เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่6
วันที่เผยแพร่:
2026-10-07 10:04:20แผนการที่พักเชิงธรรมชาติ ‘วันที่สอง’
สำรวจพื้นที่โดยรอบและผูกมิตรกับชาวไร่ นั่นคือแผนคร่าว ๆ ที่โอลิเวียร์จดไว้ในสมุดโน้ตเล่มเล็ก ปลายปากกาขีดเส้นใต้คำว่า ชุมชน ซ้ำ ราวกับกำลังเตือนตัวเองว่านี่ไม่ใช่เพียงโครงการลงทุน แต่คือความตั้งใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับผู้คนและผืนดิน เมื่อเสียงกีบม้ากระทบดินเป็นจังหวะดังมาแต่ไกล ปลายปากกาก็ชะงัก เธอหันไปมองหน้าต่างที่เปิดรับแสงอุ่นยามเช้า กลิ่นหญ้าเปียกน้ำค้างลอยเข้ามาแผ่วเบา ราวกับบางอย่างกำลังเรียกหาเธอให้ลุกจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงขอบหน้าต่าง ฟาร์มม้าไวท์มอร์อยู่ฝั่งตรงข้าม ลำธารสายหนึ่งพาดผ่านตรงกลาง ราวกับตั้งใจแบ่งเขตแดนเอาไว้อย่างชัดเจน ฝั่งหนึ่งเป็นผืนดินที่ได้รับการดูแลอย่างเป็นระเบียบ คอกม้าเรียงตัวเป็นแนว อีกฝั่งยังคงความเป็นธรรมชาติ ต้นหญ้าขึ้นสลับกับดินแดง เธอมองลำธารที่ไหลเอื่อยด้วยแววตาเป็นประกาย ถ้าพัฒนาเป็นที่พัก…ตรงนี้คงต้องเก็บไว้เป็นแนวกันชน ความคิดเชิงพื้นที่ผุดขึ้นมาในหัวแทบจะทันที ไม่ใช่ฐานะนักลงทุน แต่ในฐานะคนที่กำลังจะผูกชีวิตไว้กับที่นี่ ร่างบางก้าวออกมาด้านนอก เดินเข้าไปใกล้ลำธารอีกนิด เสียงน้ำไหลแผ่วเบาช่วยกลบเสียงฝีเท้าม้าที่ดังมาจากที่ไกล พลันสายตาของเธอสะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินเลาะแนวน้ำ ตะกร้าผ้าในมือแกว่งไกวไปตามจังหวะก้าว ท่าทางผ่อนคลาย ราวกับเช้านี้เป็นเพียงวันธรรมดาอีกวันหนึ่ง เสียงในหัวดังขึ้นฉับพลัน นี่แหละ…โอกาสผูกมิตรกับชาวไร่ เริ่มจากตรงนี้ โอลิเวียร์สูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยทัก “สวัสดีค่ะ” อีกฝ่ายหยุดฝีเท้า ก่อนหันมา ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ผ้ากันเปื้อนสีขาวตัดกับแสงเช้าอย่างพอดี “สวัสดีค่ะ” เธอเพ่งมองโอลิเวียร์อย่างไม่คุ้นหน้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยแววตาใคร่รู้ “เธอมาพักที่นี่เหรอ” “ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อวาน” อีกฝ่ายฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะวางตะกร้าผ้าลงข้างตัว “ฉันเอลล่า แม่บ้านของไวท์มอร์” โอลิเวียร์ยิ้มอ่อนรับ “ฉันชื่อโอลิเวียร์” เอลล่าเริ่มขยับคิ้วเข้าหากัน เหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง “เจ้าของไร่กรีนเวลล์…ใช่ไหมคะ?” เมื่อนามสกุลของเธอถูกเอ่ยออกมา หัวใจของโอลิเวียร์กระตุกวูบ ก่อนจะย้ำตัวตนของตัวเอง “ใช่ค่ะ ฉันโอลิเวียร์ กรีนเวลล์” ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปาก เธอรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่เพราะคำพูด…แต่เป็นจังหวะชะงักของอีกฝ่าย ลมยังพัดผ่านหญ้า เสียงลำธารไหลเอื่อย ทว่าแววตาของเอลล่ากลับนิ่งลงเหมือนฉุกคิด ราวกับ “กรีนเวลล์” ไม่ใช่แค่ชื่อตระกูล แต่เป็นเศษเสี้ยวของเรื่องเล่าที่ทุกคนในไวท์มอร์รู้จักดี “กรีนเวลล์…” เอลล่าทวนเบา ๆ รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงอยู่ แต่ไม่เหมือนเดิมเสียทีเดียว “ใช่ค่ะ ฉันโอลิเวียร์ กรีนเวลล์” “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ โอลิเวียร์” เอลล่าเอ่ยขึ้นในที่สุดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ราวกับเลือกคำอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที “อีกไม่กี่วันจะมีงานแข่งม้าประจำปีที่อำเภอค่ะ ชาวบ้านกับชาวไร่ต่างก็ไปกัน โดยเฉพาะปีนี้…ไร่ไวท์มอร์ถูกจับตามองมากเป็นพิเศษ” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม “คงเป็นเรื่องดีนะคะ ที่คนจากกรีนเวลล์จะได้เห็นด้วยตาตัวเอง” ประโยคนั้นฟังดูเป็นมิตร แต่โอลิเวียร์รับรู้ได้ถึงเส้นบาง ๆ ที่ถูกขีดไว้ระหว่าง คนของที่นี่ กับ คนจากที่นั่น เอลล่ายกตะกร้าผ้าขึ้น ก่อนจะหันหลังเดินจากไป “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ โอลิเวียร์ กรีนเวลล์” โอลิเวียร์พยักหน้ารับไมตรีนั้น ดวงตากลมมองตามแผ่นหลังของเอลล่าที่ค่อย ๆ ลับตาไป ท่ามกลางเสียงลมและสายน้ำ ก่อนที่สายตาของเธอจะเลื่อนไปตามแนวลำธาร แล้วหยุดลงตรงเส้นแบ่งระหว่างสองฝั่งดิน ผืนดินเดียวกัน…แต่ราวกับมีใครบางคนขีดเส้นกั้นเอาไว้แล้ว และดูเหมือนเธอ…อาจกำลังยืนอยู่ใกล้เส้นนั้นเกินไป โอลิเวียร์ถอนสายตาจากลำธาร ก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้องพัก สมุดโน้ตยังเปิดค้างอยู่ตรงหน้า ตรงคำว่า “สำรวจพื้นที่” เธอหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเขียนคำว่า “ไวท์มอร์” ลงข้าง ๆ หมึกค่อย ๆ ซึมลงบนกระดาษ ราวกับเพิ่งตระหนักว่า แผนที่วางไว้…อาจไม่ได้เป็นของเธอฝ่ายเดียว
บทล่าสุด
เพลิงรักไร่เถื่อน บทที่13
ในขณะที่อีกซีกโลกหมุนไปอย่างเร่งรีบ แต่ที่นี่กลับดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ทั้งที่อยู่ใต้ดวงอาทิตย์ดวงเดียวกันโอลิเวียร์เดินทอดน่องเลียบลำธาร ไปอย่างช้าๆด้วยหัวใจอิ่มเอม กระโปรงยาวปัดไล้ข้อเท้าแผ่วเบา พลางอมยิ้มขณะอ่านจดหมายจากซูซานที่เล่าถึงชีวิตในนิวยอร์กซึ่งกำลังไปได้สวย งานใหม่ และชายหนุ่มที่เธอเพิ่งเริ่มคบหาความอบอุ่นและความงดงามจากถ้อยคำเหล่านั้นค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจ จนเธอเผลอลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองเดินลึกเข้ามาไกลเพียงใด แม้ลึกลงไปในใจจะรู้ดีว่า แท้จริงแล้วเธอยังอยู่ไม่ห่างจากบ้านพักนักก็ตามจนกระทั่งสายตาเหลือบเห็นใต้ต้นไม้ใหญ่แผ่ใบร่มรื่นที่ราวเชิญเธอเข้าใกล้ ให้ทิ้งตัวเอนหลังอย่างผ่อนคลาย.. แต่ทว่าเมื่ออ่านจบ ปลายนิ้วลดกระดาษลง และเพียงในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นแผ่นหลังกว้างของใครบางคนปรากฏอยู่ตรงหน้า กลางลำธารที่สายน้ำไหลเอื่อยสะท้อนแสงอาทิตย์อ่อนจา
เพลิงรักไร่เถื่อน บทที่12
เสียงคึกคักยามเช้าดังก้องไปทั่วตลาดนัดท้ายตำบล ทั้งเสียงพูดคุย ต่อรองราคา ไปจนถึงการจับกลุ่มซุบซิบนินทาของชาวบ้าน ซึ่งนับเป็นแหล่งข่าวชั้นดีของผู้คนในละแวกนั้นทันทีที่โอลิเวียร์ก้าวลงจากรถเบนซ์สีเขียวเข้ม เสียงจอแจในตลาดก็แผ่วลง ราวกับการปรากฏตัวของเธอดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมาเพ่งมอง การแต่งกายและท่าทางอันมาดมั่นนั้น แตกต่างจากหญิงสาวชาวบ้านในชนบทแถบนี้อย่างสิ้นเชิงเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว พับแขนขึ้นถึงศอก สอดชายเสื้อเรียบร้อยในกางเกงเอวสูง คาดเข็มขัดหนังเรียบ ผิวพรรณสะอาดตาของเธอโดดเด่นท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่านเธอเดินตรงเข้าไปที่แผงขายผัก “สวัสดีค่ะ คุณป้าคะ” เธอพยายามเรียกความสนใจจากแม่ค้าที่กำลังก้มหน้าคัดผักอยู่หน้าแผง ทว่าอีกฝ่า
เพลิงรักไร่เถื่อน บทที่11
‘ไม่มีเวลามากพอให้คิดถึงเรื่องอื่น เธอรู้ดีว่าวันนี้ต้องเริ่ม’ความมั่นใจและความมุ่งมั่นของโอลิเวียร์ยังคงเต็มเปี่ยมแผนงานที่เคยเป็นเพียงแนวคิดบนกระดาษเริ่มเป็นรูปเป็นร่างสมุดโน้ตเปิดคาไว้ในมือ ปลายปากกาจรดจุดเริ่มต้นลงไป ทีละบรรทัด“เรือนรับรองด้านหลัง คือสิ่งแรกที่ต้องซ่อมแซมและปรับปรุง” นั่นคือแผนงานของวันนี้ทว่าในเวลานี้ ดวงอาทิตย์ตั้งตรง แดดร้อนระอุไม่ต่างจากอกของเธอที่กำลังรุ่มร้อน เมื่อชาวไร่แถบนี้ที่เธอว่าจ้างให้มารื้อถอนหญ้าเถาวัลย์และทำความสะอาดกลับหายเงียบ ทั้งที่เมื่อวานยังรับป
เพลิงรักไร่เถื่อน บทที่10
แสงไฟสีทองหม่นเหนือเคาน์เตอร์สาดลงบนบาร์ไม้เก่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งาน กลิ่นเหล้าผสมควันบุหรี่บาง ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศแฮงค์ เจ้าของบาร์ในเสื้อกั๊กหนังสีเข้ม ยืนประจำอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขาวางแก้วลงตรงหน้าโอลิเวียร์ด้วยสีหน้าเรียบ “เธอคือลูกสาวตระกูลกรีนเวลล์สินะ”โอลิเวียร์ขยับคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าข่าวการกลับมาของเธอแพร่ไปไวราวกับไฟลามทุ่ง“ใช่ค่ะ ฉันโอลิเวียร์ ”แฮงค์พยักหน้าช้า ๆ ราวกับกำลังนับจังหวะบางอย่างในหัว“ฉันรู้จักกรีนเวลล์…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง“แต่เรื่องมันผ่านมาหลายสิบปีแล้ว”
เพลิงรักไร่เถื่อน บทที่9
โอลิเวียร์หันไปตามเสียงเรียก…เซล์ย น็อกซ์ ยืนอยู่ตรงหน้า ใกล้กว่าที่เธอคาดไว้มาก จนเธอสะดุ้ง เผลอก้าวถอยไปครึ่งก้าว ก่อนจะรีบเก็บอาการแล้วเอ่ยทักตามมารยาท“สวัสดีค่ะ”ทว่า แม้จะยืนอยู่ตรงหน้าอีกคน ใจของเธอกลับยังคงวนเวียนอยู่ที่สนาม ความรู้สึกบางอย่างเร่งเร้าไม่หยุด จนเธอต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง…แต่ในวินาทีนั้น ไคล์กลับหายไปแล้ว เหลือเพียงฝุ่นดินที่ยังลอยคละคลุ้งและความรู้สึกบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ“ขออภัยด้วยนะครับ หากการแข่งขันวันนี้ไม่ถูกใจคุณ โดยเฉพาะเมื่อถ้วยรางวัลไม่ได้อยู่ในมือคนที่เหมาะสม” เซล์ยพูดด้วยน้ำเสียงประดิษฐ์ ชวนอึดอัดโอลิเวียร์ครุ่นคิดสองสามวิ ก่อนจะตอบกลับอย่างเร
เพลิงรักไร่เถื่อน บทที่8
ไคล์กำแก้ววิสกี้แน่น ดวงตาคมทอดมองไปยังเชิงเนินอีกฝั่งอย่างไม่วางตา ชื่อ “กรีนเวลล์” ผุดขึ้นมาในความคิด ราวกับเงามืดที่คอยเกาะกินเขาไม่ยอมปล่อยแสงไฟจากเรือนไม้ส่องวูบไหว ควันจากปล่องไฟลอยเอื่อยขึ้นสู่ท้องฟ้า คล้ายความแค้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอกของเขา ไม่เคยจางหายสำหรับไคล์ นี่ไม่ใช่แค่การซื้อที่ดินผืนนั้นคืน แต่มันคือการทวงคืน และทำให้กรีนเวลล์ต้องชดใช้อย่างสาสมในเวลาเดียวกัน ภายในบ้านหลังนั้นที่เขาจ้องมองอยู่ โอลิเวียร์นั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้ เธอเปิดแผนงานและโฉนดขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง“ทุกอย่างเรียบร้อยดี… ไม่มีอะไรต้องกังวล” เธอพึมพำแผ่วเบาพลางปลายนิ้วไล่ไปตามรายละเอียดบนกระดาษอย่างช้า ๆแผนนี้ถูกคิดมาอย่างรอบคอบ มันควรเริ่มจากก้าวเล็ก ๆ ที่มั่นคงและค่อยเป็นค่อยไปในขอบเขตที่เธอควบคุมได้ไม่ใช่สิ่
บางทีคุณอาจจะชอบ
ขย้ำรักเลขา
C563.3K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์229.6K viewsเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.1K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ69.9K viewsผู้หญิงอยู่บน ผู้ชายอยู่ล่าง SET
สายลมละเมอ92 viewsต้นน้ำติดดิน
Chanan106 viewsคลั่งรักดีไซเนอร์สาว
แบร์รี่รัต12 viewsเหนือเจ้าขา
ศรีอักษรรินทร์25 views
