6 เกมเริ่มต้น

หล่อนกระเซ้า แตะมือกับท่อนแขนของเขาเบาๆ ทีเล่นทีจริง รู้ตัวเองว่าร้อนราวกับไฟ มีผู้ชายหลายคนมอดไหม้ไปกับเพลิงเสน่หาของหล่อน และอัมพุก็ไม่ค่อยจะแน่ใจสักเท่าไหร่ว่าเขาจะอดทนต่อความเย้ายวนนี่ไปได้อีกนานแค่ไหน ก็เขาไม่ใช่ก้อนอิฐก้อนหินนี่นา ยังเป็นผู้ชายที่มีกิเลสตัณหาครบถ้วน แล้วอันธิกาก็เป็นผู้หญิงแสนสวยอย่างมากอีกด้วย

“ตาเกือบจะปิดอยู่แล้ว เอาละค่ะ อ้นกลับก่อน”

เขย่งปลายเท้าขึ้นนิดๆ แล้วจุ๊บแก้มเขาเบาๆ เป็นรอยลิปสติกบางๆ รูปปากปรากฏอยู่บนแก้มสะอาดเกลี้ยงเกลา จนไม่น่าเชื่อว่านั่นเป็นผิวแก้มของผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่อายุใกล้สามสิบอยู่รอมร่อแล้ว

อันธิกาไม่เห็นว่าสิ่งที่หล่อนทำผิดประหลาด แล้วอัมพุก็เช่นกัน...นานปีที่เขาไปเติบโตท่ามกลางสังคมตะวันตก และซึมซาบกับวัฒนธรรมทางโน้นเสียแล้ว

“พรุ่งนี้เจอกันนะคะ อ้นจะมารับ...”

“ผมจะออกรถสักคัน...” เขาบอก “รบกวนคุณอ้นเหลือเกินแล้ว”

“รถหรือคะ” อันธิกานิ่งคิดชั่วครู่ ก่อนจะดีดนิ้วแรงๆ “อ้นมีเพื่อนอยู่บริษัทรถ แม่เขาเป็นเจ้าของเชียวแหละ พูดกันได้ค่ะ ราคาพิเศษ เงื่อนไขการชำระเงินพิเศษ”

“แต่ต้องไม่ใช่ของกำนัลจากคุณอ้น ประเภทของฟรีนะ”

เขาดักคอ จริงอยู่...เขายังใหม่กับสังคมนี้ เพราะเพิ่งกลับเข้ามายังไม่ได้สดับตรับฟังอะไรมากนัก แต่อันธิกาเป็นสาวสังคม หล่อนมีพ่อร่ำรวย ผู้คนย่อมจะรับรู้หมดแล้วว่าตอนนี้อันธิกาพัวพันกับผู้ชายคนไหน แล้วหล่อน ‘จ่าย’ ไปเท่าไหร่ อัมพุยังหน้าบางเกินกว่าจะให้มีเสียงพูดลับหลังตัวเขาได้ แม้ท่าทางภายนอกของเขาจะบอกว่าเขาเป็นผู้ชายเฉยเมยเกินกว่าจะหวั่นไหวด้วยแรงลมปากคน

“รับปากกับผมข้อนี้ก่อน”

เขาทวงย้ำเมื่อเห็นอันธิกายืนนิ่ง หล่อนทำท่ากระอักกระอ่วนใจ แล้วอย่างไม่เต็มเสียงนัก

“ค่ะ”

“เจอกันพรุ่งนี้”

อันธิกาหวังว่าเขาคงจะจูบหล่อนสักที ไม่ต้องจูบปากก็ได้ เอาแค่จูบแก้มก็ยังดี แต่ก็ไม่ได้ทำสักอย่าง เขาเพียงแต่ยิ้มพิมพ์ใจหล่อน แล้วปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา ชวนให้หล่อนขัดใจเป็นอ้นมาก

นี่หล่อนให้ท่าเขาตั้งมาก หากเป็นผู้ชายอื่นซิ ให้เพียงนี้แล้วมีหวังตะครุบจนตัวสั่นไปเลย

อันธิกาเดินกลับอย่างเหงาๆ สีหน้าคลายความผ่องใสไปเป็นอ้นมาก นี่ยังหัวค่ำอยู่แท้ๆ แค่กินข้าวด้วยกัน เขาปฏิเสธเมื่อหล่อนชวนไปดิ้นต่อที่เธค แล้วเวลาอย่างนี้น่ะหรือที่จะให้หล่อนเซซังกลับไปบ้าน แล้วโดดขึ้นเตียงข่มตาให้หลับ อันธิกาไม่เคยหลับในเวลาเพียงสี่ทุ่มนี่นา

ลงมาถึงข้างล่างไปที่รถยนต์ ขึ้นมาเกาะพวงมาลัยอยู่เฉยๆ เป็นนานทีเดียว อันธิกาถึงได้ตัดสินใจเด็ดขาดว่า หล่อนจะไปไหนต่อ...

“ที่นี่น่ะนักดิ้นระดับผู้ใหญ่หน่อย” อุรวีบอก หล่อนผ่องใสมากในค่ำคืนนี้ ความสัมพันธ์ของหล่อนกับอานิกแม้จะยังไม่เป็นที่เปิดเผยว่าเป็นคู่รักกัน แต่เขาก็เป็นเพื่อนชายคนเดียวที่มีโอกาสมากกว่าคนอื่นๆ “ไปบางที่มีแต่เด็ก ดูตัวเองชราลงไปเยอะ...”

“เดี๋ยวนี้วีเป็นนักดิ้นไปแล้วหรือ”

“ก็มีบ้าง...” นัยน์ตาของหล่อนเต้นยิบๆ เป็นประกาย เลือดลมในกายซู่ซ่าไปกับเสียงเพลงก้องกระหึ่มท่วงทำนองเร้าใจ “งานมันหนักนะจ๊ะ พอเสร็จงาน บางทีก็ต้องหาอะไรแปลกใหม่มั่ง ไม่งั้นหัวมันจะระเบิด ไอ้ประเภทหนักอึ้งแล้วจะให้ตรงดิ่งกลับบ้านนอนเลย ก็ไม่ไหวซะด้วย มันนอนไม่หลับ ไปก่ายหน้าผากฟุ้งซ่านเสียหลายหนแล้ว”

“งั้นคืนนี้สุดเหวี่ยงได้...”

“อย่าให้ถึงกับต้องถูกเหวี่ยงไปนอกโลกก็พอ”

อุรวีเป็นผู้กว้างขวางพอสมควรกับแวดวงที่ไม่กว้างขวางสักเท่าไรในสังคม จริงๆ มีคนเพียงหยิบมือเดียว เดินไปทางไหนก็ได้ชนกันเองเสียแล้ว แล้วที่ว่าจะพักผ่อน เอาเข้าจริงๆ อุรวีก็ต้องนั่งเฝ้าโต๊ะ คุยกันเรื่องงานใหม่ที่เริ่มแพร่ออกไปแล้วว่า คุณอาร์มจะเป็นนายทุนใหญ่เปิดหนังสือเล่มใหม่ หล่อนตอบหัวเราะๆ กับทุกคนว่า

“ที่จริงงานนี้มันของหนูอ้นเขานะคะ วีก็ไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องสักเท่าไหร่หรอก”

“นั่นซิ ยิ่งแปลกใจหนัก หนูอ้นเขาคิดยังไงกันน้าลุกมาทำหนังสือ...หรือว่าสนุก”

“ไปถามเขาซิ”

“แล้วจะเอาใครขึ้นปกฉบับแรก...ได้ยินว่าเป็นลูกสาวคนดัง”

อุรวีอมยิ้มอีกตามแบบฉบับของหล่อน เรื่องของอันธิกาหล่อนถือเสมอว่า ไม่อยากจะเข้าไปข้องเกี่ยวด้วย แต่หล่อนก็จะแสดงออกนอกหน้าไม่ได้ เพราะว่าอันธิกากับหล่อนก็ยังเป็นพี่น้อง เป็นลูกพ่อเดียวกัน นั่นเป็นความสัมพันธ์ที่ตัดไม่ได้ขายไม่ขาด และไม่ปรารถนาให้ผู้คนเอาไปเที่ยวซุบซิบกันอีกด้วย แต่ข้อเท็จจริงของความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับอันธิกา หล่อนรู้ อันธิการู้ดี

“ก็ต้องดังหน่อย หนังสือฉบับแรก...วีก็ไม่เห็นเลย์เอ๊าต์หมดหรอกนะ เห็นคร่าวๆ ประชุมกันหลายหนแล้วก็ยังไม่ได้ไปร่วม”

“จริงไหมว่าอ้นไปเฟ้นคนมาทำงานจากอังกฤษ”