ดวงกาลกินี

ติ๊ด ติ๊ด … เสียงโทรศัพท์ปลุกร่างบางที่นอนหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมงให้งัวเงียลุกขึ้นมารับ

” ฮัลโหลค่ะ “มือที่กดรับโดยไม่ทันดูว่าปลายสายคือใคร

” แกหย่าไม่คิดจะบอกฉันสักคำสินะ!!“ เมื่อได้ยินเสียงปลายสายพูดขึ้น ร่างบางถึงกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าขึ้นมาทันที

”แม่รู้เพราะโทรไปทวงเงินเฮียจ้าวหรอ? “

”แกไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง!! บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!! ทำไมแกถึงหย่า!!” มือยกขึ้นมาเสยผมอย่างหงุดหงิด

“ตอนนี้ครอบครัวเฮียจ้าวกำลังวิกฤต เฮียจ้าวต้องไปทำงานกับเพื่อนที่ต่างประเทศค่ะ เพื่อเอาเงินมาพยุงครอบครัว” พูดถึงอดีตสามีร่างบางถึงกับน้ำตาคลอออกมา เหตุผลเพราะอะไรทำไมเธอจะไม่รู้ แค่แต่งเติมคำพูดให้มันสวยหรูแค่นั้นเอง…

“กลับมาคุยกับฉันกับพ่อแกที่บ้าน!” คำสั่งเด็ดขาดดังขึ้นพร้อมกับกดวางสายไป ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่มีวันไหนที่ง่ายเลยสำหรับชีวิตของ “ลินดา”

หรือนางสาวลินดา นฤนาทโกศล ทั้งที่อาทิตย์ก่อนคำนำหน้ายังเป็นนางอยู่เลย ชีวิตที่น่าตลก แต่งงานเพราะหมอดูเอย ซินแซเอย ทักเป็นเสียงเดียวกันว่า เป็นตัวกาลกินี ตั้งแต่เกิด…มันน่าทุกข์ใจน้อยเสียเมื่อไหร่กัน!!

อดีต…

วันที่แม่เธอปวดท้องคลอด คือเวลาเดียวกับที่คุณตาลื่นล้มในห้องน้ำหัวฟาดพื้นเสียชีวิต!!

ตั้งแต่จำความได้ไม่เคยเป็นที่รักของญาติมิตรทางไหนสักคน ดั้นด้นเรียนจนจบปริญญาตรี ด้วยการทำงานส่งตัวเองเรียน ชีวิตสงบสุขมาตลอดเป็นเพราะแม่พูดกรอกหูทุกครั้งที่โทรเข้ามา…ว่าเพราะเธอย้ายมาอยู่หอ ทำให้คนที่บ้านไม่เจ็บไม่ป่วยธุระกิจไปได้ดี ทำให้นับครั้งได้ที่จะกลับไปเหยียบบ้านหลังนั้น

แต่พอจบปริญญาตั้งจะเอาเอาปริญญาบัตรไปฝากพ่อแม่เพื่อความภาคภูมิใจ กลับเป็นวันที่ต้องน้ำตาตกในอีกครั้ง…

“หนูดาจบแล้วนะ ต่อไปนี้หนูดาจะส่งเงินให้พ่อกับแม่ทุกเดือน เพราะที่ฝึกงานหนูดายินดีรับหนูดาเข้าทำงานทันทีที่เรียนจบเลยค่ะ” ร่างบางพูดพร้อมโอบกอดผู้เป็นพ่อที่ยกมือขึ้นมาลูบหัวลูกสาวที่มักถูกญาติๆ ฝั่งเมียพูดกรอกหูตั้งแต่เด็กว่าเป็นกาลกินีของบ้าน อยู่ที่ไหนบ้านนั้นต้องวอดวาย

“หนูดาเก็บไว้เถอะลูก พ่อแทบจะไม่ได้ส่งหนูดาเรียนเลย พ่อก็ไม่อยากเป็นภาระหนูดาอีก” พูดพร้อมมองหน้าลูกสาวที่เขามัวแต่ทำงาน จนไม่ได้สนใจเลยว่าลูกที่อยู่กับคำพูดเลวร้ายพวกนั้น เติบโตมาเป็นคนที่เข็มแข็งเหลือเกิน บางทีก็นึกละอายใจตัวเอง

“ว่าละ!! ทำไมถึงมีข่าวร้ายเข้ามาในบ้านแต่เช้า!!”

“สวัสดีค่ะพี่ต้องตา” ลินดายกมือไหว้ผู้มาใหม่

“หนูดาเอาใบปริญญามาฝากพ่อกับแม่ค่ะ แค่แวะมาเฉยๆ” ลินดายืดตัวตรงเตรียมพร้อมรับคำพูดจาถากถาง เธอทำใจไว้บ้างแล้ว ว่ากลับมาบ้านนี้ต้องได้ยินคำพูดอะไรเถือกนั้นแน่ๆ

“ถ้าไม่มีธุระจำเป็นอะไรมากมาย แกไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาก็ได้นะ แค่แก่เหยียบพื้นบ้าน ความซวยก็มาเยือนฉันทันที!!” ร่างอวบอิ่มพูดพร้อมจ้องตาน้องสาวเขม่ง

“น้องตา…พูดอะไรแบบนั้นหล่ะลูก น้องแวะมาหาเอาความสำเร็จมาฝาก เราน่าจะร่วมยินดีกับน้องนะ” นายลือยศ ผู้เป็นพ่ออดที่จะปรามลูกสาวคนโตไม่ได้ เขาอ่อนอกอ่อนใจกับความคิดฝังลึกจนไม่รู้จะเริ่มแก้จากตรงไหน!!

“ตาพูดถูกแล้วค่ะ ร้อยวันพันปีโรงงานตาไม่เคยมีปัญหา!! แค่นังดามันกลับมาบ้านวันเดียว!! รถขนส่งของลูกค้าบริษัทตาพลิกคว่ำ หมอดูก็พูดไปเมื่อเดือนที่แล้วว่าดวงมันแก้ไม่ได้ คุณพ่อยังจะเข้าข้างมันอีก!!” ร่างอวบอิ่มที่กำลังตั้งครรภ์ถึงกับลุกขึ้นมาโวยวาย เมื่อคนเป็นพ่อเอ่ยปรามตนต่อหน้าน้องสาวที่อยู่ใต้เงาของเธอมาตั้งแต่เด็ก เธอยอมไม่ได้เด็ดขาด!!

“เสียงดังอะไรกันลูก…” คนเป็นแม่ได้ยินเสียงโวยวายเข้าไปในครัว เดินออกมาดูพบลูกสาวคนโตกำลังยืนร้องไห้พร้อมชี้หน้าน้องสาวไปด้วย

“แกทำอะไรยัยดา แกกลับมาก็สร้างเรื่องแล้วหรอ?” มารดาผู้ให้กำเนิดจ้องไปที่ลูกสาวคนกลางอย่างคาดโทษ

“ใจเย็นหน่าคุณสา หนูดายังไม่ได้ว่าอะไรน้องตาสักคำ” คนเป็นพ่อต้องปรามภรรยาก่อนที่จะมีการลงไม้ลงมือกันเกิดขึ้นเหมือนที่แล้วๆ มา ถึงแม้จะตกใจกับคำบอกเล่าของลูกสาวคนโตอยู่ไม่น้อย

“แม่คะ อย่าเอานังดามันเข้าบ้านได้ไหมคะ วันนี้พี่เจตโทรมาบอกตาว่ารถขนส่งสินค้าไปให้ลูกค้าพลิกคว่ำ ยังประเมินมูลค่าความเสียหายไม่ได้” ลูกสาวคนโตพูดพร้อมน้ำตาอาบแก้ม

“ตาไม่สบายใจที่เห็นหนูดาอยู่ในบ้าน ตากลัวเหตุการร้ายๆ ซ้ำเดิมวนเวียนมาอีก” ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนอดที่จะอ้อนผู้เป็นแม่ไม่ได้ ด้วยเธอรู้ดีว่าจะใช้ไม้ไหนมาดึงพ่อกับแม่ไปเป็นพวกได้ดี

“หึ กลับมาก็พกความซวยมาด้วยเลยหรอยัยดา อยู่นอกบ้านได้เป็น4-5ปี แกถือกระเป๋าจะกลับมานอนบ้านวันแรก ทำธุระกิจพี่สาวแกแทบจมเลยนะ ตัวซวยจริงๆ!!” คนเป็นแม่ชี้หน้าลูกสาวด้วยความโกรธเป็นที่สุด

“พอเถอะคุณสา มันเป็นอุบัติเหตุ…หนูดาลูกไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าวนะลูกไป” คนเป็นพ่อยังไม่ปักใจเชื่อว่าลูกสาวคนกลางจะมีดวงซวยอย่างที่ญาติฝั่งภรรยาหรือหมอดูพูด แต่การจะแก้ไขมันต้องได้รับความร่วมมือ จึงอยากให้ทั้งหมดแยกย้ายกันไปก่อน

“จะกินก็ให้มันกินไปคนเดียวเถอะ หนูตาไปอาบน้ำ อาบท่า แม่จะพาไปหาหมอดู” คนเป็นแม่สะบัดหน้าเดินเข้าห้องนอนไปพร้อมกับลูกสาวคนโต ลินดาทำได้แค่บอกกับผู้เป็นพ่อว่าไม่เป็นไร เธอชินชาไปแล้ว