ความสุขเล็กๆ 200

ดวงตาสีถ่านอ่อนแสงลงกว่าเก่าเมื่อได้ฟังถ้อยคำนั้น สัมผัสได้ว่าทุกสิ่งที่กะรัตเอ่ยออกมาล้วนแล้วแต่หมายความตามนั้นจริงๆ ผู้หญิงคนนี้จะไม่มีวันรักใครมากไปกว่าเขา...ตราบเท่าที่เราเลือกใช้ชีวิตร่วมกัน

‘ความรักไม่มีอยู่จริงหรอกครับ มันก็แค่มายาคติไว้หลอกใช้ประโยชน์จากคนอื่นมากกว่า’

‘ย่าว่ามีนะ หลานแค่ยังไม่เคยเจอกับตัวต่างหากล่ะ’

‘ฮึ! ถ้าเป็นคนรุ่นย่าก็อาจจะมี แต่สำหรับโลกทุกวันนี้...หาไม่ได้หรอกครับ’

‘ทำไมหลานถึงคิดแบบนั้นล่ะ?’

‘...’

บทสนทนาแสนสั้นระหว่างเพทายและผู้เป็นย่าผุดขึ้นมาให้ห้วงความรู้สึก รวมไปถึงคำตอบของคำถามในวันวานที่ไม่อาจเอ่ยออกไปให้ทำร้ายจิตใจคนฟัง ก็ยังชัดเจนในความทรงจำด้วยเช่นกัน

‘ก็ขนาดพ่อแม่ยังไม่รักเขาเลย แล้วใครหน้าไหนจะมารักเขาจริง?’

เพราะความสูญเสียในวันวานและภาพการจากไปของบุพการีทั้งสองยังสลักลึกไม่เลือนราง คนที่เคยสิ้นศรัทธาในความรักจึงต่อต้านและปฏิเสธทุกคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิต เลือกปิดทุกหนทางที่อาจนำพาความรักมาเยี่ยมเยือน

‘ถ้าย่าไม่เลิกคิดเรื่องจับคู่ให้ผม พรุ่งนี้ผมจะแต่งงานกับไอ้ชลันให้ดู!’

‘ไม่แต่งครับ เจ้านายไม่ใช่สเปกผม’

‘ไอ้ชลัน แกหุบปากไป!’

‘ไม่ได้เด็ดขาด! หัวเด็ดตีนขาดยังไงย่าก็ไม่ยอม!’

‘งั้นต่อไปนี้ย่าก็ห้ามจับคู่ผมกับใครอีกเป็นอันขาด’

‘...!?’

เพทายหัวเราะในลำคอเสียงเบาให้กับความทรงจำเมื่อครั้งวันวาน ยังจำได้ดีว่าช่วงนั้นญาติผู้ใหญ่ทั้งสองกังวลกับการใช้ชีวิตของเขามากแค่ไหน โดยเฉพาะย่ามาริสาที่ระแวงหนักถึงขั้นกลัวว่าหลานชายคนเดียวจะหันไปชอบกับผู้ชายด้วยกัน กังวลจนเริ่มพยายามจับคู่เขากับบรรดาหลานสาวเพื่อนสนิทของท่านอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว

“ฮืม? คุยกันอยู่ดีๆก็เงียบไป...กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่คะ? จู่ๆก็หัวเราะขึ้นมาเฉย”

เสียงหวานของกะรัตช่วยปลุกให้อีกฝ่ายหลุดจากห้วงภวังค์ของวันเวลา เพทายระบายยิ้มกว้างเมื่อเห็นดวงหน้าหวานที่โน้มลงมาหาเสียจนใกล้ ค่อยอาศัยจังหวะนั้นจุมพิตริมฝีปากจิ้มลิ้มอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายหลบไม่ทัน   

“อื้อ! พี่พีท..” คนถูกจู่โจมเอ็ดเสียงเข้ม รีบตะปบปิดริมฝีปากหนานุ่มที่ทำท่าจะจุมพิตอีกหนไว้ “ทำไมชอบขี้โกงอยู่เรื่อยคะ ไม่น่ารักเลย!”

“แต่ก็ ‘รัก’ ใช่ไหมล่ะ” คนไม่น่ารักตอบกลับลอยหน้าลอยตา ชอบใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้รับถ้อยคำตำหนิกึ่งเขินอายกลับมา “ถือซะว่าเป็นค่าดอกเบี้ยละกันนะ”  

“ถ้าจ่ายดอกบ่อยขนาดนี้ พอคิดรวมเงินต้นคงมีคนได้ล้มละลายแน่ๆ”

“ไม่ล้มละลายหรอก ที่จ่ายอยู่ตอนนี้ก็มีแต่ดอกเบี้ยระยะยาวทั้งนั้นเลยนะ” คนปล่อยกู้ปลอบใจ ขยับปรับตัวนั่งแล้วอาศัยช่องว่างในเสี้ยววินาทีช้อนร่างระหงขึ้นมานั่งบนตักของตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมรวบเอวบางไว้หลวมๆอย่างหวงแหนระคนรักใคร่ ค่อยพูดต่อ “ผ่อนไม่นานด้วยนะ ขอแค่ตลอดชีวิตที่เหลือก็พอ” 

“ใจกว้างสุดๆเลยนะคะ” คนมีหนี้สินระยะยาวเป็นของตัวเองหัวเราะเสียงใส อดไม่ได้ที่จะตั้งข้อสังเกต “แล้วจะปล่อยกู้เต็มวงเงินเลยไหมคะ?”

“ก็..” นิ่งคิดนิดหน่อยค่อยให้คำตอบที่มาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “ให้ตามความน่าสนใจของโครงการนะ”

“แล้วตอนนี้คิดว่า ‘น่าสนใจ’ แค่ไหนคะ?” เสียงหวานใสติดจะออดอ้อนในปลายเสียงตั้งคำถามทันที พร้อมร่างบางที่กำลังขยับปรับหามุมสบายบนตักของเพทายให้ตนเอง

“น่าสนใจที่สุด” เพทายตอบกลับเสียงอ่อนโยน มองท่าทางคลอเคลียเหมือนลูกแมวน้อยน่ารักยามอยู่ใกล้เจ้าของด้วยความชอบใจ อดไม่ได้จนต้องจุมพิตกระหม่อมบางหนักๆไปหลายหน ค่อยพูดต่อ “ถ้าไม่ปล่อยกู้เต็มวงเงิน พี่คงดูเป็นคนโง่ไปตลอดชีวิตแน่ๆ”

“อันที่จริง...ความรักเป็นเรื่องของคนโง่นะคะ เพราะคนฉลาดจะรักใครไม่เป็นนอกจากตัวเอง” คนฟังให้ความเห็นที่แตกต่างด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน ก่อนจะหาวฟอดใหญ่แล้วทิ้งกระหม่อมบางลงกับแผงอกกว้างอย่างคนเพิ่งพบมุมถูกใจ คลอเคลียไปมาเพียงครู่เดียวก็ผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย

“งั้นตอนนี้...พี่ก็คงเป็นแค่คนเคยฉลาดสินะ” ดวงตาสีถ่านมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงกว่าเก่า ค่อยระบายยิ้มอ่อนโยนเมื่อได้ยินเสียงกรนเบาๆของคนในอ้อมแขน เลือกขยับปรับตัวเล็กน้อยเพื่อปล่อยให้ร่างบางได้นอนในมุมสบาย ก่อนปิดท้ายด้วยการจุมพิตกระหม่อมบางเบาๆเหมือนต้องการอธิษฐานให้เธอฝันดี

เพทายทิ้งตัวลงบนพื้นพรมข้างโซฟาตัวใหญ่ที่ใครอีกคนกำลังหลับสนิท ไม่คิดอยากขยับลุกกลับไปนั่งโซฟากว้างอีกด้านที่ยังมีพื้นที่ว่างเหลือ ค่อยหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมานั่งทำงานของตัวเองต่อไปอย่างเงียบเฉียบ แล้วบรรยากาศแสนสงบกับความสุขเล็กๆก็ก่อเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย และฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทำงานกว้างที่เคยเงียบเหงาอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนการได้รักใครสักคน

จะช่วยให้ชีวิตของเขามีความสุขมากกว่าเก่าหลายเท่าตัว