บทที่1

ปึง!

เอกสารการเงินถูกฟาดลงบนโต๊ะซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงถกเถียงจากห้องทำงานของปีเตอร์ดังลั่นราวกับไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

ชายในสูทดำทรงเข้ารูปแบบปลายยุคสี่ศูนย์นั่งเรียงรายล้อมโต๊ะไม้ยาว ผมแสกข้างเรียบกริบ ใบหน้าทุกคนไร้อารมณ์ เย็นชา ท่าทางแข็งกระด้างราวกำแพงหิน ตรงกลางวงนั้น มาร์กาเร็ตนั่งอยู่ เธอดูเล็กลงราวโลกทั้งใบกำลังกดทับมือกำชายกระโปรงแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

ไคล์ในวัย10ปียืนอยู่นอกห้อง มองผ่านประตูที่แง้มไว้ เขาไม่เข้าใจบทสนทนา ไม่เข้าใจตัวเลขหรือถ้อยคำยาก ๆ ที่หลุดลอยออกมาเป็นระยะ แต่เขาเข้าใจน้ำเสียง และแรงกดดันที่อบอวลอยู่ในห้องนั้น เห็นความกลัวที่กำลังกัดกินแม่ของเขาผ่านแววตา ราวกับกรงที่มองไม่เห็นกำลังค่อย ๆ ปิดลง 

จนกระทั่งมาร์กาเร็ตกรีดร้องออกมาด้วยเสียงแหลมคมราวกับบางสิ่งแตกหักลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ เธอร้องไห้พลางย้ำเพียงว่าไม่อาจหาเงินก้อนนั้นมาได้ ท่ามกลางความตึงเครียดทั้งหมด ชื่อหนึ่งถูกเอ่ยขึ้นราวกับคำตัดสินสุดท้าย

‘ตระกูลกรีนเวลล์’

ชื่อนั้นฝังลึกอยู่ในความทรงจำของไคล์แม้กระทั่งในยามหลับใหล

ไคล์สะดุ้งตื่น ลมหายใจหนักค่อยๆผ่อนลงช้าๆ

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบางเข้ามาแทนที่ภาพฝันที่ยังติดค้างอยู่ในหัว เสียงกีบม้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอจากด้านนอก ดึงให้เขาลุกจากเตียง ก่อนจะเดินไปหยุดยืนที่หน้าต่าง

คนงานกำลังขะมักเขม้นอยู่กลางลานไร่ และไม่ไกลนัก แจ็ค ลูกน้องมือขวาของเขายืนคุมงานด้วยสีหน้าเรียบ

พื้นที่เบื้องหน้าดูราวกับอาณาจักรที่ดำเนินไปตามจังหวะของมันเอง ไคล์ละสายตาจากหน้าต่าง หันกลับไปเตรียมตัวเช่นทุกเช้า ก่อนออกจากห้องและเดินลงตามเชิงเนินเพื่อตรวจงานเช่นเคย

แจ๊ค เดินเข้ามารายงาน

“วันนี้มีลูกค้าจากในเมืองเข้ามาสองคนครับ บอกว่ามาจากตระกูลใหญ่ ขอให้เอลล่าจัดเรือนรับรองไว้แล้ว”

ไคล์พยักหน้ารับ แต่สายตาแหลมคมยังคงนิ่งอยู่กับความคิด ราวกับกำลังประเมินบางอย่างในใจ

เอลล่าเป็นแม่บ้านอีกคนของไร่ คอยช่วยป้าโรสดูแลงานสารพัด ตั้งแต่เตรียมห้องพักรับรองแขก ไปจนถึงงานจุกจิกตามคำสั่งของป้าโรส ผู้ดูแลบ้านมานมนาน

หญิงสาวสองคนในกระโปรงทรงเอและรองเท้ารัดส้นเตี้ยยืนอยู่หน้าคอกม้า คนหนึ่งถือร่มผ้าสีอ่อน อีกคนสวมถุงมือหนังสีครีม สายตาของทั้งคู่จับจ้องม้าที่ก้าววนอยู่ด้านใน ราวกับกำลังเฝ้ามองสิ่งที่แปลกตาสำหรับพวกเธอ

เมื่อเห็นไคล์เดินเข้ามา ทั้งสองก็หันไปมองพร้อมกัน

ชายหนุ่มใบหน้าคมเข้ม เจ้าของไร่ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไกลเกินกว่าตัวเขาเอง และไม่ใช่ทุกคนที่จะกล้าเข้าใกล้

หญิงสาวที่ถือร่มเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลสุภาพ

“ดิฉันได้ยินว่าไร่นี้มีชื่อเสียงเรื่องการฝึกม้า เลยอยากขอคำแนะนำสำหรับผู้ที่ยังไม่มีประสบการณ์ค่ะ”

อีกคนเสริมอย่างเรียบร้อย

“เราไม่ได้ตั้งใจฝึกจริงจังนัก เพียงอยากลองสัมผัสบรรยากาศ หากได้รับการดูแลจากผู้มีอำนาจตัดสินใจโดยตรง ก็คงเหมาะสมกว่า”

ไคล์ยังคงมองม้าราวกับคำถามนั้นยังไม่สำคัญพอให้เขาตอบ ก่อนหันไปทางคนงานที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ

 “บิลลี่ เอาม้าตัวนั้นกลับคอกแล้วเช็กกีบก่อนให้อาหารเย็น”

“ครับ เจ้านาย”

หญิงสาวทั้งสองมองตามอย่างไม่พอใจนัก

ไคล์พูดขึ้นโดยยังไม่หันมา

“ที่นี่ไม่มีการฝึกเพื่อทดลอง”

หญิงสาวที่ถือร่มชะงัก แต่ยังรักษารอยยิ้มไว้

“หากมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม ดิฉันคิดว่าน่าจะตกลงกันได้ค่ะ”

คราวนี้ไคล์หันมาด้วยสายตาคมกริบ

“ผมไม่รับเงินเพื่อแลกกับการลดมาตรฐาน”

เขาหันไปสั่งบิลลี่ต่อทันที

“เสร็จแล้วไปช่วยโรงนา อย่าให้ช้า”

“ครับ”

ไคล์พยักหน้าไปทางม้าในคอก

“ม้าไม่สนว่าคุณมาจากตระกูลไหนและผมก็เหมือนกัน”

หญิงสาวอีกคนเม้มริมฝีปากแน่น

“ถ้าอย่างนั้น…ขอการฝึกที่ไม่เข้มงวดนักได้ไหมคะ”

“ผมไม่ปรับวิธีให้ใครเป็นกรณีพิเศษ” ไคล์ตอบเรียบ “ใครไม่พร้อม ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่”

เขาหันหลังเดินจากไปทิ้งให้หญิงสาวทั้งสองยืนนิ่งอย่างเสียหน้า สำหรับไคล์ ในไร่แห่งนี้ ทุกคนล้วนอยู่ภายใต้กฎของเขาเสมอ

“เรือนรับรอง…เตรียมเสร็จแล้วค่ะ” เอลล่าเดินออกมารายงาน น้ำเสียงเบากว่าปกติ ก่อนจะเหลือบเห็นแขกทั้งสองกำลังขึ้นรถ

โอเว่นคนงานในไร่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลขยิบตาส่งให้เธอราวกับเตือนว่าอย่าพูดอะไรให้มากความจากนั้นเขาหันไปมองรถโฟล์คสีครีมที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานไร่ ก่อนพึมพำเสียงเบา

“เจ้านายไม่เคยเปลี่ยนกฎให้ใคร… ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย”