ตำแหน่งที่หวนคืน 11

เอกสารการแต่งตั้งประธานบริหารคนใหม่ของ ‘ไพรฑรูย์การช่าง’ ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานกว้างของคนที่กลายเป็น ‘อดีต’ ประธานเป็นลำดับแรก ก่อนแจกจ่ายไปทั่วบริษัทถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังเกิดขึ้น ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นกวาดอ่านเนื้อความที่ใครอีกคนนำมาให้เมื่อหลายนาทีก่อนอยู่ครู่เดียว ค่อยวางลงบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรน่าสนใจ

“พี่สิงห์จะให้หลานพิงค์ย้ายมาห้องนี้ด้วยหรือเปล่า? ผมจะได้เก็บของ” สินธรเอ่ยถามผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้ม

“ก็คงต้องจัดการไปตามสมควร...พี่วางมือมานานแล้ว ไม่ขอยุ่ง” คำตอบเรียบเรื่อยจากไพฑรูย์ กลับเรียกรอยกังขาจากคนฟังได้อย่างง่ายๆ

“ผมอยู่ห้องนี้แทนพี่สิงห์มาเกือบยี่สิบปีก็ต้องมีความอาลัยบ้าง ขอเวลาหน่อยนะครับ” 

“ห้องที่ปรึกษาอาวุโสชั้นล่างอาทิตย์หน้าก็คงตกแต่งเสร็จพอดี ว่างๆนายก็ลงไปดูแล้วกัน ว่าจะขยับขยายยังไง”

ให้เวลาไม่เกินอาทิตย์หน้าสินะ..

“ครับ” แม้จะขุ่นเคืองไม่น้อยกับการยื่นคำขาดของอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็จำต้องรับคำอย่างเสียมิได้

               หลังผู้มาเยือนกลับไป คนกำลังจะหมดวาระในวันพรุ่งตามประกาศก็เปลี่ยนสีหน้า รอยยิ้มที่แสนเป็นมิตรตามแบบฉบับนักบุญจางหายไปอย่างรวดเร็ว หลงเหลือไว้เพียงรอยขุ่นขวางและแววอาฆาตที่ไม่อาจปกปิด

‘เพราะนังเด็กบ้านั่นคนเดียว!’

               เสียงเคาะประตูสองสามหนพร้อมร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามา ทำให้เจ้าของห้องต้องคลี่ยิ้มละมุนด้วยความดีใจ ก่อนจะร่างระหงเข้าไปหาผู้เป็นบิดาในทันที

“มาเพราะประกาศแต่งตั้งเหรอคะ?” กะรัตเอ่ยถามพลางกอดแขนบิดาไว้แน่นอย่างออดอ้อน การกระทำนั้นสามารถเรียกความเอ็นดูจากผู้สูงวัยได้อย่างดี

“พ่อแวะไปตรวจสุขภาพประจำปี ก็เลยแวะมาดูหน้าว่าที่ประธานคนใหม่” ไพฑรูย์บอกยิ้มๆ ก่อนจะลูบกระหม่อมบางของบุตรสาวคนเล็กหนักๆ

“แม่ล่ะคะ?” หญิงสาวร้องถามเมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของมารดา

“พาพี่สาวเราเข้าไปบริษัทเพชร...พ่อแวะมาดูหนู เห็นไม่กลับบ้านเป็นอาทิตย์แล้วนะ” แม้รู้ดีว่างานที่บุตรสาวคนเล็กต้องรับผิดชอบจะมากมายจนแทบไม่มีเวลาพัก แต่การหายจากบ้านไปนับแต่ถูกมารดาเอ่ยตำหนิ ก็ทำให้คนเป็นบิดาอดกังวลไม่ได้

               เพราะบุตรสาวคนโตอย่างพลอยชมพูมีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่ยังเล็ก ซ้ำตอนเด็กยังเคยผ่านเรื่องราวเฉียดตายมาหลายหน เขาและภรรยาจึงทั้งรักและหวงแหนลูกสาวคนนี้เป็นที่สุด ต่างจากบุตรสาวอีกคนที่เติบโตมาด้วยร่างกายแข็งแรง และรายล้อมด้วยชีวิตพร้อมสรรพจึงไม่เคยต้องห่วง

ความคิดนั้น ทำให้ทุกอย่างผิดเพี้ยนไปจากสิ่งที่ควรเป็น..

               บุตรสาวทั้งสองเติบโตมาด้วยความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เมื่อพลอยชมพูกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ที่พร้อมจะแสดงความรู้สึกทุกอย่างออกไปโดยไม่คำนึงความรู้สึกของใคร ในขณะที่กะรัตกลายเป็นคนเงียบขรึมและเก็บทุกสิ่งอย่างไว้ในใจโดยไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้สักคำ...กว่าคนเป็นพ่อจะรู้ตัว ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว

“ช่วงนี้ยุ่งๆค่ะ พอจัดการอะไรๆให้เข้าที่เข้าทางได้ก็คงจะดีขึ้น” บุตรสาวคนเล็กตอบรับแกนๆ

“ถ้าไม่ไหวก็บอกนะลูก จะได้หาคนมาช่วย” ไพฑรูย์บอกอย่างอ่อนใจ นึกค่อนในใจกับความเหมือนที่แตกต่างกันลึกๆของบุตรสาวทั้งสอง...ดื้อดึงอย่าบอกใครทั้งคู่! 

               กะรัตยิ้มกว้างกับถ้อยคำของบิดา ก่อนจะซุกตัวลงกับท่อนแขนแข็งแรงที่เคยประคองกอดเสมอตั้งแต่เล็กจนโต แม้ไม่ได้ถูกประคับประคองอย่างหวงแหนเช่นเดียวกับพี่สาว แต่ความอบอุ่นที่มีให้เธอในหลายช่วงเวลาหากร้องขอก็ทำให้เธอคิดว่า...

ท่านทั้งสองคงรักเธอไม่น้อยกว่าพี่สาว แต่อาจห่วงน้อยกว่ากันเท่านั้นเอง