5 อิ่มกับคำหวาน

“พูดมีเลศนัย”

“ผมได้กลับเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ตำแหน่งที่โรงแรม...”

อานิกออกชื่อโรงแรมใหญ่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่งให้อุรวีทำตาโต แล้วหล่อนก็มีกิริยายินดีจนเห็นได้ชัด

“ดีซิ ที่นั่นมีห้องอาหารที่อาหารอร่อยเยอะ”

“เป็นงั้นไป ผมนึกว่าเพราะผมได้เข้ากรุงเทพฯ เสียอีก ที่ทำให้วีดีใจ”

เขาตัดพ้อ แล้วหลังจากนั้นระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ ก็เป็นการคุยกันเรื่องสารทุกข์สุกดิบต่างๆ แต่ก่อนจะได้อิ่มกับอาหาร อุรวีได้อิ่มกับคำหวานจากปากของอานิก จนหัวใจของหล่อนพลอยเบิกบานไปหมด

“ไปดิ้นต่อหน่อยดีไหม...จะได้ขยับแข้งขยับขา...ไม่อ้วนดีด้วย”

“ขอโทรฯ กลับบ้านก่อนนะ...เดี๋ยวคุณยายกับคุณป้าจะเป็นห่วง”

อานิกขอตัวไปเข้าห้องน้ำเมื่ออุรวีแยกไปโทรศัพท์ หล่อนแจ้งข่าวให้คุณยายได้รู้ก่อนว่าจะไปไหน แล้วจะกลับบ้านเวลาประมาณเท่าใด เผื่อว่าท่านจะได้ไม่ห่วง พอวางโทรศัพท์ลงหันกลับมา...ก็เกือบจะชนกับผู้ชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเหมือนจะใช้โทรศัพท์ด้วยเหมือนกัน

“ขอโทษครับ”

ได้ยินน้ำเสียงของเขา แต่ยังมองไม่เห็นหน้า อุรวีได้แต่อุทานอยู่ในใจว่า ผู้ชายคนนี้สูงจัง จนต้องแหงนหน้าขึ้นมอง แล้วพอเห็นดวงหน้านั้น หล่อนก็ไม่ได้แสดงความประหลาดใจออกมาแต่อย่างใด นอกจากเปิดยิ้มให้ แล้วกล่าวทักทายเขา

“ไปๆ มาๆ ก็ยังมาพบกันที่นี่อีกจนได้”

เขาไม่พูด มองดูหล่อนเฉยๆ ดูเขาเหมือนรูปสลักที่มั่นคง เฉยชา ปราศจากชีวิตจิตใจ ถึงจะเป็นหนุ่มหล่อ แต่ทำท่าแบบนี้ สำหรับอุรวีหล่อนก็รู้สึกเต็มกลืนอยู่เป็นอ้นมากเหมือนกัน

“ผมจะไปโทรศัพท์”

เขาบอก เสียงเบามากจนเกือบจะไม่ได้ยิน เพราะรอบๆ ตัว คือเสียงอึกทึกตามแบบร้านอาหาร อุรวียังยืนกอดอกเฉยๆ อยู่ เขาจึงบอกย้ำอีกหน

“เดี๋ยวผมจะต้องรีบไป หลีกทางให้ผมหน่อยได้ไหม”

นั่นแหละ หล่อนถึงเบี่ยงไหล่ให้เล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ได้ขยับไปทางไหน ครั้นเห็นเขาปรายตามามองขณะหมุนหมายเลขโทรศัพท์ หล่อนก็บอกหน้าตาเฉย

“ฉันรอเพื่อนอยู่ อยากโทรฯ ก็โทรฯ ไปซิ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะแอบฟัง เพราะได้ยินอยู่แล้ว”

เขาสะอึกได้เหมือนกัน แต่มองเห็นหน้าอุรวีไม่ถนัดนัก เพราะหล่อนยืนหันข้างให้เขา

แต่เขาก็รู้ว่าอุรวีเงี่ยหูฟังทุกถ้อยคำที่เขาพูดอย่างหน้าตาเฉยเหมือนกัน ที่อัมพุพูดโทรศัพท์เป็นภาษาอังกฤษ แล้วทำให้อุรวีถึงกับตวัดสายตามามองเหมือนจะหมั่นไส้เต็มอก

เพราะอุรวีจับใจความได้ไม่หมด ภาษาอังกฤษสำหรับหล่อนนั้นไม่สู้จะสันทัดจัดเจนสักเท่าไหร่เลย ฟังได้เพียงผ่านๆ หู เท่านั้น แล้วใจของหล่อนก็ค่อนว่าเขาได้

...ดัดจริต...

หล่อนรอจนกระทั่งอานิกเดินมาหา จึงเกาะแขนเขาเอาไว้ พร้อมด้วยน้ำเสียงฉอเลาะที่ทำให้อัมพุเองก็ยังสะดุดหู

“แหม...นิกเข้าห้องน้ำนานจัง รู้ไหมว่าวีน่ะกำลังหูอื้อ...”

อานิกไม่เข้าใจ แต่อัมพุเข้าใจ และยังประหลาดใจไม่วายว่าทำไมอุรวีถึง ‘รวน’ หาเรื่องกับเขาถึงเพียงนี้ ก็เพิ่งได้เห็นหน้าและได้รับการแนะนำให้รู้จักกันเมื่อตอนเช้านี้เอง

“ทำไมล่ะ หรือว่าเอะอะกับเสียงดนตรี”

“เปล่าจ้ะ แต่วีไม่คุ้นกับลิ้นอ่อนๆ เหมือนลิ้นนกขุนทองของคนบางคน พูดภาษางี้ได้เกือบเหมือนเจ้าของภาษา แหม...ถ้าเป็นนกนะ คงจะเลี้ยงง่ายดีจัง ฝึกง่าย ลิ้นอ่อน...ไม่ต้องไปขูดลิ้นกันอีก”

อัมพุเกร็งขึ้นทั้งตัวทีเดียว แล้วก็พูดไม่ออก ทั้งที่เสียงปลายสายที่เขาสนทนาอยู่ด้วยจะดังมาเจื้อยแจ้วอยู่ก็ตามที ดวงตาของเขามองเลยไปประสานกับดวงตากลมๆ ของอุรวี ที่มองมาทางเขาเหมือนจะท้าทายอยู่แล้ว แววตาของหล่อนเหมือนจะบอกเขาว่า ที่หล่อนพูดมาทั้งหมดนั้นหมายถึงเขา

...แล้วนายจะทำไม...

เขาเองก็ผ่านชีวิตมามาก พานพบผู้หญิงมาก็ไม่น้อย ทั้งที่สวยและไม่สวย แต่อุรวีเป็นผู้หญิงที่มีรูปสมบัติพอจัดเข้าขั้นว่าสวย เสียอยู่ตรงที่เหมือนหล่อนขาดเสน่ห์ นั่นทำให้ความงามของหล่อนลดน้อยถอยลงไป

“ไปกันเถอะ...”

หล่อนเกาะแขนอานิกเดินออกไป แต่เสียงของหล่อนยังเข้ามากระทบหูเขาอยู่นั่นเอง

“วีต้องทำท่าเป็นฝาหรั่งเอาไว้มั่ง มันโก้เก๋ดี...จริงไหมจ๊ะ นิก อย่างเวลาเดินนี่ก็ต้องเดินกอดกัน...”

เสียงหัวเราะของหล่อนยังหวานวะแว่วอยู่ แต่กังวานเสียงที่หล่อนจงใจจะฝากเอาไว้ถึงเขานั้นมันค่อนข้างจะเย้ยหยัน จนอัมพุไม่เข้าใจว่าทำไมหล่อนถึงปฏิบัติแบบนี้กับเขาด้วย

เขาไปทำความเดือดร้อนอ้นใดให้กับหล่อนแน่

และเพราะอัมพุไม่ได้รู้ถึงเบื้องหลังอ้นสลับซับซ้อนของอุรวีกับอันธิกา

เขาเพียงแต่เป็นคนนอกที่พลัดหลงเข้ามาในกระแสของความชิงชัง ที่สองหญิงมีต่อกันเท่านั้น

“ขอให้อ้นไปทักทายญาติก่อนได้ไหม”

อันธิกาบอกเมื่อไขกุญแจรถได้แล้ว เพราะได้ยินเสียงแตรรถเรียกกระชั้น พร้อมกับเสียงเรียกชื่อหล่อน อัมพุมองตามไป แล้วก็ได้เห็นดวงหน้าของหญิงสาวที่โผล่ออกมา คิ้วเข้มหนาของเขาดึงเข้าหากันอย่างประหลาดใจ...อุรวีเป็นญาติของอันธิกาหรอกหรือนั่น...ชายหนุ่มมองไปเพียงแวบเดียวก็ไม่ได้แยแสอีก เปิดประตูเข้าไปนั่งรออันธิกาอยู่ในรถ

จนกระทั่งรถคันนั้นแล่นออกไปแล้ว อันธิกาเดินกลับมาที่รถ เปิดประตูขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัย ท่าทางของหล่อนยังเป็นปกติ แต่การออกรถอย่างกระชากๆ อยู่สักหน่อย ก็ทำให้อัมพุปรายตามอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากปิดปากนิ่งเฉยเสีย เพราะถือว่าไม่ใช่กงการของเขาเลย

“รู้จักญาติของอ้นแล้วนี่คะ อุรวี...เขาเป็นนักดีไซน์ฝีมือเยี่ยมของบริษัท อีกหน่อยคุณก็ต้องทำงานประสานกับเขาเรื่องหนังสือ”

“คุณสุนิสาแนะนำให้รู้จักเมื่อเช้า”

“วีเขามีศักดิ์เป็นพี่...”

“ผมนึกว่าคุณอ้นเป็นลูกสาวคนเดียว”

“ค่ะ อ้นน่ะลูกคนเดียว...เขาน่ะแค่ศักดิ์เป็นพี่...จะว่าไงดีล่ะ...วีเขาใช้นามสกุลทางแม่ เขาไม่ยอมใช้นามสกุลของพ่อ เพราะเกลียดพ่อมาก วีเขาเป็นคนรุนแรง รักก็จี๋ เกลียดงี้น่าขนลุก...เป็นคนอาฆาตพยาบาท ก็ดูเถอะค่ะ ขนาดพ่อแท้ๆ เขายังคุมแค้นสารพัด นับประสากับคนอื่น...พ่อน่ะพยายามทำดีกับวีมาตลอด บริษัทนั่นน่ะ พ่อสร้างมันขึ้นมาเพื่อให้วีเขาได้ทำงานนะคะ...คุณไปทำงานที่นั่น ก็ควรจะได้รับรู้ข้างในเป็นยังไง”

“ผมก็ทำงานของผมไป ใครจะเป็นยังไงผมไม่สนใจหรอกครับ จะทำงานของผมให้ดีที่สุดเท่านั้น”

“อ้นบอกเอาไว้ เผื่อว่าวีจะตั้งแง่เอากับคุณมั่ง...เขาขวางคนง่ายเกินไป เอาเถอะค่ะ เราพูดเรื่องของเรากันดีกว่า เก็บเรื่องของวีเค้าไปก่อน เพราะไม่เกี่ยวกับเรา”

แต่อันธิกาก็ไม่ได้รู้สักนิดว่า ที่หล่อนบอกกล่าวเอาไว้นั้น ไม่ได้หายหกตกหล่นไปจากความทรงจำของอัมพุเอาเสียเลย

อัมพุยอมรับว่าเขาออกจะใจดำเกินไปสักหน่อย เมื่ออันธิกามาส่งเขาที่ห้องพักแล้วเขาทำเฉยเมย เหมือนไม่รู้ว่าที่จริงแล้ว หล่อนอยากจะให้เขาออกปากเชื้อเชิญเข้ามาในห้อง แม้จะเป็นเพียงช่วงสั้นๆ สักห้านาที ก็เชื่อได้ว่าหล่อนคงจะปีติยินดีในการจะเข้ามาอย่างแน่นอน

ที่เขาทำก็คือรีบร้อนบอกลาในคืนนี้ด้วยเสียงนุ่มนวล อย่างน้อยเขาก็ยังระวังความรู้สึกของอันธิกา รู้ว่ามีบางจุดในตัวหล่อนที่เปราะบางเสียเหลือเกิน แล้วเขาก็รู้อีกด้วยนั่นแหละว่า มีหนี้บุญคุณที่เขายังไม่ได้ชดใช้ต่อหล่อน

“ขอบคุณมากครับ คุณอ้น ที่พาไปกินข้าว แล้วมาส่ง”

อันธิกาสะกดกลั้นความผิดหวังเอาไว้อย่างยากเย็นเป็นอ้นมาก ดูเหมือนว่าหล่อนจะได้ลงทุนลงแรงไปเป็นอ้นมากกับผู้ชายคนนี้ แต่ยังไม่มีสิ่งตอบสนองน่าพึงพอใจเอาเสียเลย หญิงสาวยังยิ้มแย้มเป็นอ้นดี ตอบแกมด้วยเสียงหัวเราะๆ ว่า

“คุณท่าจะง่วงแย่แล้ว ดูตาซิ...”