로그인แต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ไอดินที่ได้ยินเช่นนั้น จึงหันไปพูดกับเจ้านายที่นั่งอยู่ข้างกันว่า “เออ...เป็นคุณป้าคนหนึ่งครับ เขามีธุระคุยกับลุงแดนและคุณลุงคนนั้นแป๊บเดียวอีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว เอางี้ดีกว่าเจ้านายนอนก่อนดีกว่าไหมครับ เหนื่อยมากแล้วนะครับวันนี้ ถ้าถึงบ้านเดี๋ยวหม่าม๊าจะปลุกนะครับ”เจ้านายที่ได้ยินเช่นนั้นจึงส่ายศีรษะไป
“ขอบคุณนะที่ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อของเจ้านาย” เจ้าขุนจึงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง หลังจากที่ไอดินพูดจบประโยคลง ก่อนคนทั้งคู่จะพากันสาวเท้าไปที่รถอีกคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลแต่แล้วในขณะที่ทุกคนกำลังขึ้นไปอยู่บนรถได้ไม่ทันไร จู่ๆ ท้องถนนที่ควรจะมีแสงวับๆ แวมๆ จากไฟหน้ารถสว่างจ้าขึ้นมาทันใด โดยที่พวกเข
บทที่29เจ้านายกับวิกฤติที่หนีไม่พ้นท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรีที่มีเพียงแสงไฟจากหลอดนีออนส่องสว่างอยู่ตรงปลายเสา หนึ่งผู้ใหญ่สองเด็กน้อยกำลังก้าวย่างไปตามหนทางอย่างช้าๆเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าของไอดินดังขึ้นเป็นระยะๆ ในช่วงก้าวย่างที่สาวเท้าเดินไปข้างหน้าดังขึ้นเรื่องๆ ไปทุกทีส่งผลให้ใต้หล
ว่าจบเขาก็พ่นลมหายใจออกมายาวๆ หนึ่งทีอย่างอ่อนใจเต็มที่ ที่ได้เห็นว่าอีกไม่กี่วินาทีตำรวจท้องที่ก็จะมาถึงอยู่รอมร่อแต่คู่กรณีตรงหน้ายังไม่ยอมเก็บอาวุธแล้วหนีไป ทำให้เขาพอจะรู้ได้ว่าอำนาจของผู้หญิงคนนี้อยู่เหนือกฎหมายมากถึงขนาดไหนก่อนจะมีเสียงของเจ้าขุนดังขึ้นมาให้ได้ยินอยู่ใกล้ๆ ว่า “เพราะแบบนี้ไง







