ผู้ชนะการประมูล? 10

“ยิ้มอะไร?” เสียงทุ้มทำให้ใครอีกคนที่ยังยกยิ้มทั้งที่สายสนทนาถูกตัดไปนานแล้วหลุดจากภวังค์

“เหรอ” เพทายเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานด้วยท่าทีสบายๆ

“เออ” ประธานร่วมของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ตอบเสียงขุ่น

“ยิ้มรับเช้าวันจันทร์ไง…มึงก็ควรยิ้มบ้างนะไอ้ณัฐ” เพทายตอบกลับทั้งที่ยังไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มได้ ก่อนจะจิบกาแฟกลิ่นหอมกรุ่นตรงหน้าต่อไป

“ประมูลที่ดินผืนใหญ่พลาด คิดว่ากูควรยิ้มออกหรือเปล่า?” น้ำเสียงติดจะขุ่นของ ณัฐนัย ญาดาพัชร์  ที่เพิ่งกลับจากการประชุมในต่างประเทศตอบกลับ 

“เดี๋ยวกูหามาคืนให้ เลิกบ่นได้แล้ว” เพทายตอบปัด 

“สองครั้งแล้วนะ...อย่าประมาทไป ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่แน่จริง คงชิงเก้าอี้ประธานของ ‘ไพรฑรูย์การช่าง’ จากตาแก่จอมเจ้าเล่ห์อย่างสินธรไม่ได้หรอกนะ” ไม่บ่อยนักที่คนรักความสงบอย่างณัฐนัยจะเอ่ยเตือน

“ตอนโดนแย่งเก้าอี้ ตาเฒ่านั่นคงโกรธแทบกระอักละ” เพทายว่าติดตลก 

มีน้อยคนนักจะรู้ว่ากว่า ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ จะกลายเป็นหนึ่งในสิบบริษัทน่าจับตามองที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ในวันนี้ ต้องฟันฝ่ามารผจญชื่อ ‘สินธร’ จากบริษัทคู่แข่งที่คอยตามขวางมามากเท่าไร ทั้งขัดขวางอย่างขาวสะอาดซึ่งหน้าตามงานประมูล ไปจนถึงวิธีสกปรกด้วยการส่งคนเข้ามาขโมยข้อมูลการซื้อขายที่ดินเมื่อปีก่อน   

               “สะใจเขา ก็อย่าให้กลายเป็นเราที่ต้องกระอักตามตาเฒ่านั่นไปก็แล้วกัน”

“ไม่มีทาง...กูเชื่อว่าอย่างน้อยๆ ผู้หญิงคนนั้นก็จะสู้กับเราอย่างตรงไปตรงมา ไม่เล่นนอกกติกาแน่ๆ” เพทายให้ความเห็น

ณัฐนัยปรายตามองแฟ้มประวัติของ ‘กะรัต มณีรัตนะ’ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกว้างของเพทายคล้ายประเมิน ยิ้มมุมปากเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในดวงตาสีถ่านของเพื่อนสนิท แต่ก็ไม่คิดจะให้ความเห็นอะไรมากไปกว่าที่ทำอยู่ ค่อยโบกมือลาคล้ายเบื่อหน่ายบทสนทนาเต็มแก่ แล้วเดินกลับห้องทำงานตัวเองที่อยู่ข้างกันไปเสียอย่างนั้น  

“นึกจะไปก็ไป...อะไรของมันวะ?”