6

​“ยังไงทางเราจะติดต่อกลับไปนะคะ ถ้าทางผู้จัดการสนใจเรียกสัมภาษณ์”

เสียงพนักงานที่รับใบสมัครของตวงรักบอกกล่าวเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทำให้หญิงสาวต้องฝืนยิ้มตอบ เมื่อเดินออกมาจากออฟฟิศของทางโรงแรมที่เธอไปสมัครงาน หญิงสาวเอามือป้องแดด แล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน สาขาที่เธอเรียนจบมา งานก็หายากไม่น้อย เมื่อต้องมาเดินหางานแบบนี้ ทั้งที่เธอมีประสบการณ์มาบ้าง

​ตอนนี้ตวงรักก็แค่รอความหวังจากบิดา เรื่องการฝากงานให้ตรงตามสาขาที่เธอรัก กับบริษัททัวร์นำเที่ยว เมธัสบอกให้เธอลองสมัครงานโรงแรมดูก่อน ส่วนบริษัทท่องเที่ยวนั้น บิดาจะดูและแนะนำให้ เพราะไม่ใคร่ไว้ใจนัก ถ้าให้บุตรสาวไปสมัครเอง เขากลัวว่าจะเป็นบริษัททัวร์เถื่อน เลยให้ตวงรักรอก่อน

​“เฮ้อ...ดีนะที่เรามีงานที่อยุธยา ทำขนมส่งด้วย ไม่อย่างนั้น จะเป็นยังไงน้า อยากได้งานเร็วๆ จัง”

ตวงรัก บ่นพึมพำกับตนเองเบาๆ เธออยากได้งานประจำทำเร็วๆ เพราะอยากทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง มือเรียวหยิบโบรชัวร์ที่เธอพกติดกระเป๋าจนเหมือนเครื่องรางประจำตัวไปเสียแล้ว ตวงรักเก็บมันไว้เป็นกำลังใจและเป็นพลัง ให้เธอทำตามความฝันของเธอให้สำเร็จ

​เธอมองนาฬิกาที่ข้อมือ มันบอกเวลาเกือบสามโมงเย็นแล้ว หากแต่เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักอย่าง ตวงรักเริ่มมองซ้ายมองขวา เพื่อมองหาร้านอาหารมาบรรเทาความหิว ท้องเธอเริ่มร้อง จนเจ้าตัวต้องย่นจมูก เมื่อก้มลงมองหน้าท้องแบนราบของตัวเอง

​“พอรู้ว่าเลยเที่ยง ร้องเชียวนะยะ หาอะไรกินก่อนเข้าบ้านดีกว่าเรา ไว้ค่อยแวะไปที่ร้านของป้าทิพา จะได้กลับบ้านพร้อมกับแม่เลย”

ตวงรักบอกตัวเอง และเมื่อเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าตาน่าทานแล้ว เธอจึงเดินตรงไปทันที

​เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเสียงก่อน ทำให้ตวงรักชะงักฝีเท้าและควานหามือถือคู่ใจทันที เธอกรอกเสียงสดใสลงไปทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ของใคร

​“ว่าไง เพื่อนรัก งานวันแรกเป็นยังไงบ้าง”

​“ไม่เหมือนที่เรียนมาสักนิด”

ปลายเสียงโต้ตอบ ก่อนจะลดเสียงลงเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยิน

“น้องโดนพี่วิชญ์ไล่ไปเปลี่ยนชุด จะบ้าตายยัยตวง พี่วิชญ์นี่หัวโบราณสุดๆ ยิ่งกว่าคุณย่าหญิงอีกนะ มันเกี่ยวกับงานตรงไหนเนี่ย?”

​“หึ หึ”

ตวงรักหัวเราะอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะย่นคิ้วเมื่อนึกถึงนราวิชญ์ ชายหนุ่มที่มักจะแจกรอยยิ้มอบอุ่นที่มุมปากเสมอ และนัยน์ตานิ่งสงบ เขาดูท่าทางไม่น่าจะเป็นหนุ่มหัวโบราณเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่ว่าจะเป็นการแต่งกายหรือข้าวของที่ใช้ นราวิชญ์ห่างไกลจากคำว่าหนุ่มแสนสุภาพหัวโบราณมาก

​“อย่ามาหัวเราะนะตวง น้องเครียดนะ พี่วิชญ์หน้างอหน้าง้ำ จะบ้าหรือไง กระโปรงสั้นตรงไหนกันนะ แล้วก็ผ่าหน่อยเดียว เสื้อเชิ้ตน้องก็คอไม่ลึกสักหน่อย บ่นๆๆ อยู่นั่นแหละ คุณลุงวิชญ์เอ๊ย!”

เจ้าตัวยังไม่วายเลิกบ่น เมื่อมีคนมารับฟัง ตวงรักอมยิ้ม ก่อนจะกรอกเสียงโต้ตอบไปเมื่อเห็นว่าทางโน้นหยุดพักเหนื่อยแล้ว

​“แล้วนี่โทรมาบ่นเหรอยัยน้อง แค่นี้นะ ตวงหิวข้าวจนตาลายไปหมดแล้ว เดินหางานทั้งวันเลย”

​“อยู่ตรงไหนน่ะ เดี๋ยวน้องไปรับ กลับบ้านดีกว่า แอบหนีพี่วิชญ์เสียเลย รำคาญ มองน้องเหมือนจะค้อนขวับๆ”

ชนิตสิรีว่า ตวงรักส่ายหน้าแล้วบอกปลายสายไปแต่โดยดี

​“อยู่แถวๆ อโศก หน้าห้าง...”

​“โอเคเลย เดี๋ยวน้องไปรับ ไปกินขนมรอบบ่ายบ้านน้องดีกว่า คุณย่าหญิงทำขนมปังหน้าหมู ถ้าตวงหิวข้าว เดี๋ยวน้องจะอ้อนคุณย่าหญิงให้ทำอาหารอร่อยๆ เลี้ยง เห็นว่าทำก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นเห็ดหอม เรื่องอะไรน้องจะอยู่ให้คุณลุงวิชญ์เดินมาบ่นเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกเป็นรอบที่สิบ หนีงานเสียเลย เชอะ”

​“ยัยน้องนะยัยน้อง” ตวงรักส่ายหน้าช้าๆ พลางย่นจมูก เมื่อนึกถึงเพื่อนสนิทของเธอ ที่เกงานตั้งแต่วันแรกเอาแบบนี้

“แต่ก็ดีเหมือนกันนะ เราจะได้แอบไปเรียนวิธีทำอาหารกับคุณย่าหญิงอีก ถ้ายังหางานทำไม่ได้ เราเปิดร้านขายอาหารไทยไปเลยก็ท่าจะดีแหะ”

...........................................................................................................................................................

​คุณย่าหญิงมองหญิงสาวหน้าหวานคม ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารในชามใบสวยด้วยท่าทางน่าอร่อยอย่างเอ็นดู อาหารมื้อบ่ายถูกจัดขึ้นเมื่อหลานสาวมาอ้อนว่าหิวมาก คุณย่าหญิงสั่งตั้งโต๊ะในสวนตรงศาลาเรือนไทย ใต้ต้นกัลปพฤกษ์ที่กำลังออกดอกพราวสวย

​“เป็นยังไงบ้าง ก๋วยเตี๋ยวสูตรย่า อร่อยไหม หนูตวง” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปราณี

​“อร่อยมากเลยค่ะ กลมกล่อมมาก คุณย่าคงไม่ว่าตวงตะกละนะคะ สองชามแล้ว”

ตวงรักออกตัว ทำให้คุณย่าหญิงหัวเราะกิ๊ก ก่อนจะส่ายหน้า

​“ไม่หรอกจ้ะ ย่าจะดีใจมากต่างหาก จะว่าไปคงจะอร่อยมากจริงๆ นั่นแหละใครบางคนเลยโดดงาน มากินข้าวเที่ยงอีกรอบ จริงไหม? ยัยน้อง”

ประโยคหลังนางหันมาหาหลานสาว ที่กำลังนั่งจิ้มผลไม้ทานอยู่หลังจากที่ทานก๋วยเตี๋ยวฝีมือนางไปแล้วหนึ่งชาม ชนิตสิรีย่นจมูก พลางหัวเราะคิกคักอย่างอดไม่ได้

​“น้องรำคาญพี่วิชญ์ค่ะ คุณย่าหญิง บ่นน้องอยู่นั่นแหละ หูชาหมดแล้ว แทนที่จะสอนงานนะคะ นี่มาบ่นเรื่องน้องนุ่งกระโปรงสั้น มันสั้นตรงไหนกันคะ”

ว่าแล้วเจ้าตัวก็ลุกพรวดขึ้น ยืนวางท่าเป็นเหมือนนางแบบให้กับคุณย่าหญิงและเพื่อนรักดู

​ร่างเพรียวสมส่วนในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่าสีดำ ผ่าข้างสูงนิดหน่อย กับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่กระดุมผ่าลึกเล็กน้อย หากแต่ไม่น่าเกลียด กลับดูแล้วสวยเซ็กซี่ เพราะเจ้าตัวมีเนินอกอวบ ผมที่ซอยทรงใหม่รับกับการแต่งกาย จนทำให้สาวหวานอย่างชนิตสิรีกลายเป็นสาวมาดมั่นหวานอมเปรี้ยว เข็มขัดเส้นโตคาดไว้เน้นเอวคอด ขาเรียวยาวที่โผล่พ้นชายกระโปรงมานั้น ยิ่งทำให้น่าดูมากกว่าจะบ่นว่า ตวงรักอมยิ้ม ขณะที่คุณย่าหญิงแสร้งทำหน้าขรึม

​“พี่เราโทรมาฟ้องย่า ว่าเราหนีงาน เดี๋ยวคอยดูตาวิชญ์ต้องแจ้นกลับมาตามเราไปทำงาน”

​“เหอะ คุณลุง”

ชนิตสิรีแอบย่นจมูก คำที่ต่อว่าหลานชายของนางนั้น คุณย่าหญิงได้ยินเต็มที่ นางลอบยิ้ม ตาวิชญ์นะตาวิชญ์ ไปทำอีท่าไหน ไปบ่นเขาอีท่าไหนกัน ถึงกับทำให้สาวเจ้าวิ่งหนีได้ขนาดนี้

​“ไม่สั้นหรอกยัยน้อง ยาวพอๆ กับของตวงแหละ”

ตวงรักว่า วันนี้เธอเองก็แต่งกายเรียบร้อย หากแต่สวมกระโปรงสั้นเหนือเข่าสีเทา เกือบจะเป็นแบบเดียวกับเพื่อนรัก หากแต่ของเธอผ่าหลัง และเสื้อเชิ้ตของตวงรักกระดุมก็อยู่สูงกว่าของชนิตสิรีนิดหนึ่ง

​“คุณลุงเค้ากลัว น้องไปเปิดหวอกลางโรงแรมหรือเปล่าก็ไม่รู้ แหม...ที่ฟร้อนโรงแรมเรานะ สั้นเท่าน้องเปี๊ยบ ไม่เห็นว่าสักคำ”

ชนิตสิรีทำปากเบ้ เมื่อพูดถึงนราวิชญ์ ที่ตอนนี้กลายเป็นคุณลุงไปแล้วเรียบร้อย เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ผู้เป็นพี่ชายจะบ่นอะไรนักหนา กะอีแค่เธอแต่งตัวแบบนี้ ใครๆ เขาก็ใส่กันทั้งนั้น

​“พี่เค้าไม่ชอบ เราก็อย่าใส่กระโปรงผ่านักก็แล้วกันยัยน้อง”

ผู้เป็นย่าปรามยิ้มๆ ชนิตสิรีเลยนั่งลงและพูดเสียงเบาว่า

​“ก็ได้ค่ะ ก็เห็นคุณย่าหญิงบอกว่าไม่น่าเกลียดอะไรน้องก็เลยใส่”

​“ย่าไม่ว่า แต่เจ้านายเราเค้าว่า หึ หึ ว่าแต่หนูตวง ได้งานทำหรือยังลูก”

คุณย่าหญิงถามอย่างอาทร กับหญิงสาวที่เธอเอ็นดู ตวงรักส่ายหน้าพลางยิ้มแหยให้กับนาง

​“ยังหรอกค่ะ ตวงรอพ่ออยู่น่ะค่ะ เค้ากำลังหางานให้เหมือนกัน”

​“น้องชวนให้มาทำงานกับน้อง ตวงก็ไม่ยอมน่ะค่ะ”

ชนิตสิรีพูดเหมือนฟ้องเพื่อนสนิท ตวงรักย่นจมูกใส่เพื่อนแล้วหัวเราะเบาๆ ว่า

​“ไม่เอาหรอก หางานเองท้าทายดี อีกอย่างเราก็ไม่ชอบงานโรงแรมมากสักเท่าไหร่ ถ้าเราเป็นเด็กเส้นของน้อง คงต้องทำงานนาน พอดีพ่อหางานทางโน้นให้ได้ อดไปเป็นไกด์กันพอดี”

​“แบบนี้ก็มีด้วย”

ชนิตสิรีเกาะแขนเพื่อนรัก ก่อนจะย่นคิ้วเมื่อเห็นบางสิ่งโผล่มาจากกระเป๋าสะพายของตวงรัก มือเรียวจึงหยิบมันออกมาคลี่ดูทันที แล้วหัวเราะขำเบาๆ

“นี่ตวง เก็บอะไรไว้น่ะ โห...โบรชัวร์เที่ยวสวิสเสียด้วย”

​“แน้...เอาคืนมานะยัยน้อง”​

ตวงรักมองเพื่อนรักตาเขียว แล้วแบมือขอ ชนิตสีรีเอียงคอ พลางอ่านรายละเอียดคร่าวๆ แล้วเงยหน้าถามเพื่อนซี้ของเธอว่า

​“จะแอบไปเที่ยวเมืองนอกหรือไงตวง รวยใหญ่แล้วนะ ไม่ชวนน้องสักคำ”

​“จะบ้าหรือไง” ตวงรักหัวเราะ

“ไม่มีปัญญาไปหรอก เราอยากไปน่ะ เลยเก็บเงินอยู่”

​“อยากไปสวิสทำไมเหรอตวง ถ้าอยากเห็นหิมะ ภูเขาสวยๆ ไปใกล้ๆ ก็ได้ เอาแบบค่าใช้จ่ายไม่แพง”

ชนิตสิรีถาม คุณย่าหญิงนั่งฟังสองสาวสนทนากันเงียบๆ มือนางก็จัดของว่างให้กับหลานรักไปด้วย เป็นเมี่ยงคำกับขนมปังหน้าหมู คุณย่าหญิงกำลังจัดเมี่ยงคำแบบเป็นคำๆ พร้อมทานได้เลยให้กับสองสาว

​“ตวงอยากไปที่นี่ เพราะเป็นความฝันน่ะยัยน้อง เอาน่า แพงเท่าไหร่ก็จะไป อยากไปนี่”

ตวงรักตอบ ชนิตสิรียักไหล่ แล้วกอดแขนเพื่อนรักอย่างประจบ

​“รอน้องเก็บตังค์ไปเที่ยวด้วยคนน้า อย่าหนีน้องไปเที่ยวคนเดียวล่ะ”

​“จะเก็บเงินยังไงล่ะเราน่ะ” คุณย่าหญิงที่เงียบมานานว่าเย้าๆ

“ขนาดทำงานวันแรกยังหนีเจ้านายมาเสียแล้ว นั่นไง ยัยน้อง เสียงรถตาวิชญ์แน่ๆ หึ หึ”  

เสียงรถแล่นเข้ามาทำเอาชนิตสิรีเม้มปาก ก่อนจะย่นจมูก และบอกกับคุณย่าหญิงว่า

​“บอกพี่วิชญ์นะคะ ว่าน้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามบัญชา ไปก่อนล่ะค่ะ เดี๋ยวคุณลุงมา”

เธอว่าแค่นั้นแล้วก็วิ่งหนีเข้าไปยังตัวบ้านทันที ทิ้งให้หญิงสาวต่างวัยมองหน้ากันแล้วก็อมยิ้ม

​“ยัยน้องกลับมาบ้านเหรอครับคุณยาย”

เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นทันที ตามด้วยร่างสูงที่ก้าวยาวๆ ตามเสียงมาด้วย นราวิชญ์มีท่าทีหงุดหงิดทั้งที่ทุกทีเขามักจะมีท่าทางนิ่งมากกว่านี้ คุณย่าหญิงพยักหน้า

​“จ้ะ ยัยน้องมาเปลี่ยนเสื้อ มานั่งก่อนตาวิชญ์ กินอาหารว่างก่อนสิ ย่าทำเมี่ยงคำไว้อร่อยไหมหนูตวง”

นางหันมาถามตวงรัก ที่กำลังหยิบเมี่ยงคำทาน เจ้าตัวพยักหน้าทันที

​“อร่อยมากค่ะ ตวงอยากทำเป็นจัง จะได้ทำไว้ขาย”

​“หัวการค้าจังหนูตวง ขยันจริงๆ ยัยน้องได้สักครึ่งก็คงดี นี่งอนพี่ชายก็แจ้นหนีกลับบ้านแล้ว”

นางปรายตามองหลานชาย ที่กำลังจิบน้ำเย็นที่เด็กรับใช้นำมาให้ นราวิชญ์อมยิ้มเมื่อคุณย่าหญิงพูดประโยคนั้น เขาไม่พูดตอบนาง หากแต่หันมาทักทายตวงรักแทน

​“มาเที่ยวเหรอครับน้องตวง”

​“ค่ะ”

​“เห็นยัยน้องบอกว่าน้องตวงหางานอยู่ ไปสมัครที่โรงแรมพี่ก็ได้นะครับ เรามีตำแหน่งว่างอยู่ เผื่อจะได้ช่วยพี่กำหราบแม่ตัวยุ่งอย่างยัยน้องได้บ้าง”

นราวิชญ์ว่า ตวงรักหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า

​“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ดีกว่าค่ะพี่วิชญ์ ยัยน้องน่ะใครก็กำหราบลำบาก ถ้าเจ้าตัวจะดื้อน่ะค่ะ”

​“พูดถึงเรื่องดื้อ”

คุณย่าหญิงถอนใจ คำบางคำสะกิดใจนางขึ้นมาอีกจนได้ ตั้งแต่กลับมาจากสวนส้มตะวันฉาย นางก็ครุ่นคิดแต่เรื่องนี้ เรื่องของหลานชายตัวดี ที่ดื้อดึงไม่แพ้กับหลานสาวของนาง

​“ตาวิชญ์ โทรไปคุยกับพี่เค้าบ้างหรือกยัง เรื่องเพื่อนเค้าน่ะ ที่ยายฝากถาม”

​“คุยแล้วครับ ผมเองก็รู้จักพี่ภาส”

นัยน์ตาชายหนุ่มเป็นประกายวิบๆ เมื่อนึกถึงเพื่อนรักของพี่ชาย ที่เปลี่ยนแปลงไปได้มากมายขนาดที่เขายังนึกไม่ถึง

“ไม่สิ คุณแพนเค้ก หึ หึ” 

​“แล้วยังไง ได้เรื่องอะไรหรือเปล่า?”

​“รีบร้อนไม่ได้หรอกครับคุณยาย จะล้วงความลับนายเพลิง ฉลาดเป็นกรดแบบนั้น ผมไม่นึกหรอกนะครับว่านายเพลิงจะกู่ไม่กลับขนาดนั้น”

นราวิชญ์ส่ายหน้า คุณย่าหญิงให้เขาเป็นสปาย แอบลอบถามความลับพี่ชายเกี่ยวกับเรื่องที่นางสงสัย ซึ่งพอเขาได้ฟังก็หัวเราะก๊าก และคิดว่าลูกพี่ลูกน้องหนุ่มไม่น่าเป็นไปได้ถึงขนาดนั้น หากแต่คุณยายของเขาก็ยังกังวลไม่วาย

​“เฮ้อ...ไม่ได้เรื่องเลยนะเรา”

คุณย่าหญิงบ่น นราวิชญ์อมยิ้มและนั่งทานอาหารว่างเฉย สักพักหนึ่งชนิตสิรีก็เดินลงมาพร้อมกับชุดกระโปรงที่ยาวจนถึงตาตุ่ม เสื้อคอปิด แขนยาว เหมือนเจ้าตัวจะประชดใครแบบนั้นแหละ เมื่อมาถึงเธอก็ยิ้มหวานแจกให้กับคนที่นั่งอยู่ในศาลาเรือนไทย

​“แบบนี้ พอจะทำงานได้ด้วยหรือเปล่าคะพี่วิชญ์”

​“ประชดพี่หรือไง”

นราวิชญ์ย้อนถาม เขามองร่างบางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ชนิตสิรีย่นจมูกให้กับชายหนุ่ม กิริยานั้นน่ารักนักจนคนมองชักจะใจเต้นแปลกๆ อยากจับเธอมาทำอะไรสักอย่างให้หายมันเขี้ยว

​“เปล่าสักหน่อย เห็นพี่วิชญ์บ่นน้อง ก็เลยแต่งตัวมิดชิดรัดกุมไปเลยยังไงคะ”

​“ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้ ก็วันนี้มีประชุม ยัยน้องแต่งตัวแบบนั้น คนจะมองไม่ดี มาเป็นเลขานุการของพี่นะ ไม่ใช่มาเดินแบบ”

นราวิชญ์ว่าเสียงเย็น ชนิตสีรีเลยเกาะแขนย่าของเธอเหมือนจะประจบ

​“คุณย่าหญิงขา”

​“ย่าไม่เกี่ยวจ้ะ จัดการกันเอง เจ้านายลูกน้อง หึ หึ ว่าแต่คุยกันเรื่องตาเพลิงต่อ ย่ากลัวจริงๆ นะตาวิชญ์”

คุณย่าหญิงว่า ชนิตสิรีย่นคิ้ว เรื่องเกี่ยวกับเพลิง เหมือนคุณย่าของเธอกำลังปักใจเชื่ออย่างเหลือเกินแล้วว่าหลานรัก ชักจะมีเค้าเบี่ยงเบน เธอจึงพูดเสียงติดตลกเพื่อผ่อนคลายความเครียดขึ้นว่า

​“แหม...คุณย่าหญิงขา อย่างพี่เพลิงน่ะ ไม่มีทางหรอกค่ะ เอาแบบนี้สิคะ คุณย่าหญิงกลัวนักว่าพี่เพลิงจะกลายเป็นเก้ง กวาง นักอนุรักษ์ป่าไม้เดียวกัน คุณย่าหญิงก็ส่งสายสืบสักคนไปที่ไร่ตะวันฉายสิคะ”

​“เออ...” คุณย่าหญิงถึงกับทำตาโต และมองหลานสาวด้วยสายตาเป็นประกาย

“ทำไมย่าถึงคิดไม่ออกนะ จริงสิ! แบบนี้เข้าท่ากว่าเป็นกองว่าแต่ใครดีล่ะ จะเป็นสายสืบให้ย่า ขืนให้คนนอกช่วย เรื่องแบบนี้มันน่าอายจะตายไป จะให้ใครช่วยดีนะ”  

คุณย่าหญิงว่า นางเห็นด้วยกับแผนนี้เต็มที่ ขณะที่สองหนุ่มสาวลอบมองตากัน และแล้วสายตาของหญิงชราก็ไปสะดุดเข้ากับตวงรัก ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาชิมเมี่ยงคำ และเอามือแหวกดูว่ามันมีอะไรผสมอยู่บ้าง เผื่อเธอจะได้ขอสูตรคุณย่าหญิงเอาไปทำขายบ้าง ถึงกับสะดุ้ง เมื่อคุณย่าหญิงเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอันดัง

​“หนูตวง หนูตวงรัก ย่ามีงานให้หนูทำแล้วล่ะจ้ะ ย่ามีข้อเสนอที่หนูต้องรับได้แน่นอน สนใจไหมจ๊ะ”