วัดไซส์

“ทำไม หรือมีใครอีก!?” คนเมายืนโงนเงนถามกวนๆ แล้วรีบถอยออกไปดูโรงจอดรถ เห็นมีอยู่คันเดียว ก็น่าจะเป็นของกิดากานต์

“ก็ไม่เห็นมีใครหนิ”

“.....................”

กิดากานต์เลือกที่จะไม่สนใจ เพราะมัวแต่ค่อยๆ จับกระเป๋าทีละใบของอดีตคนรัก เพื่อลำเลียงเข้าไปในห้องนอนชั้นล่าง ที่เพิ่งเปิดไฟสว่างขึ้น

แต่ทว่าพอกระเป๋าใบแรกถูกวางลงกับพื้นห้องนอน ทันทีแผ่นหลังของกิดากานต์ก็ถูกสวมกอดจากด้านหลังค่อนข้างแรง

“ไอ้หื่น! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” กิดากานต์ตวาดพลางดึงเอาท่อนแขนแข็งเป็นเหล็กนั้นเป็นพัลวัน

“วัดไซส์!”

“ไอ้บ้า! เดี๋ยวลูกตื่น” คนถูกกอดกัดฟันบอกด้วยความเจ็บใจที่โดนจู่โจมอย่างหยาบคาย และทันทีเลยทีเดียว ที่คนมีปมเรื่องเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ปล่อยร่างกันให้เป็นอิสระอย่างง่ายดาย

“ลูกพี่แทค...มันหมายความว่ายังไงอาภา คุณอธิบายซิ”

ได้ยินดังนั้น...กิดากานต์กลับไม่ได้มีสายตาประหลาดใจแต่อย่างใด เพราะมันเป็นเรื่องที่คนในละแวกนี้รู้อยู่แล้วว่า เด็กคนนี้เป็นลูกของนายแพทย์กฤษกร ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาคือเพื่อนในสายตาคนอื่น ท่ามกลางความกังขายังไม่ได้รับคำอธิบายจากทั้งสองฝ่าย และตอนนี้กิดากานต์ก็ไม่อยากจะอธิบายใครทั้งนั้น ยิ่งกับผู้หญิงที่ยืนหายใจหอบด้วยความโกรธอยู่ตรงนี้ เธอยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะเสียเวลาให้สักนิด เพราะปริญญ์ทิ้งสิทธิ์ที่ควรจะมีไปหมดสิ้นแล้ว!

“อธิบายก็เท่านั้น สมองโง่ๆ ของเธอไม่มีทางเข้าใจหรอก”

“ชอบกินของเก่าเหรอ ถ้างั้นคีย์ก็ดูจะไม่ปลอดภัยซะแล้วสิ” ปริญญ์ยื่นหน้าเข้าไปกล่าวหาทั้งท่าทียียวน จนอีกคนตั้งท่าวางมือจะฟาดเข้าใส่หน้าแดงๆ นั้นเต็มเหนี่ยว หากแต่กิดากานต์ก็พยายามระงับอารมณ์ ทำได้เพียงกำมือแน่นสั่นไว้กลางอากาศเท่านั้น

“ห้ามใจตัวเองให้มันได้เหอะ!”

“นี่กำลังห้ามตัวเองอยู่เหรอ”

“ฉันเตือนเธอต่างหาก” กิดากานต์กัดฟันบอกด้วยความโมโห เมื่ออีกคนยิ่งก้าวเข้าชิด

“มันเป็นความคิดในสมองพี่ต่างหากล่ะ ถึงขั้นต้องห้ามใจตัวเองเลยเหรออาภา”

พลั่ก!

มือนั้นมันเลือกที่จะผลักกันออกห่างทั้งสายตาแข็งกร้าว

“ถ้าจะชอบของเก่า ฉันก็ไม่มีทางชอบของเก่าเน่าๆ อย่างเธอแน่”

“ไมไม่ตบอ่ะ ตบแล้วโดนแน่ คิดว่าจะรอดมั้ย”

“เธอเมามากแล้ว...” กิดากานต์บอกกันทั้งแววตาเจ็บปวด ก่อนจะเอียงหน้าไปทางบันไดด้านนอกที่เพิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลงมาทีละขั้น

“แทมแทมกำลังมา พี่ขอร้อง อย่าทำอะไรต่อหน้าลูกเลยนะ”

เสียงอ้อนวอนอย่างปุบปับ มันกลับทำให้อีกคนเจ็บเจียนคลั่ง อยากจะดึงร่างคุ้นเคยนั้นเข้ามากอดให้สมกับความคิดถึง ที่แม้นว่าจะหักหลังเธออีกเป็นสิบครั้ง แต่ปริญญ์ก็เพิ่งจะกระจ่างว่ายังรู้สึกรักได้ และรักอยู่

บรมโง่...

คนเมารู้สึกเกลียดตัวเองจับใจ และเปลี่ยนเอาความเจ็บปวดนั้น มากดดันคนที่เปลี่ยนท่าทีกะทันหัน ด้วยข้อต่อรองที่ว่า

“ก็ได้ แต่คืนนี้จะขึ้นไปนอนด้วย ไม่งั้นบ้านพังแน่”

“ฉันไม่เคยท้อง พอใจยัง!?” กิดานกานต์กดเสียงต่ำหนักแน่น

ทว่ามันกลายเป็นคำเพราะหูที่สุดเท่าที่อีกคนอยากจะได้ยิน ปริญญ์ฉีกยิ้มกว้างโลกสว่างสร่างเมาขึ้นมาในบัดดล แต่ไม่ทันจะตั้งตัว ฝ่ามือน้อยของอดีตคนรักก็เคาะตบแก้มดังแป๊ะ ให้พอหน้าสั่น

“ตั้งสติ! แล้วให้เกียรติพี่ด้วย”

“ค่ะ...”

คำอ้อยสร้อย พร้อมกิริยาอ่อนเป็นผักต้ม มันฟ้องทุกอย่างว่าใครเหนือกว่า และเหตุการณ์ก็พลันพลิกผันได้ทัน เพราะแค่ไม่กี่อึดใจ เด็กน้อยที่เดินขยี้ตาเลี้ยวมาตามมุม ก็มาโผล่หน้าห้องนอนใหม่ของปริญญ์

“จ๊ะเอ๋ สวัสดีค่ะน้องแทมแทม น้าปริญญ์เองน้า น้าขอโทษ น้าเสียงดังให้หนูตื่นเหรอคะ” ปริญญ์ยอบตัวลงไปหาเด็กหญิงที่ยังงัวเงียมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที

“อี๋เหม็น...กลิ่นเหมือนป่าป๊าเลย”

กลิ่นเหล้าคลุ้งจากตัวคนเมา พอเจอคำนั้นเข้าก็หน้าเจื่อนรีบถอยห่าง

“น้าปริญญ์ไปฉลองกับเพื่อนมาค่ะ” กิดากานต์พยายามแก้ต่างให้ด้วยความอ่อนโยน แล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปอุ้มเอาเด็กตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด

“แล้วป่าป๊าก็จะเดินเซ แล้วมาหอมแก้มหนู มันเหม็นมาก” แทมแทมเอาหน้าซุกไหล่ผู้หญิงคนที่เธอรักและไว้ใจ

“เดี๋ยวหนูมารอด้านนอกนะคะ นั่งรอบนเก้าอี้นี้ แม่อูนขอเวลาไม่ถึงสิบนาที ขอช่วยน้าปริญญ์ปูผ้าปูที่นอนจัดห้องก่อน แล้วเราสองคนค่อยขึ้นไปนอนพร้อมกันนะคะ”

ปริญญ์ได้ยินดังนั้น ก็แอบเหวอเบาๆ แต่ไม่มีทางที่เธอจะโวยวายอะไรทั้งสิ้น เพราะในคืนนี้มันเพียงพอแล้วสำหรับคำตอบที่ตำใจมาหลายชั่วโมง

จากนั้นไม่นานนัก ผ้าปูเตียงก็ถูกดึงจนตึงครบทั้งสี่มุม หมอนสองใบ หมอนข้างสองอัน มันเป็นสิ่งที่ปริญญ์เตรียมมาเองทั้งสิ้น ทว่าแววตาที่มีคำถามของกิดากานต์ยามไม่รู้ตัว ก็ทำให้เจ้าของห้องคนใหม่รีบอธิบายลิ้นพันออกมา

“มันหนึ่งแถมหนึ่งไง”

“ไม่ได้ถาม”

“อยากให้รู้”

“งั้นขอยืมหมอนข้างอันนึงสิ จะเอาให้แทมแทม แค่คืนนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เอามาคืน”

“ได้ๆ ว่าแต่พี่อยากยืมตัวคีย์ขึ้นไปกอดเป็นหมอนข้างบ้างก็ได้นะ จะไม่ดื้อไม่ซน”

“ไม่ตลก! เอามา” กิดากานต์ว่าหน้านิ่งพลางยื่นแขนออกไปรอรับหมอนข้างที่วางอยู่ข้างตัวคนรักเก่า

“อ๊ะ...เอาไป”

คนหน้าเป็น ว่าแล้วเขยิบทีละก้าวชิดๆ ก็พาตัวมาชนมือคนที่พร้อมฟาดเพี๊ยะใส่อย่างหมั่นไส้

“ไม่เล่นคีย์!”

ตวาดหน้ายักษ์ใส่ แล้วสะบัดตัวออกห่าง หญิงสาวรีบก้าวไวๆ ไปหยิบเอาหมอนข้างมาถือไว้เสียเอง

“ทำไมไม่ให้เค้าไปนอนด้วย” ปริญญ์ยังจะแกล้งวอแวเอาตัวเข้าหา จนต้องเจอฤทธิ์หมอนข้างฟาดซ้ำๆ ลงสีข้างไปหลายที

“ก็มันเป็นซะอย่างเนี้ย ถอยไป๊!”

คนเคืองก็เต็มแม็ค คนสนุกก็เต็มที่ ปริญญ์รู้สึกราวกับถูกปลดปล่อยจากอะไรสักอย่าง...ลูกคนนั้นไม่ใช่ของกิดากานต์

ไม่ได้คาดคิด ไม่อยากคาดหวัง แต่มันมีความสุขเป็นบ้า...ผู้หญิงอบอุ่นคนนั้น กำลังจูงมือเด็กที่เป็นลูกของแฟนเก่า เธอตั้งใจดูแลปกป้องราวกับเป็นลูกของตัวเอง

และปริญญ์ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คน ที่จะเข้าใจกฤษกรว่า ทำไมถึงยังมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้