โอกาส? 223

ในซองสีน้ำตาลมีเอกสารสำคัญหลายอย่างอยู่ในนั้น แม้จันทร์เจ้าจะไม่มีความรู้พื้นฐานด้านวิศวกรรมแต่ก็พอจับใจความสำคัญได้หลายส่วน มือบางพลิกกระดาษไปหลายหน้าแล้วกวาดสายตาอ่านผ่านๆจวบจนสะดุดหยุดลงที่หน้าแบบแปลนของตึกแห่งหนึ่ง คลี่กระดาษแผ่นใหญ่ที่ถูกพับเพื่อลดขนาดออกแล้วต้องขมวดคิ้วขุ่นเมื่อเห็นจุดสีแดงหลายจุดถูกปากกาเคมีวงกลมไว้

“คืออะไรคะ?”

“มันคือเหตุผลที่ตึกถล่มลงมา” ดาริกาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ยังคงยิ้มได้แม้ว่าจะต้องเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตที่แสนเจ็บปวด “วงกลมสีแดงพวกนั้น...คือเสาค้ำที่คอยรับน้ำหนักของตัวตึก เสาแต่ละต้นช่วยกระจายแรงและแบกรับน้ำหนักไว้เพื่อไม่ให้ตึกถล่มลงมา”

ดาริกาอธิบายความหมายของภาพตรงหน้าอย่างช้าๆ มองดูความไม่เข้าใจที่ปรากฏชัดในสายตาของคู่สนทนา ราวกับรู้อยู่แล้วว่าปฏิกิริยาตอบรับของจันทร์เจ้าจะเป็นเช่นนี้ ก่อนจะหยิบปากกาสีน้ำเงินขึ้นขีดเครื่องหมายกากบาทลงบนเสาหลายต้นที่ถูกวงกลมไว้ก่อนหน้า

“ถ้าไม่ตัดเสาพวกนี้ออก ตึกจะไม่มีทางถล่มลงมาง่ายๆหรอกนะคะ”

 “...”

กระดาษแบบแปลนในมือของจันทร์เจ้ากำลังยับย่นและเริ่มฉีกขาด ดวงตาหวานปนโศกตวัดมองคู่สนทนาราวกับต้องการปฏิเสธเรื่องราวที่ได้รับฟัง

“และมัน ‘ไม่มีทาง’ ถล่มลงมาได้จากการกระทำของคนๆเดียวแน่นอน” ดาริกาย้ำชัดอีกครั้ง มองจ้องคนป่วยที่ยังส่ายหน้าปฏิเสธพลางถอนใจ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเก่า “..คุณสินธรอาจทำเรื่องเลวร้ายมากมาย แต่เขาก็ไม่ได้ทำให้ตึกถล่มลงมาอย่างที่คุณจันทร์เข้าใจหรอกนะคะ”

ความเงียบและเสียงสะอื้นแผ่วเบาของจันทร์เจ้า ทำให้คนที่ถูก ‘ไหว้วาน’ จากพบธรรมอดหนักใจไม่ได้ ความจริงดาริกาไม่คิดจะก้าวก่ายในทางเลือกและความเชื่อของใครทั้งนั้น แต่เพราะเป็นคำขอของอดีตพี่ชายคนสนิทจึงไม่อาจตัดใจปฏิเสธได้อย่างที่เคยตั้งมั่นไว้

‘จันทร์กำลังเข้าใจคุณท่านผิด พี่อยากให้น้องดาช่วย..’

สีหน้าหม่นหมองและน้ำเสียงอ่อนแรงของพบธรรมที่ได้เห็นเมื่อวานทำให้เธอพูดไม่ออก ได้แค่รับฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างจันทร์เจ้าและสินธรไปเงียบๆ

ดาริกาคิดว่าความจริงบางอย่างที่ได้รับรู้จากจันทร์เจ้า ช่วยให้พบธรรมเริ่มมองเห็นในความจริงอีกมากมายที่เขาไม่เคยยอมรับมัน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นความรักมหาศาลที่เคยให้สินธรไปแล้ว พี่ชายของเธอก็คงไม่คิดเรียกคืน...

‘พี่ไม่อยากให้น้องเกลียดคุณท่าน’

‘ไม่อยากให้คุณจันทร์เกลียดคุณท่าน แล้วตัวพี่เองล่ะคะ?’

               ที่ต้องถามเพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มยึดติดกับเรื่องตึกถล่มมากมายขนาดไหน และการทำใจยอมรับความจริงคงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะหากสามารถทำความเข้าใจกันได้ ความสัมพันธ์ของเธอและเขาคงไม่เต็มไปด้วยรอยร้าวจนต่อไม่ติด

               ‘ตอนแรกก็โกรธอยู่บ้าง แต่...สุดท้ายก็เกลียดไม่ลง’

               คำตอบที่ได้ฟังทำให้ดาริกาโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอสามารถมองหน้าพี่ชายคนสำคัญได้อย่างสนิทใจ  

‘ตกลงค่ะ น้องดาจะช่วย’

               ภวังค์ความคิดกลับคืนสู่ปัจจุบันอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงกระดาษขาด มองดูมือบางของคนป่วยที่ยังกำแบบแปลนไว้แน่นเหมือนไม่ต้องการปล่อยวาง ค่อยแตะมือนั้นอย่างอ่อนโยนแกมเข้าใจคล้ายช่วยปลอบประโลม เห็นดวงตาหวานปนโศกมองมาทั้งน้ำตาก็ทำได้เพียงบีบมือนั้นเบาๆ

“..หลังจากที่พ่อตาย แม่ก็กลายเป็นบ้าเพราะทำใจไม่ได้” เหมือนกับว่าต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลเค้นเสียง ก่อนจะกลายเป็นหัวเราะกับตัวเองอย่างเจ็บปวดรวดร้าว “ในขณะเดียวกันคุณท่านก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย เพราะคนที่จะเปิดโปงเขาในข้อหาทุจริต...ถูกตึกถล่มทับจนตายไปหมดแล้ว”

พูดมาถึงตรงนี้น้ำเสียงของจันทร์เจ้าเหมือนกำลังสิ้นหวัง

“แล้วคุณมาบอกฉัน...ว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญ?”

ดาริกาไม่ได้ตอบคำถามของคู่สนทนา ทำเพียงแค่พยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ มองดูหยาดน้ำตาที่กำลังรินไหลของจันทร์เจ้าด้วยความรู้สึกยากอธิบาย ยื่นกระดาษทิชชูให้แล้วค่อยๆลูบหลังคนที่เริ่มร่ำไห้หนักขึ้นตามลำดับอย่างคนเข้าใจ

“และฉันก็แค่เข้าใจผิดไปเอง ว่าคุณท่านเป็นคนทำให้ตึกถล่มเพื่อฆ่าทุกคนปิดปาก”

ข้อสรุปทั้งน้ำตาของจันทร์เจ้าพร้อมเสียงสะอื้นไห้ที่ดังสะท้อนไปทั่วห้อง ทำให้คนปลอบใจต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเห็นภาพความเสียใจเหล่านั้นอีก...เธอเองก็เคยรู้สึกเช่นนี้ จึงรู้ดีว่าบางครั้งโลกของเราก็โหดร้ายและไร้ความยุติธรรมจนน่าเจ็บใจ! และคงเป็นเรื่องยากสำหรับจันทร์เจ้าที่ต้องทำใจยอมรับความจริงที่ว่า..

สินธรก็ไม่ได้ทำร้ายใคร

เขาก็แค่ฉวยโอกาสจากเรื่องร้ายที่เกิดขึ้นเท่านั้นเอง