ตอนที่ 3 เขามีคนรักแล้ว 2

คงมีเพียงองค์หญิงเสาหนิงเจิ้งเสวี่ยหรงที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก เนื่องจากมารดาเป็นสนมต้องโทษถูกขังในตำหนักเย็น นางที่เยาว์วัยจึงถูกกักบริเวณไปด้วย พอผ่านพ้นพิธีปักปิ่นแล้วถึงได้รับพระราชาอนุญาตให้ออกมาได้ คาดว่าไม่นานอาจจะได้ออกเรือน ซึ่งหน้าที่อันสูงส่งตามฐานันดรศักดิ์คงไม่แคล้วแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระดับแคว้น

ดังนั้น วันนี้องค์หญิงสูงส่งเย่อหยิ่งผู้หนึ่งจึงคิดว่าควรหาว่าที่สามีในต้าเจิ้งสักคน ย่อมไม่ต้องลำบากลำบนดั้นด้นไปต่างแคว้นแดนไกล

นางเห็นคนผู้หนึ่งสะดุดตาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล จากนั้นก็มองเขาด้วยสายตาตื่นตะลึงในความหล่อเหลา ไม่อาจหันไปทางใดได้อีก

“เขาคนนั้นเป็นใคร”

เจิ้งเสวี่ยหรงถามท่านหญิงผิงหยวนที่นั่งอยู่ข้างกัน

ท่านหญิงผิงหยวนเป็นสตรีที่แต่งงานแล้วจึงสนใจเพียงจิบชา มิใคร่มองบุรุษอื่นในลานแข่งขันเท่าใด             แต่นางก็รู้ดีว่าบุรุษที่ตรึงตาสตรีมีแค่ไม่กี่คนในเมืองหลวง

และคนที่โดดเด่นที่สุดสะดุดใจที่สุดก็คือ

“คนที่ชนะการแข่งขันเมื่อครู่ใช่หรือไม่?”

“ใช่ๆ คนนั้นล่ะ” สุ้มเสียงกระตือรือร้นปานนั้น

ท่านหญิงผิงหยวนหัวเราะน้อยๆ “อ้อ คุณชายสกุลหยาง”

“เขามีนามว่าอะไร”

เจิ้งเสวี่ยหรงถามอย่างสนใจเป็นที่สุด

“นามเดียวว่าหลิน” ท่านหญิงผิงหยวนตอบ

“หยางหลิน...”

เจิ้งเสวี่ยหรงพึมพำทวนนามนั้นเนิ่นนาน คล้ายคนละเมอก็ไม่ปาน

ท่านหญิงผิงหยวนไม่แปลกใจในสิ่งที่เห็นยามนี้ เพราะหยางหลินมักทำให้สตรีตกหลุมเสน่หาคะนึงเพ้อพกเพียงแรกเจอเสมอจนเป็นที่เลื่องลือระบือไกล

เพียงแต่เขามีหญิงคนรักอยู่แล้ว

และการกระทำของเขาที่มีต่อสตรีของตน ยังสง่าผ่าเผยเป็นที่โจษจันปานนั้น คบหาอย่างเปิดเผยเพื่อมิให้ผู้อื่นคิดเกินเลยหมายแทรกกลาง

บุรุษที่มีสตรีข้างกายยากแยกจากขนาดนี้ กิริยาคล้ายละเมอเพ้อฝันขององค์หญิงแห่งราชวงศ์เจิ้งที่เผย             มีหรือเหมาะสม?

หากปล่อยเอาไว้คงกลายเป็นที่ขบขัน เสื่อมเสียถึงชื่อเสียงเหล่าราชนิกุล รวมถึงตัวนางด้วย

ท่านหญิงผิงหยวนจึงกระแอมไอและบอกตามตรงเพื่อเตือนสติ “น้องหญิงหรงหรง เจ้าลองมองดูทางนั้นเถิด” ว่าพลางวาดนิ้วชี้ไปทางลู่เฟยลี่

“สตรีผู้นี้คือหญิงคนรักของหยางหลิน ได้ข่าวว่าอาจแต่งงานกันหลังจากหยางหลินเข้าพิธีสวมกวาน”

เจิ้งเสวี่ยหรงชะงัก “เขามีคนรักแล้วเช่นนั้นหรือ?”

ท่านหญิงผิงหยวนพยักหน้ายิ้มๆ

“อืม รักมากด้วย”

แน่นอนว่าบุรุษที่ไม่เก็บงำทั้งยังแสดงออกอย่างเถรตรงต่อสตรีของตนแบบนี้ มีเพียงเหตุผลเดียวคือประกาศศักดาว่าข้ามีสตรีข้างกายแล้ว ถูกจองจำแล้ว

สตรีอื่นอย่าได้คิดเข้ามาแทรกกลางหมายแย่งชิง!

เจิ้งเสวี่ยหรงมีหรือไม่เข้าใจความนัย

นางจึงเงียบงันไม่เอ่ยวาจา

พบพานบุรุษถูกใจมิใช่แค่ชะตา แต่คือวาสนา

และวาสนานี้มิใช่เพียงเลือนรางแค่เส้นบางๆ ทางความรู้สึกฉาบฉวย ยิ่งมิใช่เพียงต้องการยื่นไมตรี แต่เป็นโซ่ตรวนที่หมายพันธนาการฉุดรั้งเอามาไว้กับตัวเอง

บนแท่นสูงริมลานแข่งขัน องค์หญิงเสาหนิงนั่งนิ่งยืดคอเชิดคางเย่อหยิ่ง กิริยายังสงวนท่าทีกว่าเดิมมาก หากแต่สายตากลับยังคงตรึงอยู่ที่บุรุษคนเดิมมิละจาก

ในขณะที่หยางหลินกับลู่เฟยลี่ยังคงพูดหยอกเย้าตามวิสัย โดยไม่ใส่ใจสายตาผู้ใด

แน่นอนว่าผู้อื่นเองก็ล้วนคุ้นชิน เพราะเห็นบ่อยครั้งจนไม่รู้สึกอันใด อาจนึกอิจฉาแต่ก็เป็นอิจฉาระคนชื่นชม ต่อให้ไม่ชอบใจก็แค่อารมณ์ชั่วคราวดุจสายลมวูบผ่านไป

คงมีเพียง ซ่งเหว่ยจง ผู้เป็นสหายของหยางหลินที่ไม่คุ้นชินเสียที เขาเป็นแค่คนเดียวที่มักเก็บเอาอารมณ์ขุ่นมัวกักไว้ในใจ เก็บความคิดไม่ดีกับความรักของคนคู่นี้

ชายหนุ่มมองภาพนั้นด้วยแววตาซ่อนนัยเศร้าลึก ภาพที่หยางหลินที่กำลังพูดคุยอย่างชื่นมื่นกับลู่เฟยลี่

ภายในสายตาข่มอารมณ์มิบังควรของซ่งเหว่ยจง หยางหลินยังคงสนใจเพียงลู่เฟยลี่ เขาลงจากหลังม้าพลางเรียกนางอย่างกระตือรือร้น 

“ลี่เอ๋อร์ เห็นหรือไม่ ข้าชนะ”

“เห็นแล้ว อาหลิน มา นั่งก่อน” ลู่เฟยลี่กวักมือเรียก

หยางหลินรีบเดินมานั่งลงที่ตั่งตัวเดียวกับลู่เฟยลี่                     ทำเอานางแทบตก “ท่าน! ไยไม่นั่งห่างหน่อย ข้าเกือบหัวทิ่มแล้ว” หญิงสาวนิ่วหน้าดุไม่จริงจังนัก