บทที่ 5 เป็นข่าว - 75%

เขารู้จักพลอยพัดชาดี เธอเป็นคนที่ไม่ยอมลงให้คนอื่น ยิ่งกับคู่อริด้วยแล้วยิ่งไม่มีทาง ดังนั้นถ้าเธอเห็นว่ากนกลดาไปกินข้าวด้วยกัน เขายังคิดว่าพลอยพัดชาจะต้องตามไปด้วยเพื่อต้องการขัดแข้งขัดขาอีกฝ่ายเป็นแน่ แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวัง

ธามผงกศีรษะให้กนกลดาเป็นเชิงบอกว่าออกจากร้านกันได้แล้ว ครั้นพอเดินออกมาไม่เท่าไร เขายังอดหันกลับไปมองด้านหลังไม่ได้เพราะคิดว่าอีกเดี๋ยวพลอยพัดชาจะต้องตามมาแน่ แต่เธอก็ไม่มา สุดท้ายจึงได้แต่ถอดใจแล้วเดินตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

ขณะเดียวกัน พลอยพัดชาก็นั่งเท้าคางพลางเหยียดยิ้มมุมปากเมื่อคิดถึงเรื่องสนุกที่ตนกำลังจะลงมือทำ ป่านนี้สองคนนั้นคงเดินไปได้ไม่ไกลเท่าไร คิดได้ดังนั้นจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากร้านตามไปทันที

ธามกับกนกลดาเดินนำอยู่ข้างหน้าประมาณสิบเมตรได้ เธอเห็นธามเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างซึ่งนั่นเป็นอาการเวลาที่เขาไม่ต้องการใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมากเกินไป ขณะที่กนกลดานั้นพยายามเดินเอาแขนของตนไปชนแขนของชายหนุ่มอยู่บ่อยครั้ง

พลอยพัดชาเร่งฝีเท้าก้าวให้ทันคนทั้งคู่ จากนั้นก็จงใจแทรกตรงกลางระหว่างคนทั้งสองโดยจงใจใช้ลำตัวและแขนข้างหนึ่งดันกนกลดาไปด้านข้างอย่างไม่ทันให้ตั้งตัวจนอีกฝ่ายเซไปหลายก้าว ส่วนแขนอีกข้างก็คล้องแขนของธามไว้อย่างถือวิสาสะ จากนั้นก็หันไปยิ้มหวานกับเขา

“พลอยเปลี่ยนใจแล้วค่ะพี่ธาม นาน ๆ พี่ธามจะเลี้ยงข้าวทั้งที พลอยจะไม่กินได้ยังไงละ” จากนั้นก็ทำทีเป็นหันไปมองกนกลดาแล้วทำหน้าเหลอหลาถามว่า

“อ้าว เป็นอะไรของเธอน่ะดูทำหน้าเข้า รองเท้ากัดหรือไง เฮ้อ...เสียเวลาจริง” เธอไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรก็หันไปพูดกับธามพร้อมกับรั้งให้ชายหนุ่มเดินต่อ

“ไปกันเถอะค่ะพี่ธาม พลอยหิวแล้วเนี่ย” พลอยพัดชาไม่อยากสนใจกนกลดาอีก จึงเกาะแขนธามไว้ทั้งสองมือแล้วรั้งให้เขาเดินเร็วขึ้น

เธอรู้ดีว่ากนกลดาไม่มีทางกล้าเดินมาแทรกตรงกลางอย่างที่ตนทำเมื่อครู่แน่นอน หนึ่งเพราะอีกฝ่ายยังไม่สนิทสนมกับธามมากนัก และสองคือกนกลดาต้องรักษาภาพลักษณ์ของการเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวาน และไม่ถือสาหาความกับคนร้ายกาจอย่างเธอ เพราะอยากให้ธามเห็นว่าตนเองนั้นใจกว้างดั่งสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา ที่ไม่ว่าจะเครื่องบินหรือเรือต่างก็พากันตกลงไปหายสาบสูญอยู่ในนั้น

เมื่อเดินมาถึงอเวนิวพลาซ่า พลอยพัดชาก็บอกความต้องการของตัวเองทันทีโดยไม่ต้องให้ธามเป็นฝ่ายถามว่าจะกินอะไร เพราะเธอบอกแล้วว่าเธอมาเพื่อป่วนสองคนนี้!

“พลอยอยากกินร้านนั้น”

หญิงสาวชี้ไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่ง จากนั้นก็ไม่รอให้เจ้ามืออย่างธามตอบรับหรือปฏิเสธ พลอยพัดชาก็เกาะแขนเขาลากไปร้านที่ว่าทันทีโดยมีกนกลดาเดินตามด้วยความไม่พอใจอยู่ด้านหลัง

ครั้นพอเดินเข้ามาในร้าน พนักงานก็พาทั้งสามคนไปยังโต๊ะตัวที่ว่าง พลอยพัดชาคอยมองว่ากนกลดาจะนั่งตรงไหน ซึ่งแน่นอนว่าธามจะต้องเป็นฝ่ายให้หญิงสาวอย่างพวกเธอนั่งก่อนแล้วเขาค่อยนั่งลงตามทีหลัง

เมื่อพลอยพัดชาเห็นว่ากนกลดานั่งลงแล้วและเขยิบเข้าไปด้านในเพื่อเว้นที่ให้เธอนั่งข้าง ๆ พลอยพัดชาจึงทำทีจะไปนั่งตรงนั้น แต่พอเห็นว่าธามเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้ว หญิงสาวจึงรีบแทรกตัวเข้าไปนั่งข้างเขาทันที

“พี่ธามขยับไปข้างในหน่อยสิคะ จะมาเบียดพลอยทำไมเนี่ย”

ทั้งที่เห็นอยู่ว่าเป็นเธอเองแท้ ๆ ที่เป็นฝ่ายไปเบียดเขา แต่เธอจะหาเรื่องเขานี่ ใครจะทำไม!

“พลอยมานั่งกับเราก็ได้ พี่ธามตัวใหญ่ เธอไปนั่งเบียดเขาแบบนั้น...” กนกลดาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองเต็มที่ แต่พลอยพัดชาไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดจบ

“ฉันพูดกับพี่ธาม ไม่ได้พูดกับเธอ และฉันจะนั่งตรงนี้ ใครจะทำไม”

พูดจบเธอก็ยักคิ้วพร้อมกับแค่นยิ้มมุมปากให้อีกฝ่ายอย่างจงใจหาเรื่องเต็มที่

เอาซี้...อยากเห็นเธอร้าย อยากเห็นเธอเหวี่ยงวีนนักไม่ใช่หรือ ได้เลย เธอจัดให้!

กนกลดามองพลอยพัดชาด้วยสีหน้าและแววตาไม่พอใจนัก ดูก็รู้ว่าโกรธไม่น้อยแต่ก็ต้องฝืนข่มความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้ ทำให้พลอยพัดชาได้แต่สะใจอยู่ลึก ๆ

ถ้าการเสแสร้งเพื่อให้ดูเป็นนางเอกที่แสนอ่อนโยนนุ่มนวลแล้วต้องถูกโจมตีไม่หยุดละก็ เธอขอเป็นนางร้ายที่ด่าเป็นด่า ตบเป็นตบดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนอึดอัด และไม่ถูกคนอื่นกดหัวข่มด้วย

หลังจากสั่งอาหารกับพนักงานเรียบร้อยแล้ว บริกรก็นำถั่วแระญี่ปุ่นต้มมาวางไว้บนโต๊ะเพื่อเป็นออร์เดิร์ฟรองท้อง ธามกับกนกลดาหยิบกินไปคนละนิดละหน่อย แต่พลอยพัดชานั้นไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง อีกทั้งกนกลดาไม่เห็นชายหนุ่มจะหยิบถั่วแระไปวางไว้ในจานของพลอยพัดชา แต่กลับวางในจานของเธออย่างเอาใจใส่ ซึ่งพอเห็นแบบนี้ กนกลดาก็คิดแล้วว่าธามคงไม่พอใจอีกฝ่ายแน่นอนที่ทำตัวราวกับเด็กเอาแต่ใจ ดังนั้นเธอจึงทำทีเป็นชวนอีกฝ่ายอย่างเสียไม่ได้

“พลอยไม่กินถั่วแระญี่ปุ่นหรือ อร่อยดีนะ” เธอผลักจานถั่วแระไปใกล้ ๆ พลอยพัดชา แต่กลับถูกธามดันกลับมาไว้ที่เดิมแล้วพูดว่า

“พลอยเขาไม่ชอบกินครับ คุณดากินเถอะ”

พลอยพัดชาเหลือบมองหน้าธามด้วยหางตา พลางทำเสียง “ชิ!” เบา ๆ ส่วนคนที่ถูกแค่นเสียงใส่นั้นทำเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดอะไร หากแต่สายตากลับมองคนข้างตัวเป็นระยะ และเขาเองก็ไม่ได้ขยับเข้าไปด้านในสุดของเก้าอี้ด้วย จึงทำให้ตอนนี้ธามกับพลอยพัดชาแทบจะนั่งตัวติดกัน

กนกลดามองภาพตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจเท่าไรนัก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะอย่างไรเสียเธอก็ยังไม่สนิทกับธามถึงขั้นพูดจาแนะนำอะไรอีกฝ่ายได้

“เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยนะพลอย ยังใจร้อนเหมือนเดิม คงจริงอย่างที่พี่ธามพูดไว้ตอนนั้นละมั้งคะว่ายายพลอยเนี่ยเหมือนเด็กไม่โต”

กนกลดาพูดเสียงอ่อนเหมือนผู้ใหญ่พูดกับเด็ก โดยประโยคสุดท้ายหันไปพูดกับชายหนุ่มพร้อมกับยิ้มหวาน

“แหม ๆ เธอก็เหมือนกันนั่นแหละจ้ะยายสนิมสร้อย เอ๊ย ยายสร้อยขึ้นสนิม” พลอยพัดชาโต้กลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน ขณะที่ชายหนุ่มคนเดียวในโต๊ะนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยจึงเอ่ยปากถาม

“อะไรคือสร้อยขึ้นสนิม”

“ก็ของปลอมไงคะ มันถึงได้ขึ้นสนิม ทองแท้ที่ไหนมันจะขึ้นสนิมล่ะจริงไหม” พลอยพัดชาลอยหน้าลอยตาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยโดยเน้นคำว่าปลอมเป็นพิเศษ หากแต่สายตานั้นจ้องกนกลดาตาแทบไม่กะพริบ

กนกลดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธของตัวเอง เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตนจะทนได้อีกนานแค่ไหนเพราะการถูกคู่อริโจมตีไม่หยุดเช่นนี้ ฝ่ายที่เสียเปรียบอาจเป็นเธอเองก็ได้ เพราะดูแล้วธามแทบไม่ถือสาหาความ หรือเอ่ยปากห้ามพลอยพัดชาเพื่อเห็นแก่หน้าเธอเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่สองสาวแทบจะตีกันตายทางสายตา อาหารที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟพอดี ทำเอาชายหนุ่มได้แต่ลอบผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก