บทที่7

ข่าวการกลับมาของเจ้าของไร่กรีนเวลล์แพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง จากปากหนึ่งสู่ปากหนึ่ง จากร้านเหล้าริมทาง ไปจนถึงทุ่งหญ้าสุดสายตา 

แต่สิ่งที่ผู้คนพูดถึงกันไม่หยุด ไม่ใช่เพียงการกลับมาของเจ้าของไร่ หากเป็นการปรากฏตัวของหญิงสาวแปลกหน้าผู้มาพร้อมใบหน้าสะสวย แววตาแน่วแน่ แตกต่างจากหญิงสาวชนบทแถบนี้อย่างเห็นได้ชัด 

เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านของชำดังขึ้นแผ่วแต่เด่นชัด โอลิเวียร์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน สวมกางเกงยีนส์เอวสูง ก้าวเข้ามาอย่างมาดมั่นเธอกวาดตามองภายในร้านเพียงครู่เดียวราวจดจำทุกมุมได้อย่างแม่นยำ

“สวัสดีค่ะ ขนมปังสองก้อน และแยมส้มค่ะ”

น้ำเสียงสุภาพแต่ชัดถ้อยคำพอจะทำให้เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นมองอย่างสนใจ

แต่ระหว่างที่เธอยืนรอ เสียงรองเท้าหนักอีกคู่หนึ่งก็ดังตามหลังก่อนประตูไม้บานเดิมจะเปิดออกอีกครั้ง

ร่างสูงใหญ่บดบังแสงแดดยามสายที่ส่องเข้ามาในร้าน 

“มาร์ลโบโร แดง 2”

น้ำเสียงสั้น แข็ง ดึงให้โอลิเวียร์หันไปตามสัญชาตญาณ

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เงาหมวกฟีดอราปีกกว้างสีเข้ม

แจ็กเก็ตหนังสีดำคลุมไหล่หนา ทำให้รูปร่างดูอึดอัดในพื้นที่แคบของร้าน ก่อนจะหันมาจ้องไม่หลบ

“ไม่เคยเห็นคุณมาก่อน”

โอลิเวียร์ประเมินชายตรงหน้า ก่อนตอบกลับอย่างสุภาพ

“ใช่ค่ะ แต่เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ชัด” เขาตอบทันที

“คนที่นี่ไม่มั่นใจเหมือนคุณและไม่มองไปรอบร้าน

เหมือนกำลัง…ประเมินพื้นที่”

เธอรับถุงขนมปังจากเจ้าของร้านจากนั้นหันกลับมาเผชิญหน้าเขาเต็มตัว

 “งั้นคุณคงเป็นคนช่างสังเกต”

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ

“หรือไม่ก็เป็นคนที่อยู่ที่นี่มานานพอจะรู้ว่า…การเปลี่ยนแปลงกำลังจะมา ผม เซล์ย  น็อกซ์ ผู้ชำนาญพื้นที่”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนยื่นกระดาษใบเล็กมาให้

“และนี่…นามบัตร”

โอลิเวียร์จ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปรับ ราวกับเป็นพิธีที่ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย

“แล้วคุณล่ะ” คำถามหลุดออกจากเซล์ย น็อกซ์อีกครั้ง 

แต่ทว่าสายตาของเธอถูกดึงไปที่มือเขาที่กำลังเล่นกับไฟแช็กโลหะ ปลายฝามันวาวเปิดปิดเป็นจังหวะเหมือนเขากำลังย้ำเตือนให้เธอตอบ เส้นแสงสะท้อนจากโลหะกระทบเข้าตากลมของเธอ ความลังเลบางๆขยับอยู่ข้างใน แต่ไม่ถึงกับน่ากลัว

“ฉัน…โอลิเวียร์ค่ะ”

แล้วจังหวะนั้นเอง เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านดังแทรก ดึงสายตาทุกคู่

ไปที่ประตูที่กำลังเปิด พร้อมเสียงเจ้าของร้านเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคย

“สวัสดี ไคล์” 

โอลิเวียร์ชะงักทันทีที่สายตาตกกระทบกับร่างสูงตรงหน้า เธอจำเขาได้อย่างแม่นยำ ชายหนุ่มคนนี้คือคู่กรณีที่ปากทางเข้าไร่  คนเดียวกับที่ทิ้งเธอไว้พร้อมถ้อยคำเย็นชาในวันนั้น

ร่างบางยืดตัวตรง ก่อนจะหันไปตอบเซล์ยแต่หางตายังไม่ละจากไคล์

“ฉัน โอลิเวียร์ กรีนเวลล์”

เพียงนามสกุลเดียว เสียงรอบร้านราวกับถูกกลืนหาย

“กรีนเวลล์…” เซล์ย พยักหน้าอย่างรู้ทัน

แต่สำหรับไคล์ ชื่อที่หลุดจากริมฝีปากของโอลิเวียร์ทำให้เขาหันกลับมา พร้อมสายตาคมเข้มกร้าว ราวกับทุกเส้นประสาทในร่างตื่นตัว เพราะในสายตาของเขา เธอไม่ใช่เพียงคนแปลกหน้า

แต่คือศัตรู  ในนามกรีนเวลล์

โอลิเวียร์รับรู้ถึงแรงกดดันจากสายตาของไคล์ ที่จับจ้องเธอทุกการเคลื่อนไหว หัวใจของเธอเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ทว่าเธอยังคงกดเก็บอารมณ์ที่กำลังเอ่อท้น ยืนหยัดอย่างมั่นคง ราวกับคนที่ไม่มีวันยอมแพ้ 

ความอึดอัดค่อย ๆ ก่อตัวหนาแน่นไปทั่วร้านของชำ เมื่อไคล์ก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ ระยะห่างระหว่างเขากับเซล์ยเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ยากจะมองข้าม

‘เซล์ย น็อกซ์’ ชายที่ไคล์รู้จักดีเกินกว่าจะเรียกว่าเพียงคนคุ้นหน้า ขณะที่สำหรับเซล์ยแล้ว ไคล์คือคู่แข่งที่ยืนอยู่อีกฟากของสนามมาตั้งแต่วัยเด็ก

“ถ้าต้องการคำปรึกษาใด ๆ ติดต่อผมได้ ครอบครัวเรากว้างขวาง”เซล์ยชิงพูดขึ้นก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปพลางปรายตามองไคล์อย่างเฉือดเฉือน ราวกับจงใจทิ้งเงาคุกคามให้แผ่คลุมอยู่ 

…

แต่สำหรับโอลิเวียร์ เรื่องในวันนั้นกับไคล์ ยังไม่ได้รับการสะสาง มันยังคงค้างคา และเธอไม่มีวันถอย

หญิงสาวยืนกอดอก รอจังหวะที่ประตูร้านเปิดออก ครั้นชายใบหน้าคมเข้มก้าวออกมา สายตาของเธอก็ตามหลังเขาไม่วาง ราวกับกำลังทวงถามคำขอโทษที่เขาเลือกปิดประตูรถแล้วขับหนีไปในวันนั้น

“เฮ้ นาย” 

เสียงเรียกของเธอทำให้เขาชะงักฝีเท้า แต่ยังไม่หันกลับมา

“วันนั้น นายยังติดค้างคำขอโทษฉันอยู่”

ไคล์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงแค่นหัวเราะจะหลุดจากริมฝีปาก

“คุณยังไม่เข้าใจ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ”

เขาหันมาเผชิญหน้า ก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเฉียดผ่านใบหน้าเธอ

“คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจากผม”

สิ้นคำ อกกว้างดันเธอถอยหลังอย่างไม่ปรานี จนแผ่นหลังบาง

ชิดกับรถเบ็นซ์ของตัวเอง  ดวงตาคมเข้มตรึงเธอไว้ไม่ปล่อย 

“คุณเป็นแค่คนแปลกหน้า ที่กำลังยืนอยู่บนพื้นที่ของผม”

โอลิเวียร์ยกมือดันอกเขาให้ถอยห่าง ก่อนยืดไหล่ตรง ดวงตากลมจ้องกลับอย่างไม่ลดละ

“คุณกำลังล้ำเส้น”

ดวงตาคมเข้มของไคล์ไล่สำรวจใบหน้าของโอลิเวียร์ ราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียด จนบรรยากาศระหว่างทั้งสองเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน

จากนั้น มุมปากของเขากระตุกขึ้นก่อนเสียงทุ้มเย็นจะเอ่ยออกมา ราวกับวางหมากลงบนกระดาน

“แล้วคุณจะได้เห็นว่า…ใครเป็นคนกำหนดกติกาที่นี่”

โอลิเวียร์ขมวดคิ้วแน่น ลมหายใจถี่รัว คำพูดนั้นยังติดในใจของเธออย่างดื้อดึง ตากลมมองตามร่างสูงหันหลังจากไป ก่อนรถจะพุ่งออกจากลานจอด เสียงยางบดถนนดังก้องยาว ราวกับทิ้งความท้าทายไว้เบื้องหลัง

เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก เมื่อรับรู้ได้ชัดว่า จากนี้ไปเส้นทางข้างหน้าจะไม่มีวันง่าย

มือของเธอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความมุ่งมั่นในอกก้องกังวานว่า:

เธอจะไม่มีวันยอมแพ้ เพียงเพราะคำขู่ของผู้ชายที่ชื่อไคล์ ไวท์มอร์