บทที่8

ไคล์กำแก้ววิสกี้แน่น ดวงตาคมทอดมองไปยังเชิงเนินอีกฝั่งอย่างไม่วางตา ชื่อ “กรีนเวลล์” ผุดขึ้นมาในความคิด ราวกับเงามืดที่คอยเกาะกินเขาไม่ยอมปล่อย

แสงไฟจากเรือนไม้ส่องวูบไหว ควันจากปล่องไฟลอยเอื่อยขึ้นสู่ท้องฟ้า คล้ายความแค้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอกของเขา ไม่เคยจางหาย

สำหรับไคล์ นี่ไม่ใช่แค่การซื้อที่ดินผืนนั้นคืน แต่มันคือการทวงคืน และทำให้กรีนเวลล์ต้องชดใช้อย่างสาสม

ในเวลาเดียวกัน ภายในบ้านหลังนั้นที่เขาจ้องมองอยู่ โอลิเวียร์นั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้ เธอเปิดแผนงานและโฉนดขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง

“ทุกอย่างเรียบร้อยดี… ไม่มีอะไรต้องกังวล” เธอพึมพำแผ่วเบาพลางปลายนิ้วไล่ไปตามรายละเอียดบนกระดาษอย่างช้า ๆ

แผนนี้ถูกคิดมาอย่างรอบคอบ มันควรเริ่มจากก้าวเล็ก ๆ ที่มั่นคงและค่อยเป็นค่อยไปในขอบเขตที่เธอควบคุมได้ไม่ใช่สิ่งที่ใหญ่เกินตัว โดยเฉพาะการพึ่งพานายทุน ซึ่งไม่เคยอยู่ในแผนของเธอเลย

แต่เมื่อนิ้วของเธอหยุดลงตรงเส้นเขตลำธารที่ขีดคั่นไว้ โอลิเวียร์เงยหน้าขึ้นจากแผ่นงาน ตากลมมองผ่านหน้าต่างไปยังฝั่งตรงข้าม 

ไร่ไวท์มอร์โดดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน งดงามและสงบแต่ไม่เป็นมิตรกับเธอเลย

ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดทำให้เธอเปลี่ยนใจได้ ไม่ใช่คำเตือนที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง ไม่ใช่ภัยคุกคามที่ยังมาไม่ถึง และไม่ใช่สายตาเย็นชาของเจ้าของพื้นที่ฝั่งนั้น

เธอรู้ดีว่าการเดินหน้าต่อหมายถึงอะไร มันคือการเลือกความฝันที่ใหญ่พอจะเปลี่ยนชีวิต และแลกด้วยการไม่อาจหันหลังกลับได้อีก

ความมั่นใจนั้นยังคงแน่นหนา แม้ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า เปลี่ยนผ่านสู่ราตรี ก่อนจะโผล่พ้นขอบฟ้าอีกครั้งพร้อมเช้าวันใหม่และอากาศสดใส ราวกับทุกอย่างในเมืองเล็กแห่งนี้ยังคงดำเนินไปตามปกติ

แต่วันนี้คือวันงานแข่งม้าประจำปีของอำเภอ งานสำคัญที่ผู้คนในพื้นที่เฝ้ารอ และสำหรับโอลิเวียร์ มันคือโอกาสที่จะได้เห็น “ที่นี่” ในอีกมุมหนึ่ง มุมที่ไม่ผ่านแผนงานหรือเอกสารใด ๆ

ลานแข่งม้าคึกคักตั้งแต่เช้า ธงผ้าสีซีดปักเรียงรายตามแนวรั้วไม้ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังปะปนกัน คลุกเคล้ากับกลิ่นฝุ่นดินที่ฟุ้งขึ้นทุกครั้งเมื่อมีม้าถูกจูงผ่าน ชายสวมหมวกปีกกว้าง หญิงในชุดเรียบง่ายแบบชนบท ยืนรวมกลุ่มกัน ราวกับว่าวันนี้ไม่ใช่แค่งานแข่งม้า หากเป็นวันที่ทุกคนต้อง “มาให้เห็นหน้า”

โอลิเวียร์แทรกตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน สังเกตทุกอย่างรอบตัว เหมือนกำลังเริ่มเรียนรู้สนามจริงที่เธอเลือกก้าวเข้ามา

ชื่อของไคล์ดังแว่วอยู่ไม่ไกล เขาคือตัวเต็งของสนาม พร้อมม้าคู่ใจ “สโตน” ที่คว้าชัยมาแล้วหลายครั้ง

เมื่อเขานำม้าเข้าสู่ลานแข่ง ไหล่กว้างในเสื้อสีเข้มบนหลังม้าพยักหน้ารับคำทักทาย พลางกวาดสายตามองไปรอบสนามอย่างคุ้นเคย

แต่วันนี้ ไม่ได้มีเพียงชื่อของไคล์ที่ถูกพูดถึง ‘เซล์ย น็อกซ์’ ปรากฏตัวท่ามกลางเสียงกระซิบ และม้าตัวไหม่ของเขาที่เพิ่งถูกซื้อมาด้วยราคาสูงลิ่ว และยังไม่เคยพ่ายแพ้ในสนามเล็ก ๆ รอบนอก บทสนทนารอบตัวเริ่มเปลี่ยน น้ำเสียงตื่นเต้นปนคาดเดา ความรู้สึกแบบเดียวกับที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้ว

เมื่อสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้น ทุกเสียงรอบสนามก็เงียบลงในทันที 

ม้าทะยานออกจากจุดเริ่มต้น ผู้คนเอนตัวไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสนามแข่ง ทว่าในความตื่นเต้นนั้น บางสายตากลับมองข้ามสนามไป จับจ้องกันเอง ราวกับมีการเดิมพันบางอย่างที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง

เสียงเกือกม้าดังระงม เสียงโห่ร้องและเสียงเชียร์ปะทุขึ้นเป็นระลอก จนกระทั่งสัญญาณสุดท้ายดังขึ้น ฝุ่นดินยังลอยค้างเหนือสนาม

ม้าของไคล์เข้าเส้นชัยก่อนเพียงช่วงตัว ความต่างนั้นน้อยเกินกว่าจะเรียกเสียงเฮดังลั่น มีเพียงเสียงปรบมือประปราย ราวกับบางกลุ่มร่วมยินดี ขณะที่อีกฝ่ายทำได้เพียงยอมรับผลลัพธ์ตรงหน้า

เซล์ย น็อกซ์ กระตุกบังเหียน สีหน้าตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาพยักหน้าสั้นๆ เมื่อมีใครบางคนเข้ามากล่าวบางอย่าง

ขณะเดียวกัน ไคล์ลงจากหลังม้า รับคำแสดงความยินดีอย่างกระชับ ก่อนที่เจ้าหน้าที่สนามจะเรียกชื่อเขาอีกครั้งหนึ่ง

อีธาน น็อกซ์ ชายชราผู้จัดงานในสูทเข้ม ก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้ เขามอบถ้วยรางวัลให้ไคล์อย่างเป็นทางการ

ทว่าในขณะเดียวกัน สายตาของเซล์ย ลูกชายที่เขาหวังให้พิชิตถ้วยรางวัล กลับแข็งกร้าวขึ้น  

โอลิเวียร์มองภาพนั้นอย่างนิ่งเฉย แม้เสียงในหัวตระหนักได้ถึง ชัยชนะของไคล์ที่กำลังตอกย้ำคำขู่ว่า “ที่นี่คือพื้นที่ของใคร”

ไคล์นั่งอยู่บนหลังม้าพร้อมถ้วยรางวัล ดวงตาคมกวาดมองรอบสนามอีกครั้ง ก่อนจะหยุดลงที่เธอเพียงครู่เดียว

สายตาทั้งสองสบกัน เพียงชั่วขณะ…แต่หนักแน่นพอให้เธอรับรู้ทุกอย่างโดยไม่ต้องมีคำพูด ก่อนที่เสียงเรียกจะดังแทรกขึ้น ดึงให้เธอละสายตาจากเขาแล้วหันตามไป

“สวัสดี โอลิเวียร์”