บทที่ 5 เป็นข่าว - 50%

“ก็ไม่แน่ว่ะ ถึงขั้นตามไปหาที่ร้านนี่ก็ไม่ใช่เล่น ๆ แล้วมั้ง แกไม่ลองพิจารณาเขาบ้างหรือ” นลินทราพูดเสียงเบาราวกับกลัวคนอื่นได้ยิน จึงทำให้พลอยพัดชารู้ว่าบริเวณที่เพื่อนนั่งอยู่นั้นมีคนอื่นเดินผ่านพอดี

“คงไม่ละ เป็นเพื่อนกันไปนั่นแหละดีแล้ว ฉันไม่ชอบมีแฟนเป็นดารา ขอผู้ชายธรรมดาดีกว่า”

“ผู้ชายธรรมดาที่แกว่าน่ะ หมายถึงพี่ธามหรือพี่พัฒน์ล่ะยายบ้า สองคนนี้เรียกผู้ชายธรรมดาที่ไหนกัน คนหนึ่งเป็นเจ้าของโรงแรม อีกคนเป็นเจ้าของบริษัทน้ำอัดลม หูย...อีสวยเลือกได้ ฉันละอยากรู้จริงเชียวว่าถ้าพี่ธามเห็นภาพข่าวพวกนี้แล้วเขาจะเป็นยังไง”

พลอยพัดชาเบ้ปาก “จะเป็นยังไงล่ะ ก็คงดีใจจนเนื้อเต้นละมั้งที่ฉันมีคนมาจีบสักที จะได้ไม่ต้องไปวุ่นวายกับเขาอีก แต่แกเชื่อเถอะว่าเขาไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก เพราะพี่ธามเขาสนใจข่าวซุบซิบดาราพวกนี้ที่ไหน วัน ๆ ดูแต่ข่าวเศรษฐกิจกับการเมือง ดีไม่ดี ดาราผู้หญิงคนเดียวที่เขารู้จักก็คงมีแต่แกนั่นแหละนังนิ้ง”

หญิงสาวพูดจบก็ต้องเบิกตากว้าง เพราะตอนนี้หน้าร้านมีใครบางคนกำลังแหงนหน้ามองป้ายชื่อร้านราวกับดูให้แน่ใจว่าใช่ร้านพัดชา เจมส์หรือไม่ เธอจึงพูดกับคนปลายสายว่า

“เฮ้ยนังนิ้ง เจ้ากรรมนายเวรฉันมาว่ะ”

“ใครวะ พี่ธามหรือ” นลินทราถาม

“นังสนิม!” พลอยพัดชาพูดจบ กนกลดาก็เปิดประตูเข้ามาในร้านพอดี หญิงสาวจึงบอกเพื่อนว่า

“แค่นี้ก่อนนะนิ้ง เดี๋ยวจะโทร. ไปเม้าท์ใหม่”

พลอยพัดชาวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทำงานแล้วนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้มองผู้ที่เดินเข้ามาด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีการเอ่ยทักทายหรือต้อนรับในฐานะที่เป็นเจ้าของร้านแต่อย่างใด มีเพียงพนักงานในร้านเท่านั้นที่เดินเข้าไปต้อนรับกนกลดาอย่างสุภาพ หากแต่กนกลดาไม่ยิ้ม และไม่ได้ขานตอบ เจ้าตัวทำเพียงยืนกอดอกมองเครื่องประดับในตู้พลางแค่นยิ้มบาง ๆ

“สนใจดูพลอยชนิดไหนเป็นพิเศษ สอบถามได้นะคะ” พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างนอบน้อม พอดีกับที่กนกลดาหยุดยืนอยู่หน้ากลุ่มเครื่องประดับที่ทำจากนิล

“สีดำนี่คืออะไรคะ” กนกลดาถาม

“นิลค่ะ เป็นนิลจากเมืองกาญจน์ ตามความเชื่อของคนโบราณเนี่ย เขาว่ากันว่านิลจะช่วยปกป้องคุ้มครองผู้ใส่ให้ปลอดภัยจากอันตรายต่าง ๆ และขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้” พนักงานคนเดิมอธิบายให้ฟัง แต่ยังไม่ทันพูดต่อ เจ้าของร้านอย่างพลอยพัดชาก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“เฮ้อ...หน่อยเอ๊ย ลูกค้าคนนี้คงใส่นิลไม่ได้หรอก อย่าว่าแต่ใส่เลย แค่แตะโดนมันก็คงแตกโพละแล้วละมั้ง ก็อย่างว่าแหละนะ มันไม่ค่อยถูกกับสิ่งชั่วร้าย” สามคำหลัง พลอยพัดชาเน้นเสียงเป็นพิเศษ

กนกลดาหันไปมองพลอยพัดชาด้วยสายตาไม่พอใจทันที “นี่แก!”

“ทำไม! ฉันก็แค่พูดไปตามเนื้อผ้า หรือแกจะลองซื้อไปใส่ก็ได้นะ มันจะได้ช่วยดูดซับความชั่วร้ายออกจากตัวแกบ้างไง ดีออก จะได้เป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้าง” คำว่าดีออก พลอยพัดชาเน้นเป็นพิเศษอีกเช่นกัน

“นังพลอย!” กนกลดาแว้ดเสียงแหลม ยิ่งเห็นพลอยพัดชาทำมือโบกไล่ให้ตนรีบออกไปจากร้านพร้อมกับชักสีหน้าเบ้ปากใส่ราวกับรังเกียจเดียดฉันท์เสียเต็มประดา ก็ยิ่งโกรธจนกำหมัดแน่น แต่เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญที่ตนต้องทำในวันนี้ เลยต้องพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ให้ได้ มิเช่นนั้นแผนจะเสียหมด

เมื่อตอนที่ยังเป็นนักศึกษา กนกลดาจงใจแย่งรพีพัฒน์ซึ่งขณะนั้นกำลังคบหาอยู่กับพลอยพัดชามาเป็นแฟนของตน ด้วยภาพลักษณ์ที่เรียบร้อยอ่อนหวาน และดูสุขุมเยือกเย็นจึงทำให้กนกลดาเข้าหารพีพัฒน์ได้ไม่ยาก แต่เขาก็ให้ความสนิทสนมในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องเท่านั้น ซึ่งเธอไม่ต้องการ ดังนั้นจึงต้องวางแผนล่อ

เนื่องจากพลอยพัดชาเป็นคนใจร้อน ขี้เหวี่ยงขี้วีน และไม่ค่อยเก็บอารมณ์ จึงยิ่งเข้าทางกนกลดา นั่นคือพยายามยั่วยุให้อีกฝ่ายโมโหด้วยการหาเรื่องไปเจอกับรพีพัฒน์บ่อย ๆ และแอบถ่ายรูปโดยอาศัยมุมกล้องเหมือนว่าใกล้ชิดกันมาก และบางรูปก็ดูหมิ่นเหม่เหมือนว่ากำลังพลอดรักกันส่งไปให้พลอยพัดชาดู ผลคืออีกฝ่ายตามมาอาละวาดถึงที่ หนำซ้ำยังคว้าแก้วกาแฟมาปาใส่ตน แต่รพีพัฒน์ช่วยเอาตัวบังไว้ให้ เขาจึงถูกกาแฟราดรดเลอะเทอะไปทั้งตัว

และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พลอยพัดชาก็เลิกรากับรพีพัฒน์สมใจเธอในที่สุด

“วันนี้ฉันไม่ได้มาฟาดปากกับแกหรอกนะ เพราะฉันคงปากตลาดสู้แกไม่ได้ ฉันแค่จะ...” กนกลดายังพูดไม่จบ พลอยพัดชาก็โพล่งขัดขึ้น

“ไม่ได้มาฟาดก็เชิญไปที่ชอบ ๆ เถอะค่ะ ฉันก็ปากตลาดแบบนี้แหละ ก็ฉันเป็นแม่ค้านี่นา”

เห็นพลอยพัดชายอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานว่าปากตลาด กนกลดาที่คิดว่าด่ากระทบอีกฝ่ายแล้วจะเจ็บใจบ้าง กลับกลายเป็นว่าตนต้องหัวร้อนเสียเอง แต่ก็ต้องข่มใจไว้

“ฉันแค่จะมาบอกว่า เดี๋ยวฉันจะไปกินข้าวกับพี่ธามที่อเวนิว พี่เขาให้ลงมาชวนแกด้วยน่ะในฐานะที่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน แต่แกคงไม่ไปหรอกใช่ไหม”

กนกลดาเริ่มเข้าแผนของตน เพราะมั่นใจว่าพลอยพัดชาจะต้องตามไปด้วยแน่นอน และเมื่อนั้นอีกฝ่ายก็จะตกหลุมพรางในการยั่วยุปั่นหัวของเธออีกครั้ง ธามจะได้เห็นเสียทีว่าผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจมากแค่ไหน จะได้เลิกสนใจสักที

เวลานี้เธอต้องคว้าหัวใจของธามเอาไว้ให้ได้ เพื่อผลประโยชน์มหาศาลทางธุรกิจที่กำลังจะเกิดขึ้น

ขณะที่พลอยพัดชาเบ้ปากใส่คนพูดและทำทีเป็นมองเล็บที่เพนต์ไว้อย่างสวยงามของตนอยู่นั้น ประตูร้านก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของธามเดินเข้ามาด้านใน สายตาของชายหนุ่มหยุดอยู่ที่ใบหน้าของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานทันที เป็นเวลาเดียวกับที่พลอยพัดชาเองก็ช้อนตาขึ้นมองเขาเช่นกัน

“พี่ธามคะ ดาคิดว่าพลอยคงไม่ไปหรอกค่ะ เราคงต้องไปกินกันสองคนแล้วละ” กนกลดาหันไปพูดเสียงหวานกับชายหนุ่ม ธามจึงเอ่ยปากถามพลอยพัดชาด้วยตัวเอง

“ไม่ไปกินข้าวกันหน่อยหรือพลอย แค่ตรงนี้เอง” เขาชี้ไปที่อเวนิวซึ่งอยู่ถัดไปจากร้านพัดชา เจมส์ไม่กี่คูหา

“ไม่ไป! ขี้เกียจเดิน รู้สึกพะอืดพะอมกินอะไรไม่ลง สงสัยอากาศในร้านจะมีมลพิษเยอะ”

พลอยพัดชาตอบโดยไม่มองหน้าเขา เอาแต่หลุบตามองดูเล็บของตัวเองพลางยืดหดแขนเพื่อดูความสวยงามโดยรวมของมัน หากเป็นคนอื่นอาจมองแล้วรู้สึกว่าเธอช่างน่าหมั่นไส้ แต่เขามองแล้วรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากเดินเข้าไปกัดแก้มแรง ๆ สักที

ธามอมยิ้มอย่างอ่อนใจ “ถ้าอย่างนั้นพลอยอยากฝากซื้ออะไรมากินในร้านไหมล่ะ”

พลอยพัดชาช้อนตามองเขาพลางเลิกคิ้วขึ้นราวกับไม่เชื่อว่าประโยคเมื่อครู่ออกมาจากปากเขา

“แหม...ใครจะกล้าฝากท่านจีเอ็มซื้อข้าวมาให้ละคะ ข้าน้อยมิบังอาจหรอกค่ะ”

ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วด้วยความเสียดาย ดูแล้วพลอยพัดชาไม่มีทางไปกินข้าวกับเขาแน่นอน ใจจริงเขาก็แค่อยากกินข้าวและหาเรื่องคุยเล่นกับเธอเท่านั้น แต่ถ้าจะบังคับให้ไปกินด้วยกันก็กระไรอยู่ วันนี้ประจวบเหมาะกับที่กนกลดาแวะมาคุยธุระเรื่องงานพอดี เขาจึงออกอุบายให้อีกฝ่ายชวนพลอยพัดชาไปกินด้วยกัน เนื่องจากเห็นว่าหญิงสาวสองคนนี้ศรศิลป์ไม่กินกันเท่าไร