บทที่2

สำหรับไคล์ เขามีกฎที่ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนเช่นเดียวกับหัวใจของเขา ที่ไม่มีใครเอื้อมแตะได้ง่ายๆเช่นกัน

รถกระบะสีเข้มฝ่าถนนดินลูกรังออกจากไร่ แววตาเข้มลึกของไคล์มองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่วอกแวก

ไม่นานนัก รถก็หยุดลงหน้าบาร์ไม้เก่าแสงไฟหลอดสีอำพันส่องสลัวอยู่ใต้ป้ายไม้เขียนว่า The Guard Dog 

บาร์ไม้หลังเล็กริมทางเข้าไร่แห่งนี้ตั้งอยู่มานานพอจะเห็นผู้คนเปลี่ยนผ่านจากรุ่นสู่รุ่น มันเป็นทั้งที่ดื่มกิน พูดคุยของชาวไร่และคนเดินทาง  และยังเป็นแหล่งข่าวชั้นดีที่แพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าไฟป่า

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเมื่อไคล์ผลักบานไม้เข้าไปกลิ่นเหล้า ควันบุหรี่ และไม้เก่าโอบล้อมเขาอย่างชาชิน

ร่างสูงเดินตรงไปนั่งตรงมุมเดิมหน้าเคาน์เตอร์วางหมวกลง บนไม้ขัดมันอย่างไร้อารมณ์

“สวัสดี ไคล์ ดื่มอะไรดี วันนี้”

แฮงค์ ชายสูงวัยเจ้าของบาร์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกทับด้วยเสื้อกั๊กหนังสีเข้ม เงยหน้าขึ้นจากการเช็ดแก้ว ดวงตาแห่งวัยอันโรยรามองชายหนุ่มตรงหน้า คนที่เขาเห็นการเติบโตมาตั้งแต่ยังไม่พ้นวัยเด็ก

“วิสกี้ครับ” ไคล์ขยับมุมปาก ก่อนปรายตามองกลุ่มชายหญิงที่ส่งเสียงเอะอะอยู่ไม่กี่โต๊ะถัดไป เสื้อผ้าของพวกเขาหลวม สีฉูดฉาด ผมยาวยุ่งเหยิง แต่ละคนดูเมาหนักกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางแปลกแยกจากผู้คนในแถบนี้

“เดี๋ยวนี้ความเจริญเริ่มเข้ามาแล้วนะ ไคล์”แฮงค์วางแก้ววิสกี้ลงพลางพูด เหมือนเล่าเรื่องทั่วไป

 “นักเดินทาง ฮิปปี้ แบ็กแพ็กเกอร์พวกนั้น แห่กันมา อยากหาธรรมชาติ อยากค้นหาจิตวิญญาณ”

ชายแก่ส่ายหัวไปมา ก่อนพูดต่อ

“แต่น่าเสียดาย แถวนี้ยังไม่มีที่พักระหว่างทางเลย”

ไคล์ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ริมปากปิดสนิท

“วันก่อนมีคนแปลกหน้ามาสองคน ชายกับหญิงคู่หนึ่ง การแต่งตัวดูไม่เหมือนชาวไร่แถวนี้เลย… มาถามหาไร่กรีนเวลล์”

คำว่า กรีนเวลล์ สะกิดบางอย่างในอก ทำให้ไคล์เผลอเงยหน้าขึ้นแต่สายตายังคงนิ่ง

“อาจจะเปลี่ยนมือก็ได้” แฮงค์เอ่ยเสียงแผ่ว

แนวคิ้วของไคล์ขยับชิดทันที  ก่อนถามเสียงกดต่ำ

 “เปลี่ยนเป็นของใครครับ”

“ลุงก็ยังไม่ได้ถาม” แฮงค์ตอบตรงไปตรงมา “กำลังจะถามอยู่เหมือนกัน แต่มีลูกค้าคนอื่นเข้ามา พอหันกลับไปอีกที พวกนั้นก็ไปแล้ว”

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น แจ็คกับโอเว่นเดินเข้ามาหลังจากเสร็จงานที่ไร่ บทสนทนาจึงขาดลงตรงนั้น ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับยังคงค้างอยู่ในหัวของไคล์ เขาจำรายละเอียดได้ครบถ้วน แม้แฮงค์จะไม่ได้พูดต่อ

“งานที่ไร่เรียบร้อยแล้วครับ เจ้านาย”

ไคล์พยักหน้ารับก่อนยกวิสกี้ขึ้นกระดกกลิ่นแอลกอฮอล์ร้อนแล่นลงคออย่างคุ้นเคย ลูกน้องของเขากำลังหัวเราะพูดคุยกันอย่างออกรส เสียงสนทนาและเสียงแก้วกระทบกันดังอยู่ไม่ไกล แต่สำหรับเขา ทุกอย่างกลับเงียบสนิท ราวกับความคิดทั้งมวลถูกเทลงไปในแก้วตรงหน้า

ทุกความทรงจำ ทุกความแค้น และการทวงคืน ค่อย ๆ เด่นชัดขึ้น ราวเปลวไฟที่ไม่เคยมอดดับ