Se connecterPartager
14 อัมพุคืออันธพาลในสายตาอุรวี
Date de publication:
2025-05-21 14:29:39ก็แน่ละ เท่าที่เห็น อันธิกาดูเด่นกว่าอุรวี ไม่ว่าจะด้านความสวยงาม ชื่อเสียงส่วนตัว ถึงจะเป็นเพราะพ่อแม่หนุนหลังอยู่ก็ตามที อันธิกาใช้นามสกุลของคุณอาร์ม เป็นลูกของเขา แต่อุรวี เขาเห็นนามสกุลของหล่อนแล้ว อาจจะเป็นนามสกุลทางแม่...และไม่เป็นที่เปิดเผยว่าหล่อนก็คือลูกสาวอีกคนของคุณอาร์ม หล่อนอาจจะมีปมด้อย
สีหน้าครุ่นคิดของเขาอยู่ในสายตาของหญิงสาวด้วย หล่อนมองโต้ตอบกับเขาชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางคุณอาร์ม
“ให้อ้นเขาได้ทำงานเต็มที่ดีกว่าค่ะ หาสตาฟฟ์มาช่วยเขา...ทำให้เป็นระบบ...วีเองก็จะได้ทำงานของวีต่อไป...วีไม่มีความสามารถสำหรับการทำหนังสือ งานแบบนี้ไม่เคยอยู่ในหัวของวีเลย...”
แล้วหล่อนก็หันหลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่คุณอาร์มท้วงเอาไว้
“เดี๋ยวซิ พ่อว่าวีทำได้...”
“เอาอะไรมาวัดล่ะคะ”
“ลูกยังไม่ทันฟังรายละเอียดของหนังสือเลย...พ่อจะพูดให้ฟังสั้นๆ เอาแต่ใจความใหญ่ว่าเราจะทำอะไรกันบ้าง”
“วีไม่มีเวลา”
หญิงสาวไม่ฟังเสียง หล่อนออกไปจากห้องจนได้...อัมพุมองสีหน้าที่สลดลงของคุณอาร์มอย่างสงสาร เขาลุกขึ้นพึมพำกล่าวคำขอตัว แล้วก็เดินโหย่งๆออกมาจากห้อง เรียกหญิงสาวเอาไว้
“ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับคุณ”
ทางนั้นเป็นทางเดินยาวๆ ด้านหนึ่งเป็นประตูกระจกจะเปิดออกไปสู่ภายนอก อีกด้านเป็นส่วนที่กั้นเอาไว้สำหรับห้องหับต่างๆ ของพนักงาน มีเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์บริษัทอยู่ตรงด้านหน้าห่างออกไป เสียงเขาไม่ดังมากนัก แต่เขากล้าหาญเหลือเกิน เพราะเมื่อเขาเปิดปากออกพูด อุรวีก็ชักสีหน้าเต็มที่ บอกถึงความถือตัว ความไม่พอใจอย่างเปิดเผย ไม่ซ่อนเร้น
“ผมว่าคุณพูดตัดรอนมากเกินไปหน่อยนะ...ยังไงซะท่านก็เป็นพ่อ”
เพราะเขาเป็นลูกชายที่ดีกับพ่อแม่...เขาถือว่าเป็นพระสูงสุดในชีวิตที่จะต้องกตัญญูรู้คุณ ท่าทางที่อุรวีแสดงออกเมื่อครู่มันกระด้าง และไม่มีความนับถือใดๆ อยู่เลย เขาเลยเกิดความรู้สึกว่าตัวเองทนต่อท่าทีแบบนั้นไม่ได้
“คุณเป็นใคร”
หล่อนมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทีจองหองกำลังส่อแววออกมาเต็มที่ น้ำเสียงของหล่อนเยือกเย็นแบบคนที่ตั้งสติได้ทุกเมื่อ เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขาหน้าม้านได้พอแรง แต่เขาก็ยังอดทนที่จะทนรับ บอกเรียบๆ
“ผมรู้ว่าผมเป็นคนนอก ไม่ควรจะเข้ามาแตะต้อง แต่ผมไม่ชอบให้คนเป็นลูกแข็งข้อ”
“นี่แน่ะ คุณอัมพุ...คุณเข้ามาที่นี่ได้เพราะอิทธิพลส่วนตัวของหนูอ้น...คุณจะทำอะไรก็ได้ในขอบข่ายที่หนูอ้นเขามี แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเข้ามาถึงขอบข่ายของฉัน อย่ายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของฉัน”
หล่อนเดินลิ่วๆ ไปจนถึงหน้าห้องของหล่อน แล้วลับหายเข้าไปในนั้น ทิ้งเอาไว้เพียงเสียงประตูกึกก้อง แต่ชายหนุ่มก็ได้รู้ว่าหล่อนโกรธจัด...โกรธในมาดของความเยือกเย็น ดูหล่อนน่ากลัว...เป็นผู้หญิงกระด้างอย่างยิ่งคนหนึ่ง เขาเองก็เคยพบผู้หญิงมามาก อุรวีเป็นตัวของตัวเองไปอีกแบบหนึ่ง แต่หล่อนก็เพิ่มสีสันให้กับชีวิตเขาอย่างประหลาด
ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ เขาไม่ได้เคาะประตูห้อง เมื่อเปิดประตูผลัวะเข้าไป เพิ่งมีโอกาสกวาดตามองห้องทำงานของหล่อนเต็มตา กระจุ๋มกระจิ๋มอ่อนหวาน จนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือสไตล์ของหล่อน
สุนิสาบอกว่าอุรวีเป็นนักออกแบบ...ลายผ้าสวยๆ และยังจะลายของกระดาษห่อของขวัญ...พวกของประเภทกิฟต์ช็อปทั้งหลาย ส่วนหนึ่งผ่านไปจากโต๊ะทำงานของอุรวี
“จะเอายังไงกันอีก” หล่อนยกสองมือเท้าเอวหมับ ถามเขาด้วยเสียงห้วน บอกความแห้งแล้งน้ำเต็มที่ทีเดียว
“คุณจะตอแยฉันไปถึงไหนกัน”
“ผมยังพูดไม่จบ แล้วคุณก็ยังไม่จบด้วยเหมือนกัน”
“จบแล้ว มันจบ...”
อย่างรวดเร็วโดยที่อัมพุก็คาดไม่ถึง หล่อนมีวิธีไล่เขาออกจากห้องอย่างชาญฉลาด ด้วยการกดเครื่องติดต่อบนโต๊ะ แล้วบอกผ่านไปยังด้านนอก
“เรียกยามเข้ามาที่ห้องฉันหน่อยนะ...มีอ้นธพาลมาระรานอยู่ที่ห้องฉัน”
แล้วหล่อนก็มองตาเขาอย่างท้าทาย ท่าทางสงบ เขาเริ่มเชื่อแล้วว่าหล่อนบ้าดีเดือดเอาการ
ชายหนุ่มพยายามจะยืนปักหลักอยู่ จนกระทั่งยามเปิดประตูผลัวะเข้ามาพร้อมกับประชาสัมพันธ์สาวสวยข้างนอก หล่อนทำหน้าประหลาดใจ...เมื่อเห็นว่าอีกคนที่ไม่ใช่อุรวีก็คืออัมพุ พนักงานคนใหม่...ที่คนทั้งออฟฟิศรู้กันทั่วหน้าว่าเขาเข้ามาโดยเส้นสายของอันธิกา เป็นคนของอันธิกา...หนุ่มหล่อมาดขรึม พูดน้อย แต่เวลายิ้ม เขาทำให้สาวๆ ในออฟฟิศแทบจะหัวใจละลายไปตามๆ กัน
“ไหนคะ คุณวี อันธพาลที่ว่า”
“นี่ไง” หล่อนพยักหน้ากับยาม “เอาเขาไปทีนะ พูดกันไม่รู้เรื่อง ฉันจะทำงาน”
Dernier chapitre
เพลิงรักเพลิงแค้น 21 แม่ขา อัมพุไม่มีใคร นอกจากอ้น
“ยายอ้นหายไปอีกแล้วละค่ะ”คุณอาร์มกลับเข้ามาถึงบ้านในตอนตีหนึ่ง มีกลิ่นหอมบางอย่างติดตามเสื้อผ้าของเขามาด้วย แต่คุณนพมาศก็ไม่ได้เอามาจับผิดมากมายนัก เขาอาจจะไปกับเพื่อนฝูงในแวดวงธุรกิจของเขา แล้วไปลงเอยในที่ที่มีเหล้าขาย มีหญิงบริการ เธอเองก็ป้อนให้เขาอีกไม่ได้แล้วในเรื่องทำนองนั้น ตราบใดที่เขาไม่ได้เอาผู้หญิงคนไหนมาเลี้ยงเป็นตัวตน ตราบนั้นเธอก็มองข้ามเรื่องแบบนี้ไปได้เหมือนกัน“ไปดิ้นอยู่มั้ง”เขารูดเนกไทออก กลับมาจากบ้านของสุนิสาในสภาพที่เหมือนเพิ่งออกไปจากบ้าน แต่คุณนพมาศก็จะไม่รู้เด็ดขาดว่ามาจากบ้านของสุนิสา“เธคยังไม่เลิกนี่ ยายอ้นแกก็ไปอยู่บ่อยๆ” เขาไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก เมื่อตอนค่ำที่เห็นอันธิกาอยู่บ้านนั่นตะหากถึงเป็นเรื่องแปลกมาก “เดี๋ยวพอเธคเลิก ร้านข้าวต้มปิด ก็พอดีได้เวลากลับมานอน”“แกมีอะไรแปลกๆ”ด้วยความเป็นแม่ เธอห่วงลูกมากกว่าเขา คุณนพมาศยังไม่ได้นอน แม้เวลาจะเข้าไปตีสามแล้ว สามีของเธอนอนหลับไปเรียบร้อยแล้ว เธอยังตื่นอยู่ ลืมตาโพลงอยู่บนเตียง จนกระทั่งได้ยินเสียงรถของอันธิกาแล่นเข้ามาในบ้าน เธอก็ลุกขึ้นสวมรองเท้าแตะที่ถอดวางเอาไว้บนพรมเล็กหน้าเตียง เปิดประตูห้องอย่างแผ
เพลิงรักเพลิงแค้น 20 ผมมาทำงาน ไม่ได้มาเป็นผู้ชายของคุษ
อันธิกาวางหูลง สีหน้าของหล่อนกระด้าง แล้วหล่อนก็ทนอยู่ไม่ได้ ลุกจากบนเตียงนอนไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าออกมา แล้วลงมือแต่งตัวอย่างรวดเร็ว“อ้น จะไปไหน”“จะออกไปข้างนอกค่ะ”หล่อนวิ่งออกไป ทิ้งให้คุณนพมาศมองตามด้วยความห่วงใย ก็เป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่อันธิกาออกไปจากบ้านในยามค่ำคืน ไม่ใช่เป็นแต่เพียงครั้งนี้เท่านั้น แต่คราวนี้ความห่วงใยมีมาก เพราะผู้ชายคนนั้น...ผู้ชายที่คุณนพมาศไม่พึงปรารถนาเอาเสียเลย เพราะข่าวลือของเขาออกมาในทางเสื่อมเสียมากกว่าในทางดีคุณอาร์มก็ไม่อยู่เสียด้วย ไม่รู้จะหันไปพูดกับใคร นอกจากผุดลุกผุดนั่งอยู่ตลอดเวลา ว่าป่านนี้อันธิกาจะเตลิดไปหานายคนนั้นหรือไม่ เห็นทีเธอจะต้องจัดการทำอะไรบางอย่างเสียแล้ว แทนที่จะมองดูอยู่เฉยๆคุณนพมาศไม่ได้เห็นว่าอันธิกาทำอะไรไปบ้าง เมื่อออกมาจากบ้านแล้ว และหากเห็นคงจะตระหนกตกใจเสียเป็นแน่...เสียงเคาะประตูห้องรัวๆ ค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องรีบออกมาจากห้องน้ำ...ทั้งที่เนื้อตัวมีแต่เพียงผ้าขนหนูพันกายเอาไว้เพียงผืนเดียว แง้มประตูออกดูก่อนว่าใคร แต่ยังไม่ได้ปลดโซ่ออก แล้วชายหนุ่มก็ผงะกลับ เมื่อเห็นเป็นอันธิกา...หล่อนมาทำไมในเวลาป่านน
เพลิงรักเพลิงแค้น 19 ไงล่้ะ อ้น...เขาไปกับฉันนะ วีบอก
หนุ่มใหญ่ร่างสูงผิวคล้ำ มีรอยยิ้มรื่นเริงประดับอยู่บนใบหน้า ใต้เรียวหนวดบางๆ ที่ขลิบเอาไว้เป็นระเบียบ เขาส่งมือมาก่อนด้วยความเคยชิน แล้วก็ชะงักเมื่ออุรวียกมือไหว้ ได้ยินแต่เสียงหัวเราะฮ่าๆ ชอบอกชอบใจ“โทษที ผมลืมไป” เขารับไหว้ พูดด้วยเสียงดังฟังชัด อายุของเขาคงจะมากกว่าอัมพุ...แต่เรื่องนี้หล่อนก็ไม่อยากเดา เพราะอุรวีเดาอายุของใครไม่เคยถูกเลยสักหน“ที่นี่มีแต่แขกฝรั่ง นานๆ ทีจะได้ต้อนรับแขกคนไทย...คุณคนนี้หรือเปล่าที่ว่าไปตามตัวนายจากโน่น ให้กลับมาทำงานที่นี่”เขาคงคิดว่าหล่อนเป็นอันธิกา หญิงสาวไม่พูดอะไร แต่อัมพุเป็นคนอธิบายเสียเอง ต่อความเข้าใจผิดที่ว่านั่น“พี่สาวคุณอันธิกา...”“ตามสบายนะครับ...อาหารจานนี้...” เขาแนะนำคล่องแคล่วสมกับเป็นเจ้าของ และยังเป็นพ่อครัวด้วยตัวเองอีกด้วย “แล้วตามด้วยจานนี้...รับรองครับว่าอร่อยมาก...ผมลงมือปรุงเอง...อัมพุ...จะลองฝีมืออีกไหม...” อีกฝ่ายเชิญชวน ก่อนจะบอกอุรวีว่า “อัมพุมีฝีมือเหมือนกันนะครับ เขาเคยไปฝึกวิทยายุทธ์ ใหม่ๆ ก็ทนกลืน พอนานเข้ามันก็ใช้ได้”“อย่าเลย จะพลอยเสียเครดิตร้านไปเปล่าๆ พาคุณวีมาชิม...แล้ววันหน้าจะได้มาเป็นลูกค้าประจำ”“เชิญนะคร
เพลิงรักเพลิงแค้น 18 อัมพุไปกับวี...อันไม่รู้
อันธิกาไปใช้โทรศัพท์อีกห้องหนึ่ง ต่อสายไปหาอัมพุก่อนโอเปอเรเตอร์บอกว่าไม่มีคนรับสาย แปลว่าอัมพุยังไม่กลับมา แล้วพอโทรฯ ไปบ้านอุรวี หญิงสาวก็ยังไม่กลับบ้านเหมือนกัน หล่อนหงุดหงิดจนอยากจะยกโทรศัพท์ขึ้นทุ่มทิ้ง“โทรฯ หาใคร”คุณนพมาศเดินเข้ามา หล่อนได้ยินเสียงรถยนต์แล่นออกจากบ้าน มันเป็นปกติธรรมดา บางทีคุณอาร์มก็จะไปตรวจงานของเขา กว่าเขาจะตั้งมั่นขึ้นมาได้ เขามีความขยันเป็นแรงผลักดัน แล้วก็ไม่ปล่อยงานทุกชิ้นผ่านไปโดยไม่ได้ตรวจสอบจากเขาอีก โดยที่คุณนพมาศกับอันธิกาไม่รู้เหมือนๆ กันว่า นี่คือคืนวันศุกร์ คืนที่เขาจะต้องแวะไปหาสุนิสา หลังจากตระเวนไปเรื่องงานของเขาแล้ว...แต่เขาไม่เคยค้าง...ไม่เคยทำให้ทางบ้านจับได้ว่า เขามีบ้านเล็ก“อัมพุค่ะ”หล่อนบอกอย่างเปิดเผย หงุดหงิดหันรีหันขวางอยู่พักหนึ่ง อันธิกาถึงเรียกสาวใช้ขึ้นไปหยิบบุหรี่มาให้ คุณนพมาศไม่ได้ท้วงติง แต่ก็มองอย่างไม่ชอบใจสักเท่าไหร่“วันนี้ไม่เจอเขาหรอกรึ”“เจอน่ะเจอค่ะ...แต่ตอนเย็นไม่ได้เจอ...นี่เขาไปไหนก็ไม่รู้” หล่อนเงยหน้าขึ้นพ่นควันบุหรี่ลอยตามกันออกมาเป็นสาย... ”อ้นกำลังคิดอยู่ว่าเขาจะมีที่ไปที่ไหนอีก”“ทำเหมือนเขาไม่มีที่ไป นี่แ
เพลิงรักเพลิงแค้น 17 อ้นซึมเพราะอ้นมีรัก
อุรวีออกจากห้องก็เกือบจะหกโมง สำนักงานทั้งหมดต้องปิดไฟแล้ว มีแสงไฟลอดออกมาจากใต้พื้นห้องของฝ่ายศิลป์คนใหม่...ตอนแรกหญิงสาวหลงเข้าใจว่าเป็นเพราะเขาลืมปิดไฟ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป หล่อนก็ให้ฉงนฉงายเต็มที่เมื่อเห็นเขากำลังง่วนอยู่กับงาน“ขอโทษ...”หล่อนบอกแล้วถอยออกมาโดยเร็ว ใครจะคิดว่าเขายังอยู่ อุรวีไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขามากนัก ชังน้ำหน้าเมื่อเช้ายังไม่หาย ที่เขากล้าหาญพอจะเตือนว่าหล่อนทำตัวไม่ถูก เขาไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้น หล่อนงับประตูห้องปิดอย่างแผ่วเบา แทบจะไม่มีเสียงอัมพุวางงานในมือลง แล้วโดยไวเท่ากับความคิดที่ผ่านแวบเข้ามา เขาลุกมาแล้วก้าวยาวๆ มาเปิดประตู ชะโงกตัวมากกว่าครึ่ง เพื่อเรียกหล่อนไว้“คุณวี...”น้ำเสียงของเขาสนิทสนม เหมือนรู้จักมักคุ้นมาเนิ่นนาน หล่อนไม่ใช่คนถือตัวก็จริง แต่รู้สึกแปลกๆ หู“ผมจะเลี้ยง...” เขาตะโกนบอกตามมาอีก“เนื่องในโอกาสอะไร”เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ชายหนุ่มหาโอกาสไม่ได้ แต่อุรวีหาคำตอบได้ด้วยตัวของหล่อนเอง“คงจะกลัวติดค้างมื้อเช้านี้มั้ง...ก็ได้...จะได้ไม่มาติดค้างกัน...ฉันจะไปรอข้างล่าง”แล้วหล่อนก็ลงมา รอได้ไม่ถึงห้านาที เขาก็ลงมา แล้วพอเขาขึ้นรถ อุรว
เพลิงรักเพลิงแค้น 16 สุนิสา เมียน้อยที่รู้จักวางตัว
อันธิกาอึ้งไปเล็กน้อย“ถ้างั้น...อ้นก็ควรจะไปขอร้องวีเขาอีกใช่ไหมคะ ตกแต่งห้องให้อ้นหน่อย จะได้แจ๋วบ้าง”เขารู้ว่าหล่อนประชด แต่ก็ทำไม่รู้ไม่ชี้เสีย“ไปนะคะ...แป๊บเดียวเอง”หล่อนเข้ามาฉุดเขาให้ลุกขึ้น แล้วควงแขนออกมาด้วยกัน คุณอาร์มมองเห็นเข้าพอดี เขาเพิ่งออกจากห้องของสุนิสา...เห็นเข้าก็ได้แต่ยืนมอง ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปหาคนในห้อง บอกเสียงไม่ดังมากนัก“ผมอยากให้ช่วยดูๆ ให้หน่อย...ยายอ้นกับอัมพุ...รายงานผมด้วยทุกระยะนะว่าเกี่ยวข้องกันแค่ไหน ผมอยากให้งานเป็นงาน ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาพัวพัน”สุนิสารับคำ งานกับเรื่องอื่น คุณอาร์มพยายามจะแยกจากกัน เพราะฉะนั้น ความสัมพันธ์ของหล่อนกับเขา จึงเป็นเรื่องแยกจากกันเด็ดขาด เมื่อหล่อนทำงานอยู่ในออฟฟิศนี้ เมื่ออยู่บ้าน...นั่นจึงจะเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง ไม่มีใครรู้เลยว่าสุนิสาก็เป็นภรรยาอีกคนของเขาเป็นมาหลายปีแล้ว ในสภาพเมียน้อย บ้านหนึ่งหลัง รถยนต์หนึ่งคัน คือสิ่งที่หล่อนได้รับแล้วก็พอใจ โดยไม่เรียกร้องอ้นใดอีก หล่อนจะต้อนรับคุณอาร์มที่บ้าน เพียงอาทิตย์ละสองวัน คือวันอังคารกับวันศุกร์...นอกนั้นหล่อนจะเป็นตัวของตัวเอง สุนิสารู้ว่ามันไม่สึกหรอแต่อย่างใด แ
เพลิงรักเพลิงแค้น 15 วีมีได้ อ้นก็ต้องมี!!!
ยามทำหน้าเลิ่กลั่ก เขาเองก็มีตา มีหู รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร...ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน นอกจากยืนเซ่อทำตาปริบๆ จนกระทั่งมีเสียงใสๆ แว่วมา แล้วพออันธิกาเข้ามายืนโดดเด่น กลิ่นน้ำหอมก็โชยตลบอบอวล หล่อนกวาดตาดูคนทั้งหมด ก่อนจะเอ่ยถามอย่างร่าเริง“งานชุมนุมอะไรกันจ๊ะนี่ คนมาออกันเต็มห้อง”แววตาของอันธิกาเท่าน
เพลิงรักเพลิงแค้น 13 เรื่องผู้หญิงๆ อย่ามองว่าไร้สาระ
“มีสาวมาส่งแต่เช้าเชียวนะ...” กุสุมา พี่สะใภ้ของเขาเอ่ยเย้า เพราะเป็นคนมาเปิดประตูบ้าน เห็นหน้าหญิงสาวในรถไม่ถนัดนัก “หายไปทั้งคืนแล้วกลับมาพร้อมสาว...ไหนว่าไม่ได้เข้ากรุงเทพฯ เสียนาน ทำไมรู้อะไรดีๆ”“เพื่อนเก่าครับ...เพื่อนคนพิเศษมาก พี่สุคงจะจำวีไม่ได้ อุรวี...”“หนูวีเหรอ”หล่อนเคยเห็นหญิงสาวอยู
เพลิงรักเพลิงแค้น 12 วีกับอัมพุไม่าถูกกันนะ
แต่การจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้มันก็ออกจะเกินไป ถึงอย่างไรหล่อนก็ยังมีสำนึกที่ดีว่า คุณอาร์มคือคนที่ทำให้หล่อนได้เกิดมา...เขาคือพ่อ...และคนอย่างอุรวี ไม่นิยมการสาวไส้ให้กากิน“เพราะฉะนั้นคงจะไม่ต้องห่วง คุณอ้นคงจะไปได้สวย”“ฉันก็หวังอย่างนั้นแหละค่ะ” อุรวียิ้มเรื่อยๆ รวบช้อนเข้าด้วยกัน แล้วยกแก้วน้ำข
เพลิงรักเพลิงแค้น 11 อ้นผู้อยากได้อะไรต้องได้เสมอ
เป็นร้านเล็กๆ ตึกคูหาเดียว แต่คนหนาตา หล่อนสั่งข้าวเปล่าสองถ้วย พร้อมต้มเลือดหมูชามใหญ่ กลิ่นหอมฉุยชวนกิน“ผิดเวลาแต่กินเข้าไปดีกว่า...อยู่กรุงเทพฯ ทำงานหนัก อิ่มท้องเอาไว้ก่อน กองทัพไหนๆ ก็เดินด้วยท้องกันทั้งนั้น อิ่มแล้วสมองแล่น ปรุโปร่ง สบายท้อง สบายใจ”หล่อนมองเลยเขาออกไปทางหน้าร้าน มองเห็นหนุ่
Vous vous intéresseriez aussi à
