บทที่3

กลิ่นเหล้าจาง ๆยังติดอยู่ในลำคอ ภาพบางอย่างก็แทรกเข้ามาแทนที่ เสียงลิ้นชักถูกดึงออกอย่างรุนแรงกลางดึกความเงียบในวิลล่าที่มีเพียงเสียงกระดาษเสียดสีกัน

เขายืนอยู่ลำพังใต้แสงไฟสลัว เอกสารเก่าถูกกองไว้เต็มโต๊ะ หลายแผ่นเหลืองซีด ราวกับเรื่องราวที่ไม่มีใครอยากพูดถึงตัวหนังสือแน่นพรืดบนกระดาษยังคงเป็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจนัก

หลังจากแม่เสียชีวิต ห้องเรียนก็กลายเป็นสถานที่ที่เขาไม่มีวันได้กลับไปอีก

มือกำกระดาษแน่นจนขอบบาดปลายนิ้ว เลือดซึมลงบนหน้ากระดาษ แต่ความเจ็บปวดในใจรุนแรงยิ่งกว่า เสียงจากอดีตไหลย้อนกลับมาไม่หยุด ปลุกบางสิ่งที่เขาพยายามฝังมันไว้ให้ฟื้นคืน

“ถ้าไม่รีบตัดสินใจขายวันนี้ จะสายไปนะ” ชายคนนั้นพูดเสียงเรียบราวกับรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว

พ่อก้มมองเอกสารในมือ ตัวหนังสือแน่นพรืดพร่าเลือน เงินยังมาไม่ครบ แต่ค่าใช้จ่ายไม่เคยรอใคร

“นี่คือทางออกสุดท้ายแล้ว ปีเตอร์”

ชื่อเดียวกับที่ถูกพูดถึงในข่าวลือ ชื่อเดียวกับที่ใครต่อใครบอกว่าเป็นเศรษฐีที่ช่วยชีวิตชาวบ้านมาแล้วนับไม่ถ้วนปากกาวางลงในมือพ่อ แววตาแห่งความหวังริบหรี่ กดเซ็นลงบนกระดาษอย่างจำเป็น

กระดาษแผ่นนั้นยับยู่ยี่ในมือไคล์ แต่ชื่อนั้นยังฝังแน่นในหัว: กรีนเวลล์

และในขณะที่ใครบางคนยังติดค้างอยู่กับอดีตและโลกอันคับแคบ สำหรับเธอ โอลิเวียร์ กรีนเวลล์ นี่เป็นเพียงวันธรรมดาอีกวันหนึ่ง ในโลกที่กว้างและสดใส  

...

นครนิวยอร์ก ปี 1969 เมืองใหญ่ที่เติบโตท่ามกลางความฝัน ความหวัง และรอยร้าวของผู้คน แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานสูงของทาวน์เฮาส์อิฐสีน้ำตาล สะท้อนเงาเมืองที่ไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว

ภายในห้องที่เงียบสงบต่างจากโลกภายนอก โฉนดที่ดินแผ่นหนึ่งถูกกางอยู่บนโต๊ะไม้สีแดง มันคือมรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ ก่อนจากไปอย่างสงบ

ที่ดินผืนนั้นไม่ใช่เพียงทรัพย์สิน หากคือความหวังของทั้งครอบครัว ความหวังว่าจะได้กลับบ้านเกิดในประเทศไทย

โอลิเวียร์ กรีนเวลล์ หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวเติบโตท่ามกลางถนนและแสงไฟของนิวยอร์ก เมืองที่พ่อเลือกเป็นบ้านก่อนเธอจะเกิดเสียอีก สำหรับเธอ ประเทศไทยมีอยู่เพียงในเรื่องเล่าและภาพถ่ายเก่า ๆ ไม่เคยเป็นความทรงจำของตัวเองเลย

ตลอดยี่สิบเจ็ดปี ชีวิตของเธอเคลื่อนไปพร้อมจังหวะเมืองใหญ่ งานแพทย์อาสาฉุกเฉินพาเธอผ่านคืนยาวนับไม่ถ้วนผ่านความรัก และการสูญเสียที่ลึกกว่าที่ใครภายนอกจะมองเห็น

เอกสารและแผนงานถูกพับเก็บแล้วคลี่ออกมานับครั้งไม่ถ้วน แผนการที่เคยวางไว้อย่างรอบคอบต้องหยุดชะงักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยเหตุผลที่เธอไม่เคยได้รับคำอธิบายจากพ่อแม่ มีเพียงคำว่า

“ยังไม่ถึงเวลา” ที่ถูกกล่าวซ้ำ ราวกับถ้อยคำต้องห้ามที่ไม่มีใครกล้าขยายความ

หลังความสัมพันธ์กับชายหนุ่มนายทหารคนหนึ่งสิ้นสุดลง ไม่ว่าจะเพราะระยะทางที่ห่างไกล หรือการมีใครอีกคนที่เธอไม่เคยได้รับคำตอบ สิ่งเดียวที่หลงเหลือไว้คือความเฉยชา และการหายไปของเขาอย่างไร้ร่องรอย

จนกระทั่งวันหนึ่ง มรดกทั้งหมดก็ถูกโอนมาเป็นชื่อของเธออย่างสมบูรณ์

โอลิเวียร์ใช้เวลานานกว่าจะยอมรับความจริงว่า บางสิ่งที่สูญเสียไปแล้ว ไม่มีวันหวนกลับมา ไม่ว่าจะเป็นความรัก หรือคนที่เธอไม่มีโอกาสเอ่ยถามคำถามใดอีกต่อไป

แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งที่ถูกทิ้งไว้กลับกลายเป็นโอกาสครั้งสำคัญของชีวิต เธอมองโฉนดตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฝัน ราวกับมันกำลังเรียกหา

บางที…นี่อาจเป็นจังหวะที่เหมาะสม

ครั้งนี้ ความฝันของเธอ และของครอบครัว อาจไม่ใช่เพียงกระดาษแผ่นหนึ่งอีกต่อไป