บทที่4

อีกไม่กี่วัน การแข่งม้างานประจำปีของตำบลก็จะเปิดฉากขึ้น งานที่ทุกคนเฝ้ารอและเป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุดของปี

ผู้จัดงานไม่ใช่ใครอื่นไกล หากแต่เป็น ‘อีธาน น็อกซ์’ ชายผู้ทรงอิทธิพลและมีหน้ามีตาที่สุดในไร่แถบนี้

ช่วงนี้ชื่อของไคล์กับม้าคู่ใจถูกพูดถึงแทบไม่เว้นวัน กลายเป็นหัวข้อสนทนาทั้งในบาร์และในโบสถ์ เต็มไปด้วยทั้งความคาดหวังและการคาดเดา ว่าเขาจะยังคงครองสนามได้เหมือนเดิม…หรือจะมีใครขึ้นมาแทนที่กันแน่

“ได้ข่าวว่าลูกชายของ ‘อีธาน’ทุ่มเงินซื้อม้าตัวใหม่ แล้วก็ซ้อมหนักแทบไม่เว้นวันเลยนะ ป้าโรส” เอลล่าพูดขึ้น ขณะมือยังคงนวดแป้งอยู่บนโต๊ะไม้ยาว

แม่บ้านโรสกำลังคนใส้พายไก่อย่างคล่องแคล่วในกะละมังใหญ่ และพายไก่บางชิ้นในเตาอบส่งกลิ่นหอมลอยอวลไปทั่วครัว

เธอหัวเราะในลำคอ ราวกับคำพูดนั้นเป็นเพียงเรื่องที่ได้ยินจนชิน

“ก็แน่น่ะสิจ๊ะ ไคล์น่ะตัวเต็ง หลายคนก็อยากโค่นเขา

ถ้าชนะไคล์ได้ ทุกอย่างมันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก”

“คุยอะไรกันอยู่จ๊ะ สาว ๆ” เสียงของโอเว่นเด็กหนุ่มในไร่ดังแทรกเข้ามาจากประตูหลังครัว เขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีผ่อนคลาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ข้างแม่บ้านโรส

“ใครคือสาวของแกกัน โอเว่น” แม่บ้านโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อกึ่งจริง พร้อมหันมาทำตาโตใส่

โอเว่นเพียงยักไหล่ กลบเกลื่อนคำถามนั้นไปดื้อ ๆ

“ก็เรื่องงานแข่งม้าน่ะ ที่อีธานเป็นคนจัด” ชื่อของ ‘อีธาน‘หลุดออกมาจากปากเอลล่า  และในพริบตา ความอบอุ่นที่เคยอบอวลอยู่ในครัวก็เหมือนถูกดูดหายไปจนหมด

เอลล่าหันไปมองโอเว่น ขณะที่เด็กหนุ่มกัดแอปเปิ้ลคำหนึ่ง ก่อนจะกลืนลงคอ

“ไม่เคยมีใครชนะคุณไคล์ได้หรอก”

จากนั้นเขากลืนแอปเปิ้ลอีกคำอย่างใจเย็นแล้วพูดต่อด้วยเสียงเบา  “

“ทั้งร่างกาย… ทั้งหัวใจ… เขาแข็งเหมือนหิน”

“พอเลย !  แยกย้ายกันทำงานได้แล้ว”

โรสโบกมือไล่ น้ำเสียงตัดบท

“เดี๋ยวไม่ทันเตรียมเลี้ยงแขกที่เรือนรับรอง”

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากโอเว่น เอลล่าชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา เธอรู้ดีว่าเบื้องหลังชัยชนะของไคล์ ไม่ใช่แค่โชคช่วย แต่คือหยาดเหงื่อ การฝึกซ้อมอันยาวนาน และความผูกพันลึกซึ้งระหว่างคนกับม้า สิ่งที่คู่แข่งอีกหลายคนยังไม่เคยมีเลย

นอกหน้าต่าง เสียงกีบม้ากระทบดินดังเป็นจังหวะแน่นหนักราวกับกลองรบที่คอยเร่งเร้าหัวใจ

ไคล์ควบสโตน ม้าคู่ใจ พุ่งขึ้นเนินเขาลูกแล้วลูกเล่า ดินและกลิ่นไม้ป่าปะทะสันกราม เหมือนคำทักทายของคนที่รู้จักกันมานาน

สองข้างทางเต็มไปด้วยเสียงของธรรมชาติเสียงลำธารไหลกระทบโขดหิน เสียงนกร้องรับกันจากยอดไม้สูง ที่นี่คือเส้นทางที่เขารู้จักดี เส้นทางที่แทบไม่มีใครหลงเข้ามา มุมลับของเขาบนเนินใกล้น้ำตกสูง ที่โลกภายนอกตามไม่ถึง

เมื่อสโตนหยุด ไคล์ลงจากหลังม้า

แม้จะแบกรับความเจ็บปวดไว้ไม่น้อย แต่เขายังมีพื้นที่หนึ่งที่ไม่มีใครเข้าถึง และในห้วงเวลานี้ สิ่งที่รายล้อมเขามีเพียงกลิ่นสาบของดิน น้ำ และป่า

ดวงตาคมมองผืนน้ำใสตรงหน้า ก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น เหลือเพียงร่างชายหนุ่มกล้ามแน่น จากนั้นจึงกระโจนลงไป ร่างกายจมดิ่งหายไปหลายวินาที

ใต้ผืนน้ำ ทุกสิ่งยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไป ปลาเล็กน้อยแหวกว่ายท่ามกลางสาหร่ายสีเขียวที่พริ้วไหว เขาทิ้งตัวนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เพียงชั่วอึดใจ แต่ยาวนานพอให้บางอย่างซึมลึกลงไปในความเงียบ

ก่อนที่ร่างชายจะพุ่งขึ้น พ้นผิวน้ำอย่างแรง

และในวินาทีนั้น…ความเป็นจริงก็ยังรอเขาอยู่ตรงเดิม

เส้นเขตแดนที่กั้นระหว่างลำธาร ป้ายชื่อ กรีนเวลล์ ที่ตั้งอยู่เชิงเนิน และเรือนไม้หลังหนึ่งซึ่งยังคงอยู่ และครั้งหนึ่งเคยเป็นของเขาและครอบครัว

แต่ทว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่เพียงอดีต หากคือรอยแผล และคือความแค้นระหว่างตระกูลไวท์มอร์กับกรีนเวลล์

ความแค้นที่ถูกผูกไว้ด้วยคำสาบาน ว่าเขาจะทวงคืนทุกหยดความทุกข์ที่ครอบครัวเคยเผชิญ