บทที่5

แล้ววันนี้ก็มาถึง…

ท้องฟ้าเหนือสนามบินถูกย้อมด้วยสีเทาอ่อนของเช้าวันใหม่ เครื่องบินจากอีกซีกโลกค่อย ๆ ลดระดับลง พร้อมเสียงสุขุมของนักบินผ่านลำโพงในห้องโดยสาร

“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้เครื่องบินกำลังลดระดับเพื่อเตรียมลงจอด ณ สนามบินดอนเมือง กรุณาตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณครับ”

หัวใจของโอลิเวียร์เต้นแรงสวนทางกับเครื่องที่กำลังไต่ระดับลงและทันทีที่ล้อแตะรันเวย์ แรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆคล้ายกับสลัดความลังเลในใจให้หลุดออกไป

เมื่อประตู เปิดออก อากาศแปลกถิ่นพัดมากระทบร่างบางที่ก้าวลงจากบันไดโลหะอย่างมาดมั่น เสื้อสีเรียบแนบลำตัวพอดี รับกับกระโปรงทรงเอที่พลิ้วไหว ตามจังหวะการเดินของเธอ

ไม่ไกลจากประตูอาคารผู้โดยสารขาเข้า มีชายสองคนในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่ ‘ทนายของกรีนเวลล์’ ทั้งคู่สบตาโอลิเวียร์ ก่อนเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงสุภาพเป็นกันเอง

“สวัสดีครับ คุณโอลิเวียร์ ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทย”

ชายคนหนึ่งส่งกระเป๋าหนังสีดำพร้อมกุญแจรถให้ เธอยื่นมือไปรับ พลางเหลือบมองรถเบนซ์คันเก่าที่จอดอยู่ตรงหน้ารถคันเดียวกับที่เคยอยู่ในภาพถ่ายในอัลบั้มครอบครัว แม้มันจะมีอายุกว่าสามสิบปี แต่สภาพยังดีและพร้อมใช้งาน

“เป็นของคุณพ่อคุณครับ”

เธอพยักหน้ารับพร้อมยิ้มบาง ก่อนเลื่อนเปิดกระเป๋า ภายในมีเอกสาร แผนที่ และธนบัตรไทยปึกใหญ่ วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ราวกับถูกเตรียมไว้รอวันนี้

“นี่เบอร์โทรของเรา ถ้ามีอะไรติดขัดก็โทรหาได้ครับ แต่แถวนั้นไม่มีตู้โทรศัพท์ คุณโอลิเวียร์ต้องเข้ามาในเมือง ครับ ”

เธอตวัดสายตามองกระดาษแผ่นนั้นแวบเดียว ก่อนเก็บลงในกระเป๋า ราวกับรู้ดีว่าการขอความช่วยเหลือไม่ใช่เรื่องง่าย

“แน่ใจนะครับว่าจะไม่ให้เราไปด้วย?”

“ค่ะ แน่ใจค่ะ ฉันอยากสำรวจพื้นที่รอบ ๆ ด้วยตัวเอง”

ทนายทั้งสองพยักหน้าอย่างเข้าใจหรืออย่างน้อยก็แสร้งเข้าใจ

“ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะครับ”

“เชิญค่ะ”

ทั้งสองโค้งลงเล็กน้อย ก่อนหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถ เสียงประตูปิดลง ราวกับภารกิจเสร็จสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์

เธอมองตามรถที่ค่อย ๆ แล่นห่างออกไปจนลับสายตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบว่างชั่วขณะ…แล้วสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหันกลับมาโฟกัสกับปลายทางของตัวเอง

เบ็นซ์คันเก่าเคลื่อนตัวออกไปบนถนนที่ทอดยาวข้ามภูเขาไปทีละลูก แผนที่ถูกกางวางพาดอยู่กลางพวงมาลัย เธอสลับตามองเป็นระยะ เพื่อย้ำเส้นทางที่กำลังมุ่งหน้า ท่ามกลางทิวทัศน์สองข้างทางที่ค่อย ๆ เปลี่ยนผ่าน

เสียงเรดิโอจากหน้าปัดรถดังแผ่ว เป็นเพลงที่เธอไม่คุ้นชิน แม้ว่าโอลิเวียร์จะเติบโตในต่างแดนแต่ครอบครัวก็สอนให้เธอใช้ภาษาไทยได้อย่างคล่องแคล่ว ทว่าเสียงเพลงจากวิทยุคันนี้กลับยังมอบความรู้สึกไม่เป็นตัวเองถึงกระนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญต่อเธอเลย เพราะเทปเพลงโปรดถูกเตรียมมาแล้ว พร้อมจะถูกเปิดแทนที่ทันที

Here Comes the Sun ดังขึ้นทันใจ จังหวะดนตรีอ่อนโยนไหล แทรกตัวตามแนวหุบเขา ผ่านจุดที่มาร์กไว้ทีละแห่ง รถเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ ตามที่เธอขีดเอาไว้ ตากลมก้มมองแผนที่อีกครั้ง ก่อนจะใช้ปากกาวงกลมตำแหน่งหนึ่งและเมื่อเงยหน้าขึ้น

The Guard dog บาร์เก่า ๆที่ตั้งอยู่ตรงปากทางเข้าไร่

เธอหันมองป้ายอย่างมั่นใจแล้วหักเลี้ยวรถเข้าโดยไม่ทันสังเกตเห็นรถกระบะสีเข้มคันหนึ่งที่พุ่งออกมาจากอีกฝั่งอย่างกระทันหัน

เสียงเบรกดังเอี๊ยด ก่อนจะตามมาด้วยเสียง แกรก !

“แม่งเอ้ย…” โอลิเวียร์สบถเสียงต่ำก่อนผลักประตูรถออกก้าวลงมา ควันบาง ๆ ลอยขึ้นจากฝากระโปรงหน้า เธอรีบเปิดมันออกทันที

ขณะที่คู่กรณียังคงนั่งเงียบอยู่ในรถ ไม่มีทีท่าว่าจะลงมาแต่อย่างใด

เธอหันไปมองรถกระบะสีเข้มที่จอดนิ่ง ดวงตาแข็งกร้าวขึ้น มือยกขึ้นกอดอกแน่น ราวกับตั้งกำแพงบางอย่างขึ้นมาระหว่างกัน

“ไม่คิดจะลงมาดูหน่อยหรือไง”

ครู่เดียว ประตูฝั่งคนขับของรถกระบะก็เปิดออก โอเว่น เด็กในไร่ไวท์มอร์รีบก้าวลงมา สีหน้าร้อนรน เขากวาดสายตามองความเสียหายของรถทั้งสองคันอย่างลุกลี้ลุกลน ราวกับพยายามหาทางรับมือกับสถานการณ์

ตรงกันข้ามกับไคล์ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถราวกับประเมินสถาณการณ์ จนกระทั่งสายตาคมกริบหยุดอยู่ที่หญิงสาว การแต่งกายที่แปลกตา ท่าทีเด็ดเดี่ยว และแววตาที่ไม่แสดงความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ทำให้เขารู้ในทันทีว่า นี่ไม่ใช่คนที่โอเว่นจะจัดการได้ตามลำพัง