로그인แต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ส่งผลให้ไอดินพูดออกไปว่า “เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วครับ ผมไม่โกรธอะไรคุณแล้ว อีกอย่างเราเองก็ผิดด้วยกันทั้งคู่ ที่ไม่เคยเล่าปัญหาให้กันฟัง ถ้าผมยอมเปิดใจเล่าเรื่องของตัวเองให้คุณฟัง เรื่องบางอย่างอาจไม่เลยเถิดมาถึงวันนี้ และคงไม่ก้าวขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของหมากบนกระดานของผู้หญิงคนนั้น”พูดออกมาได้เพียงแ
พอเห็นหมอกำลังจะมาตรวจดูอาการของเจ้าขุนให้ ไอดินที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบยัดกายลุกขึ้นแล้วถอยห่างออกมาใช้เวลาเพียงไม่นาน แพทย์เจ้าของไข้ก็ตรวจร่างกายของเจ้าขุนจนแล้วเสร็จ ก่อนจะพูดคุยกับตัวเจ้าขุนและคนเฝ้าไข้อย่างเข็มทิศอีกเล็กน้อย จากนั้นจึงหมุนกายแล้วสาวเท้าเดินจากไปพอเห็นว่าแพทย์เจ้าของไข้ของเจ้าขุ
เจ้านายจึงตอบกลับไปทันทีว่า “นายนายต้อเป็นปู้ใหญ่ นายนายบอกแย้ว ว่าม่ายเตี่ยวกับปี้ใต้ (นายนายก็เป็นผู้ใหญ่ นายนายบอกแล้วว่าไม่เกี่ยวกับพี่ใต้)” แล้วพยายามดึงตัวเองออกมาจากฝ่ามือของเด็กอายุหกขวบคนนี้ทันทีส่งผลให้ใต้หล้าที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ก็อดไม่ได้ที่จะโมโหขึ้นมาแบบทันทีทันใด เขาจ้องมองใบหน้า
บทที่9น้องเจ้านายกับพี่ใต้หล้าหลังจากที่ดีแลนจ้องมองดูบุตรชายของตัวเองได้เพียงไม่นาน ก็มีเสียงของไอดินดังขึ้นมาว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ นี่ก็เลยเวลาเที่ยงมามากแล้ว พวกเรามากินข้าวกันเถอะ”ก่อนคนพูดจะเหลียวหน้าหันไปมองเจ้านายที่ยืนอยู่ไม่ไกล “ผัดคะน้าจานนี้มันหวานเกินไป ให้ลุงแดนกินมากๆ เดี๋ยวจะเป็นเบาห







