LOGINShare
ไม่คาดคิด 40
Last Updated:
2026-01-12 22:09:36การประชุมตามวาระของ ‘พลอยชมพูจิวเอลรี’ ถูกจัดขึ้นตามกำหนดการที่แจ้งไว้ล่วงหน้าร่วมสัปดาห์ แม้ว่าผู้มีอำนาจสูงสุดในการตัดสินใจต่างๆจะเหลือเพียงหนึ่งในสามก็ตามที เสียงดนตรีท่วงทำนองหวานที่ดังกึกก้องกลางห้องประชุมกว้างของสื่อโฆษณาตัวใหม่ที่รอการอนุมัติครั้งสุดท้ายสำหรับการโปรโมทเครื่องเพชรคอลเล็กชันล่าสุด ไม่ได้ทำให้หญิงสาวร่างเล็กบางบอบที่นั่งในตำแหน่งผู้บริหารงานสูงสุดให้ความสนใจแม้แต่น้อย เธอทำเพียงกวาดสายตามองทุกสิ่งรอบกายคล้ายเบื่อหน่าย ก่อนจะลอบถอนใจแล้วทำท่าจะลุกออกจากห้องประชุมเมื่อโฆษณาจบลง
“คุณพลอยมีข้อสงสัยตรงไหนไหมครับ” เสียงทุ้มของมารุตเอ่ยดักคนตั้งใจลุกหนีในทันที
“เอ่อ...ไม่มีนะคะ” เมื่อถูกถามโดยไม่ทันตั้งตัว คนไม่ได้ตั้งใจฟังแต่แรกก็ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะระบายยิ้มหวานพร้อมตอบปัด
“งั้นโฆษณาสามตัวที่นำเสนอไป จะให้เลือกใช้ตัวไหนเป็นแกนหลักดีครับ” มารุตถามอีกครั้ง เมื่อเห็นท่าทีอยากจะลุกออกจากห้องประชุมเต็มแก่ของคนตรงหน้า
คนเริ่มรู้สึกถูกกดดันจากสายตานับสิบคู่ที่รอคอยคำตอบนิ่งไป ก่อนดวงหน้าหวานสวยจะเชิดขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบปัด “พวกคุณก็เลือกสิ่งที่คิดว่าดีที่สุด แล้วค่อยเสนอมาอีกทีก็แล้วกัน”
ว่าจบร่างบอบบางก็รีบลุกหนีจากห้องประชุมไปในทันที ทิ้งให้มารุตที่เป็นตัวแทนของคนทั้งห้องประชุมต้องกรอกตามองฝ้าเพดานด้วยความอ่อนใจ ดูเหมือนงานชิ้นแรกในฐานะหัวหน้าฝ่ายออกแบบของ ‘พลอยชมพูจิวเอลรี’ จะไม่ง่ายอย่างที่คิด โดยเฉพาะเมื่อคนที่ต้องทำงานร่วมกันไม่ใช่รุ่นน้องคนสนิทอย่างที่ตกลงไว้ แต่กลับเป็นเพียงสาวสวยจอมเอาแต่ใจที่ไม่คิดจะหยิบจับอะไรเท่านั้นเอง
ไอ้พิงค์เอ้ย! มันหลอกพี่มันมาตกนรกชัดๆ
พลอยชมพู มณีรัตนะ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานภายในห้องรองประธานคล้ายระบายอารมณ์ ก่อนดวงหน้าสวยหวานงอง้ำจะเหลียวมองภาพถ่ายของครอบครัวที่ถูกตั้งไว้มุมหนึ่งของโต๊ะทำงานกว้างเพียงครู่ อดไม่ได้ที่จะแจกค้อนวงใหญ่ให้ทุกคนในครอบครัวด้วยความหงุดหงิด...ถ้ารู้ล่วงหน้าว่างานทั้งหมดจะถูกกองมาที่เธอแบบนี้ สู้ตามพ่อแม่ไปฝรั่งเศสตั้งแต่วันก่อนยังดีซะกว่า!
‘พี่พลอย พิงค์ไม่เข้าประชุมนะ มีงานด่วนต้องไประยอง’
นั่นคือข้อความสั้นๆที่น้องสาวจอมบ้างานส่งมาหาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน น่าโมโห! สำหรับคนเพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่เดือนเศษอย่างเธอ...แต่เมื่อหมดทางเลือกสุดท้ายเธอก็จำต้องเข้าประชุมเพียงลำพังอย่างไม่เต็มใจนัก
เสียงเคาะประตูสองสามครั้งทำให้เจ้าของห้องละสายตาจากภาพครอบครัวที่วางอยู่ไม่ห่างในทันที เพียงครู่หลังเสียงเคาะเงียบลงเลขาหน้าห้องก็หอบหิ้วเอกสารกองโตเข้ามาวางลงบนโต๊ะ พร้อมประโยคที่ทำให้คนฟังแทบอยากจะหายตัวไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด!
“คุณพิงค์แจ้งไว้ว่า ฝากคุณพลอยอ่านให้หมดแล้วค่อยเซ็นอนุมัติตามที่เห็นสมควรนะคะ ส่วนอันไหนที่ไม่เห็นด้วยหรือยังไม่แน่ใจให้แยกไว้ค่ะ”
“...!”
ดวงหน้าสวยหวานออกอาการบึ้งตึงอย่างชัดเจน แต่เพียงไม่กี่วินาทีกลับมีรอยยิ้มมุมปากให้เห็น
“ได้! แค่เซ็นก็พอใช่ไหม?”
เลขาหน้าห้องปั้นหน้ายากกับคำถามของพลอยชมพู หนักใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อไม่อาจประเมินอารมณ์ของคนตรงหน้าได้ ค่อยย้ำคำสั่งเดิมที่ตนเองได้รับมาอีกหน
“..คุณพิงค์เธอบอกว่า ถ้าไม่แน่ใจให้แยกไว้ค่ะ”
“รู้แล้วน่า!”
Latest chapter
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 248
ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัวลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่องเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่นปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน“ให้ผมช่วยคับ”เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกค
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 247
ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้นเขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” “อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้
เพทายลายกะรัต บทส่งท้าย.. 246
ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ“ผ
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 245
ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย “ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะค
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 244
กำหนดการงานแต่งหลังผ่านความช่วยเหลืออย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวังดีของบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้กะรัตและเพทายเริ่มไม่แน่ใจว่า...สรุปแล้วมันคือการแต่งงานของคนสองคนหรือเป็นการแต่งงานของสองครอบครัวกันแน่? แต่ได้ความคิดเห็นที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะในตอนแรกกะรัตและเพทายเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดงานแต่งเล็กๆที่มีเฉพาะ ‘คนกันเอง’ เท่านั้น แต่พอพูดคุยกับครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูเหมือน ‘คนกันเอง’ จะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานเลี้ยงที่มีจำนวนแขกหลายร้อยคนตอนไหนก็ไม่ค่อยแน่ชัด..“เดี๋ยวนะ! ทำไมจำนวนซองงานแต่งมันงอกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?” กะรัตร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อกวาดตาอ่านใบรายชื่อแขกฉบับล่าสุดที่จันทร์เจ้าส่งให้“คุณมาริสาท่านให้คนเอารายชื่อมาเพิ่มเมื่อเย็นวานนี้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านที่ทำไร่ชาอยู่ทางเหนือ ถ้าไม่เชิญเกรงว่าจะเสียมารยาทค่ะ” เลขาคนสนิทแจกแจง“ห้าสิบคนเลยนะคะ ถ้าทำไร่ชาทั้งหมดไม่กินพื้นที่ภูเขาไปสองลูกครึ่งแล้วเหรอ?” กะรัตหัวเราะแกนๆก่อนจะรับแฟ้มเอกสารอีกฉบับมาอ่านทวนแล้วค่อยจรดปลายปากกาอนุมัติ “ช่วงบ่ายพิงค์มีนัดสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายก
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 243
สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้วงานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลาส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำ
You may also like
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี83.7K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก447.5K viewsท่านประธานขาพาหนูลงจากเตียง เอ๊ย! คานที
ผลิกา(เลอบัว)47.3K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์269.2K viewsรอยร้าวรัก
Sitha144 viewsBad Guy เวกัสคนเถื่อน(โคตรร้าย)
ลูกแมวขี้อ้อน1.8K viewsล้อมรักริมรั้ว
แพรสีนิล89 viewsสะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ)
ฟ้าดุษฎี88 views
