ทางออกเดียวที่เหลืออยู่

เมื่อสมาชิกในบ้านมาครบ คุณรสาจึงพูดธุระสำคัญของเธอทันที

“แม่อยากจะให้หนูดาแต่งงาน” คุณรสาเอ่ยพร้อมมองมาที่ลูกสาวคนกลาง

“แม่ไปดูหมอดูมาอีกแล้วใช่ไหมคับ เมื่อไหร่จะเลิกงมงายสักที เขาให้ทำอะไรแม่ก็ทำหมด ผมว่ามันไร้สาระเกินไป” ฟาโรคิดไว้อยู่แล้วว่าการที่พี่สาวคนกลางเรียนจบมา แล้วแม่ออกไปหาหมอดูกลับมาจะต้องหาทางพลักดันให้พี่สาวไปอยู่ข้างนอกแน่นอน

“เงียบเดี๋ยวนี้นะตาฟา!! ที่หมอดูเขาทักมันก็เรื่องจริงทั้งนั้น ฉันไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไรเขาก็ทักได้ตรงเป๊ะสะหมด แล้วมันก็เป็นทางเดียวที่จะแก้เคล็ดได้” คุณรสาที่เชื่อหมอดูเป็นชีวิตจิตใจ ตรงไหนว่าดี ตรงไหนว่าแม่น ไปมาทุกหมอ มีหมออยู่คนนึงดูมาตั้งแต่เธอเป็นสาวๆ ทักแม่นตรงเป๊ะเหมือนอยู่ในบ้านกับเธอ เธอจึงเชื่ออย่างสุดใจว่านี่คือหนทางแก้ ให้ครอบครัวเธอไม่ต้องเดือดร้อน

“หนูดา คิดว่าอย่างไรลูก ถ้าลูกไม่พร้อมลูกบอกพ่อได้นะ” คุณลือยศเห็นน้ำตาคลอหน่วยของลูกสาว ใจคนเป็นพ่อนั้นสงสารลูกเหลือเกิน

“หนูดายังไม่พร้อมค่ะ หนูดาอยากเรียนต่อโทค่ะคุณแม่ หนูดาจะออกไปอาศัยอยู่หอเหมือนเดิม ไม่กลับบ้านก็ยังได้ อย่าให้หนูดาแต่งงานเลยนะคะ หนูดาไม่พร้อมจริงๆ” ร่างบางเอ่ยพร้อมน้ำตานองหน้า

“มันเป็นวิธีเดียวที่แก้ได้ แกไม่อยากเห็นครอบครัวสงบสุขหรือไง ไหนจะคำครหาจากพวกลุงๆ ป้าๆ อีก ทุกวันนี้กัดแม่ไม่ปล่อยเลยด้วยซ้ำ” ต้องตาเอ่ยอย่างลำคาญ

“ตาคุณเงียบก่อน ให้น้องได้ตัดสินใจ นี่อนาคตเขา” จินตรัย สามีของต้องตาเอ่ยเพราะลูกสึกเห็นใจน้องภรรยา

“ยายดา แม่คุยกับกำนันแล้วลูกชายเขาอายุครบ25ปีพอดี หมอดูก็ทักเรื่องนี้เขาเลยปรึกษากับแม่ว่าถ้าเป็นแกเขาก็ไม่ขัด” คุณรสาเริ่มใช้น้ำเสียงอ่อนลงหวังใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพื่อให้หญิงสาวโอนอ่อนตาม

“ไอ้เต้อ่ะนะแม่ มันเอาการเอางานที่ไหน วันๆ หาเรื่องเขาไปทั่ว ถ้าพี่หนูดาได้มาเป็นผัว มันไม่ทุบเช้าทุบเย็นเลยหรือไง” ฟาโรไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ พี่สาวเขาตัวเล็กบอบบางน่าทะนุทะนอมจะตายไป ให้ไปเป็นเมียนักเรงหัวไม้อย่างไอ้เต้ ขี้เหล้าเมายา กร่างไปทั่วหมู่บ้านพี่สาวเขาได้ช้ำใจช้ำกายแน่นอน

“ก็แล้วมันมีตัวเลือกมากรักหรือไง ไอ้ฟา ไม่รู้อะไรแกก็เงียบ” ต้องตาขัดขึ้นด้วยไม่อยากให้ฟาโรชักใบให้เรือเสีย พร้อมมองค้อนน้องชายที่กางปีกปกป้องพี่สาวคนกลางของมัน มันมีพี่คนเดียวหรือไง รักเหลือเกินเทิดทูนเหลือเกิน…หญิงสาวคิดในใจ

“พอๆ พ่อก็ไม่เห็นด้วยเรื่องนายเต้นั้น ถ้าหนูดาไม่อยากขัดแม่เขาพ่อจะคุยกับลูกชายเพื่อนพ่อให้ น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ลูกจำเฮียจ้าวได้มั๊ย พ่อได้ข่าวว่าพี่เขายังไม่แต่งงาน” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ถ้าต้องเดินกันคนละครึ่งทาง เขาขอให้วิถีของเจ้าหนี้ให้ลูกสาวได้เจอคนดีๆ กว่านายเต้เถอะ อย่างน้อย ลูกของเพื่อนเขาก็ไม่มีใครมีนิสัยเป็นนักเลงหัวไม้เช่นลูกกำนันผู้นั่น

“เอาเถอะจะใครก็ช่าง แต่ยายดาต้องแต่งงาน จะได้มีคนมาขัดดวงซวยๆ ของมัน บ้านจะได้ไม่ต้องร้อนเป็นไฟ” คุณรสาถอนหายใจพร้อมเดินหนีขึ้นชั้นบนไป พร้อมลูกสาวคนโตและลูกเขย โดยที่ลูกสาวคนกลางยังไม่ทันได้ร่ำลา

“หนูดาขึ้นไปพักผ่อนเถอะลูก เดี๋ยวพ่อจะไปบ้านไอ้เม้งสักหน่อย เจ้าฟาไปกับพ่อ” คุณลือยศพูดขึ้นพร้อมเตรียมลุกขึ้นเดินไปที่รถ เพราะรอเวลาไม่ได้ก่อนที่เมียเขาจะไปตกลงกับฝ่ายกำนันสะก่อน

“หนูดาว่าจะกลับไปนอนหอค่ะพ่อ พอดีนัดกับไข่มุกไว้ว่าจะไปดูที่พักใกล้ๆ ที่ทำงาน” หญิงสาวหาข้ออ้างเพื่อกลับไปตั้งหลักก่อน นี่เธอมาบ้านแค่ครึ่งวัน ยังถูกผลักไสให้ไปเป็นเมียคนโน้นคนนี้ เธอเหนื่อยเหลือเกิน

“ขึ้นรถสิลูกเดี๋ยวพ่อไปส่งที่ท่ารถ” นายลือยศยอมให้ลูกสาวกลับเพียงเพราะรู้นิสัยเมียและลูกสาวคนโดตดี ว่าวันทั้งวันหนูดาคงอยู่ไม่เป็นสุข

ด้านคุณริสา และลูกสาวคนโตกำลังปรึกษากันเรื่องที่ไปพบหมอดูวันนี้

“ตาว่าจัดงานภายในอาทิตย์เลยดีกว่าค่ะ ตากลัวมันจะกลับมาอยู่กับเราพร้อมความซวย” หญิงสาวพูดอ้างเรื่องความซวยขึ้นมาแต่ในความเป็นจริงแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโต ญาติๆ ฝั่งแม่พูดกรอกหูเธอทุกวันว่าเธอจะเป็นหมาหัวเน่า เมื่อแม่มีน้องสาว แม้แต่เพื่อนที่โรงเรียนหากใครรู้ว่าเธอและลินดาเป็นพี่น้องกันยังเปรียบเทียบทุกครั้ง เรื่องรูปร่างหน้าตา ที่ลินดานั้นค่อนไปทางสูง ผอม ใบหน้ารูปไข่ ผิวพรรณดีที่ได้มาจากเชื้อสายทางเหนือฝั่งพ่อ กิริยางามที่ได้การอบรมสั่งสอนจากแม่ครูที่อยู่ข้างบ้าน ผิดจากเธอที่สูงเพียง155 น้ำหนัก55หุ่นออกไปทางเจ้าเนื้อ ผิวก็ไม่ขาวมากนัก แต่หน้าตาเธอนั้นนับว่าโหงวเฮงดี ปากเป็นกระจับ หน้าผากกว้าง ตามแบบฉบับลูกสะใภ้คนจีน ที่แม่สามีเธอออกโรงบังคับลูกชายให้แต่งงานกับเธอเมื่อหมอดูทักว่าเป็นเนื้อคู่กัน

“เถอะหน่า ให้พ่อเขาไปคุยกับยายกิมฮวยก่อนละกัน ถ้าทางนั้นไม่ตกลงทางกำนันเขารอเราอยู่แล้ว” คุณรสาคาดคะเนในใจ หากทางเจ๊ร้านทองตกลง นางจะเรียกสินสอดเสียให้หนัก เพราะสามีเธอนั้นคงไปยกเรื่องหนี้สินที่เฮียเม้งลูกชายเจ๊กิมฮวยหยิบยืมตั้งแต่ยังหนุ่มเป็นข้อบังคับให้แต่งงาน หึ!! แม่เป็นถึงเจ้าของร้านทอง ไม่พูดเรื่องคืนหนี้สินแทนลูกชายที่ตายไปแล้วสักบาท มันน่าเรียกสินสอดให้หนักจริงๆ

ทางด้านคุณลือยศ

“ไปไงมาไง มาหาอั้วได้หล่ะอายศ” เจ๊กิมฮวยเห็นเพื่อนของลูกชายที่ตายได้แล้วเดินมาก็อดถามไม่ได้ ภายในใจนั้นกลัวเพื่อนของลูกชายคนนี้มาทวงเงินลูกชายเหลือเกิน

“ผมมาคุยธุระหน่ะคับ นี่อาหงค์กับอาจ้าว ไม่อยู่หรอคับ จะได้คุยธุระทีเดียว” คุณลือยศยกมือไหว้แม่ของเพื่อน พร้อมบอกจุดประสงค์ทันทีด้วยไม่อยากยื้อเยื้อ

“ผมอยากจะมาคุยกับม๊า อาหงค์ แล้วก็อาจ้าว เรื่องที่จะให้อาจ้าวช่วยแต่งงานกับลินดาลูกสาวผมหน่ะคับ”

“อาลินดา ลูกสาวที่ดวงซวยของลื้อหน่ะหรอ”