ตัวซวย

เมื่อตอนแรกเข้ามา ตั้งใจว่าเพียงแค่แวะมาอวดความสำเร็จกับครอบครัวแล้วจะกลับไปยังหอพักของเธอเอง แต่พอเกิดเรื่องเลยคิดว่าอยู่รอฟังสถานะการณ์บริษัทของพี่สาวเสียก่อนดีกว่าเผื่อช่วยเหลืออะไรได้บ้าง

“อ่าวพี่หนูดา กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คับ” เสียงฟาโรน้องชายคนเล็กเดินเข้ามาทักทายพี่สาวที่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันนัก

“มาถึงสักพักแล้ว เอาปริญญามาอวด” ร่างบางฉีกยิ้มพร้อมรับอ้อมกอดจากน้องชาย

“แล้วนี่ เขาไปไหนกันหมดหล่ะคับ หรือว่าเข้าโรงงาน เมื่อกี้ขับรถผ่านดูท่าจะวุ่นวายกันน่าดูเชียว” ฟาโรพูดพร้อมสอดส่องหาคนในบ้าน

“แม่กับพี่ต้องตา ออกไปหาหมอดูหน่ะ ส่วนพ่อไปโรงงานของพี่เจต” เบลินดาพูดพร้อมก้มหน้ามองพื้น

“พอดีเมื่อเช้ารถส่งของให้ลูกค้าบริษัทพี่เจตคว่ำ น่าจะคำนวนมูลค่าความเสียหายอยู่” เมื่อนึกถึงคำพูดของแม่และพี่สาวก็อดจะน้ำตาคลอไม่ได้ ถ้าเป็นอย่างที่หมอดูว่า เธอจะพยายามออกห่างครอบครัวให้มากที่สุด

“โทษตัวเองอีกแล้วใช่ป่ะ พี่หนูดา…อุบัติเหตุก็คืออุบัติเหตุคับ พี่หนูดาไม่ได้เป็นคนขับรถไปส่งของจนพลิกคว่ำสักหน่อย” ฟาโรพูดพร้อมโอบกอดพี่สาวที่มักจะไม่ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวเท่าไหร่ หญิงสาวน้ำตาไหลเป็นทาง คงจะมีแต่น้องชายที่มักโทรถามสารทุกข์สุขดิบของเธอ และคอยปกป้องเธอจากคำพูดร้ายๆ ของญาติ

“ไปหาคุณยายไหมคับ ฟาไปเป็นเพื่อน” จับมือพี่สาวพร้อมพยักหน้าให้ เขาไม่อยากให้พี่สาวต้องคอยหลบหน้าพวกลุงๆ น้าๆ คอยหลบหน้าคุณยายเพราะการถูกปรักปรำจากหมอดูที่เขามักเรียกว่าหมอเดา

เขาสงสารพี่สาวคนกลางที่ตอนเด็กถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำ พอเข้ามหาลัยก็ถูกบังคับให้เรียนมหาลัยไกลบ้าน ที่ลงมติกันเองโดยพวกน้าๆ ลุงๆ และแม่ของเข้า

“จะดีหรอ? เกิดยายความดันขึ้นมา จะไม่โดนพวกน้าๆ ทุบเอาหรือไง” เพราะเธอโดนมาไม่น้อยตั้งแต่ยังเด็กอะไรเลี่ยงได้เธอก็อยากเลี่ยง ถึงจะอยากไปกราบกระดูกผู้เป็นตามากแค่ไหนเธอก็ทำได้แค่อดทนเสมอมา

“มีฟาอยู่ด้วย พี่หนูดามีอะไรต้องกลัวคับ” น้องชายกระชับมือพร้อมยิ้มกว้างเพื่อแสดงให้พี่สาวเห็นว่าเขาจะปกป้องเอง

สองพี่น้องเดินลัดเลาะหลังบ้านมาจนถึงบ้านด้านหลังที่เป็นที่พักอาศัยของผู้เป็นยาย

“อ่อ มาบ้านหรอกหรอนางตัวดี เหยียบเข้าบ้านปุ๊ป เขาวุ่นวายกันไปทั้งโคตร!!” หญิงวัยกลางคนที่เป็นภรรยาของลุกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามา

“สวัสดีค่ะป้าเรไร หนูมาเยี่ยมคุณยายค่ะ” หญิงสาวอดยกมือไหว้อย่างเสียมิได้แม้ในใจจะเดือดปุดกับคำพูดกระแทกแดกดันก็ตาม

“เอากองไว้ตรงนั่นแหละ!! แล้วก็ยืนให้มันห่างเพราะถ้าคราวนี้ความดันคุณยายขึ้นฉันจะไม่ไว้หน้าพ่อแม่แกแน่” ป้าสะใภ้พูดเสียงเบาลงพร้อมขู่ ด้วยกลัวแม่สามีจะได้ยิน

“ป้าถอยไปเถอะคับ คนเป็นหลานอยากเจอหน้าคุณยายคับ ไม่ได้อยากเจอหน้าคุณป้า” ฟาโรที่ไม่ชอบหน้าครอบครัวลุงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว วันนี้เขาก็จะไม่สนหน้าใครเหมือนกัน

“ไอ้ฟาโร…”

“หยุด!!! เสียงโวยวายอะไรกันห๊ะ จะเข้ามาหายายก็เข้ามาเถอะหนูดา เจ้าฟา” เสียงหญิงชราที่นั่งอยู่ในบ้านเอ่ยเรียกหลานทั้ง2คนเข้าไปหา ร่างบางคลานเข่าเข้าไปกราบคุณยายแต่ไม่กล้าเอื้อมมือจับหญิวัยชราด้วยเกรงว่าจะถูกตะหวาดเหมือนตอนเป็นเด็ก

“ไปไงมาไงหล่ะหนูดา หืม หายหน้าไปเสียนาน วันนี้ได้ฤกษ์เข้ามาหายายแล้วรึ” สายตาที่โอบอ้อมอารีย์ที่ถ่ายถอดไปให้หลานสาว เพราะรู้สึกผิดที่ในวัยเด็กนางสร้างปมในใจให้หลานคนนี้เหลือเกิน เพียงเพราะคิดตามคำพูดผู้เป็นลูกชาย ว่าหลานสาวคนนี้นำพาความตายมาสู่สามี

นางรู้สึกผิดเหลือเกินที่ไม่เคยอุ้มชู หรือแม้แต่เอ่ยคำพูดดีๆ กับหลานเลย เมื่อทุกข์จนต้องหันหน้าเข้าวัดก็เข้าใจถึงสัจธรรม หลานนางคนนี้ไม่ได้ผิด คนจะตายถึงเวลาก็ต้องตาย แต่กระนั้นก็สายเกินแก้ หลานกลัวนางเหลือเกิน

“หนูดาเรียนจบแล้ว เลยเอาใบปริญญามาฝากยายค่ะ” น้ำเสียงสั่นคล้ายสะอื้นดังออกมาจากร่างบาง นานเท่าไหร่แล้วที่ความกลัวอยู่ในจิตใจด้วยนี้ เมื่อได้ฟังคำพูดดีๆ มันช่างมีความสุขเหลือเกิน

“เก่งเหลือเกินแม่คุณ อดทนเอานะหนูดา เมื่อเจอสิ่งใดร้ายๆ เข้ามาคิดเสียว่าใครไม่รัก เราจะรักตัวเราให้มากที่สุด ยายภูมิใจนะลูกนะ” หญิงชราเอ่ยพร้อมลูบหัวหลานสาว

“จ้ะยาย” น้ำตาแห่งความปลื้มใจ ดีใจไหลออกมาเป็นทำนบกั้นแตก

“ยายดา เข้าไปทำไม!! ถ้าคุณยายเป็นอะไรขึ้นมาแกน่าดูแน่ กลับบ้านพ่อแม่แกไปเดี๋ยวนี้ให้มันซวยแค่บ้านพ่อแม่แกก็พอ” เสียงน้าสาวและน้าชายที่รีบเดินเข้ามาเมื่อพี่สะใภ้ไปแจ้งว่าเบลินดาเหยียบบ้านแม่เขา จึงต้องรีบไล่ออกไปก่อนเพราะแม่เขายังไม่ได้แบ่งมรดก!!

“จะเกินไปแล้วนะคับน้าโรจน์พูดจาไม่ให้เกียรติแบบนี้ผมแจ้งความได้นะคับ” ฟาโรออกหน้าปกป้องพี่สาว มันจะอะไรกันนักกันหนากับแค่เดินมาเยี่ยมยายเท่านั้น!!

“ไอ้ฟา ไอ้เด็กปากมาก มึงพาพี่มึงกลับบ้านมึงไปเดี๋ยวนี้!!” น้าชายเดินเข้ามากระชากแขนลินดาลุกขึ้นจากพื้นด้วยแรงของผู้ชาย

“เห้ยน้า มันจะมากไปแล้วนะ” ฟาโรรีบดึงแขนพี่สาวให้หลบอยู่ข้างหลัง พร้อมกระโจนเข้าไปหาน้าชาย

“อย่าๆ ฟา อย่ามีเรื่องกลับเถอะ เดี๋ยวหนูมาเยี่ยมใหม่นะคะคุณยาย” ร่างบางหันไปบอกหญิงชราพร้อมลากแขนน้องชายออกไป ถ้าปล่อยไว้คงมีเรื่องชกต่อย จากนั้นชื่อการเป็นตัวซวยของเธอคงกระฉ่อนอีกครั้ง

“พี่ไม่น่าลากผมออกมาเลย น่าเอาเลือดปากออกสักที“ ฟาโรหันไปดุพี่สาวที่ห้ามตน

“เอาหน่า เขาก็คงเป็นห่วงยาย ปล่อยเขาไปเถอะ เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว”

“ห่วงที่ไหนกัน เพราะยายยังไม่ทำมรดกที่ดินต่างหากหล่ะ เพราะยังหาโฉนดที่ตั้งโรงงานไม่เจอ ไม่รู้ว่าตาเอาไปเก็บไว้ที่ไหน ยายเลยไม่ยอมทำมรดกหล่ะสิ หึ พวกมักมาก!!” ฟาโรเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เขารู้จักนิสัยญาติๆ ฝั่งแม่เขาดี ชิงดี ชิงเด่นทุกอย่าง เรื่องหมอดูทักพี่หนูดาว่าเป็นตัวซวยได้ทีก็ทับถมแม่เขาใหญ่ พ่อเขาจะพาครอบครัวย้ายไปอยู่บ้านย่า แม่เขาก็กลัวพี่น้องจะหุบสมบัติ เรียกว่าบ้าสมบัติกันทั้งบ้าน!!

“เข้าบ้านเถอะเดี๋ยวพี่จะกลับแล้ว” หญิงสาวบอกเพราะอยากตัดปัญหา

“แกยังกลับไม่ได้!! แม่มีเรื่องจะคุยกับแก” คุณริสา เดินมาได้ยินที่ลูกชายพูดพอดี ด้วยกลัวว่าลูกสาวคนกลางจะหายเข้ากรีบเมฆอีก เธอต้องรีบพูดธุระของเธอให้จบ