บทนำ อ๋องห้าบ้าราคะ

เสียงฝีเท้าม้านับพันกำลังฮ่อตะบึงออกจากเมืองหลวงแคว้นต้าจิ้น ตามกำหนดการเดินทัพลงใต้ของแม่ทัพว่านฉงสื่อ บิดาของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน เพื่อปราบปรามชนเผ่านอกด่านที่รุกรานพื้นที่ทางตอนใต้ แต่ว่านฉงสื่อไม่คิดไม่ฝันคิดว่าในขบวนทัพครั้งนี้จะมีเสือซุ่มมังกรซ่อนปะปนมาด้วยตัวหนึ่ง

“ท่านตา...”

“อะ องค์ชายห้า! ท่านมาได้อย่างไร”

แม่ทัพว่านตะโกนจนแทบจะเป็นตะคอกพลางยกนิ้วสั่น ๆ ขึ้นชี้หน้าเด็กหนุ่มที่ควบม้าขึ้นมาขนาบข้าง เหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นเงาองครักษ์สักคน ในใจคนแก่กว่าถึงกลับหล่นวูบ

“หลานก็ตามท่านตามาน่ะสิขอรับ”

“มิใช่ว่าองค์ชายหนีออกมาหรอกกระมัง”

แม่ทัพว่านกล่าวออกไป แม้ในใจจะเชื่อไปแล้วกว่าแปดส่วน เด็กคนนี้จะทำให้ผู้คนวางใจสักวันได้หรือไม่!

คนอื่นอยากได้ตำแหน่งรัชทายาท แต่หลานชายของเขากลับดีนัก ริอยากเจริญรอยตามผู้เป็นตาก็ช่างเถอะ แต่ถึงขั้นหนีออกจากวังเข้าสนามรบด้วยตัวเองเช่นนี้ก็ช่าง...

“ท่านตาอย่าได้เป็นกังวล หลานทิ้งคนไว้รายงานเสด็จพ่อแล้วขอรับ”

“เฮ้อ...ดาบกระบี่ไร้ตา องค์ชายห้าระมัดระวังตัวเองมากสักหน่อยก็แล้วกัน”

คราวนี้หลี่หลงจิ่งยิ้มกว้างทันที หนุ่มน้อยผงกศีรษะประหนึ่งไก่จิกข้าวสาร รับปากเป็นแม่นมั่นจนแม่ทัพว่านต้องยอมหลับตาข้างลืมตาข้างตามใจหลานชายสุดที่รักปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเช่นนี้เอง

ทว่าองค์ชายห้าไหนเลยจะรู้ว่าตนเผลอควบม้าไปปลดทุกข์ครู่เดียว กลับออกมาจากป่าก็คลาดกับทัพหลวงเข้าเสียแล้ว

“นั่นใคร เข้ามาในเขตเราได้อย่างไร ไป ไปจับตัวไว้”

“มารดามันเถอะ!”

หลี่หลงจิ่งในวัยสิบสี่ปีสบถคำหยาบออกมาเป็นครั้งแรก เขายังไม่ทันได้ตั้งสติที่คลาดกับขบวนทัพ ก็ต้องมาควบม้าหนีทหารฝ่ายศัตรู นี่มันวันซวยอะไรกัน...

ชายหนุ่มควบอาชาฮ่อตะบึงไร้ทิศทาง ยามนี้ไม่สนแล้วว่าตนเองกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด รู้เพียงอย่างเดียวว่าต้องสลัดทหารที่ไล่ตามมาให้ได้เสียก่อน

“หยุดนะ คิดว่าเข้ามาในเขตพวกข้าแล้วจะได้กลับไปง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ”

องค์ชายห้าเร่งกำลังขวบอาชาเข้าป่าทึบหมายจะใช้พุ่มพฤกษ์เร้นกาย พลันตระหนักได้ว่าการขี่ม้าไม่สามารถใช้การได้ในสถารณ์เช่นนี้ จึงกระโดดลงจากหลังอาชาพันธุ์ดี แล้วปล่อยสายบังเหียนให้มันล่อศัตรูไปทางตรงกันข้าม ส่วนตัวเองก็เร่งฝีเท้าวิ่งไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย

ทว่าคนมันจะซวยดื่มน้ำยังติดคอ เขาเองก็เช่นกัน คิดแต่จะวิ่งหนีไม่ดูทางจึงพลาดหล่นลงไปในหลุมดักสัตว์ รู้ตัวอีกทีร่างทั้งร่างก็แผ่หลาในหลุมลึกเสียแล้ว มิเพียงท่านั้น ขาข้างหนึ่งยังถูกหนีบด้วยกับดักแหลมคม เจ็บเสียจนร้องไม่ออก

แต่ในขณะที่องค์ชายห้ากำลังจมดิ่งอยู่กับความสิ้นหวังนั้นเอง รอบกายพลันมีเสียงดังสวบสาบแว่วมา คาดว่าจะเป็นฝีเท้าคน สัญชาตญาณของหลี่หลงจิ่งตื่นตัวในทันที ในใจให้ร่ำร้องด่าสวรรค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เอ๊ะ ท่าน มิเป็นอันใดกระมัง”

เสียงเล็กสดใสระคนแปลกใจดังขึ้นเหนือปากหลุม ศีรษะกลม ๆ ที่ยื่นมาบดบังแสงอาทิตย์เกิดเป็นเงาซ้อนทับทำให้องค์ชายห้าตะลึงงัน ในเวลาต่อมาดวงตาคมก็ฉายประกายยินดีอย่างปิดไม่มิด

“ชะ ช่วยข้าด้วย”

“โง่เง่า! หลุมที่ข้าทำไว้กว้างถึงเพียงนี้แม้แต่สัตว์สักตัวยังไม่เดินตกลงไป ท่านนี่ช่างน่านับถือ นับถือจริง ๆ”

“...”

นี่ใช่ประโยคที่เด็กหญิงควรพูดกับคนบาดเจ็บหรือ...ถ้าหากนางโตกว่านี้เขาก็อยากจะจับร่างเล็กมาตีก้นสั่งสอนสักทีสองที

แม้เด็กหญิงวัยสิบหนาวจะพูดเช่นนั้นแต่นางก็ยังช่วยอีกฝ่ายขึ้นมา ลากเขาไปพักที่กระท่อมซอมซ่อแห่งหนึ่งพร้อมทั้งใส่ยาทำแผลให้เขาอย่างดี ทำเอาความคิดชั่วร้ายที่จะจับนางมาตีก้นสั่งสอนพลันมลายหายไปจนสิ้น

“เจ้ามีนามว่าอะไร บ้านอยู่ที่ใด”

“แล้วท่านล่ะ คงมิใช่พวกต้าจิ้นกระมัง”

หลี่หลงจิ่งสะดุ้งเบา ๆ จ้องมองเด็กหญิงหน้าตาน่ารักนิ่งนาน อยากจะโกหกนางแต่ก็หักใจทำไม่ได้

“ช่างเถอะ ๆ ข้ามีนามว่า ชิงชิง ระหว่างรอคนของท่านมาตามหา ท่านก็พักที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน”

“ข้าชื่อหลงจิ่ง ขอบคุณเจ้ามาก ชิงชิง”

หลี่หลงจิ่งทอดสายตาอบอุ่นมองเด็กหญิงที่ก้มหน้าก้มตาบดยาสมุนไพรมาใส่แผลให้เขา หมายมาดในใจแล้วว่าภายภาคหน้าตนเองจะต้องตอบแทนอีกฝ่ายให้จงได้

“เก็บนี่เอาไว้ ถือเป็นค่ารักษา”

“ไม่จำเป็น หลุมดักสัตว์นั่นก็เป็นข้าที่ทำเอาไว้ ท่านนอนพักเถอะ ข้าจะไปเก็บสมุนไพรมาเพิ่ม”

นางพูดจบก็ไม่สนใจมองจี้หยกประจำตัวเขาอีก เห็นแผ่นหลังเล็กบางเดินห่างออกไป ในใจเด็กหนุ่มพลันรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด ทว่าดวงตาคมที่ฝืนทนมานานกลับทนไม่ไหวอีกต่อไป ชายหนุ่มค่อย ๆ หลับไปอย่างอ่อนเพลีย

ไม่กี่ชั่วยามให้หลังคนของแม่ทัพว่านก็ตามมาจนพบและพาเด็กหนุ่มกลับไป โดยที่หลี่หลงจิ่งยังไม่ได้บอกลาผู้มีพระคุณของตน หากแต่หยกมันแพะชิ้นนั้นก็ถือว่าเขาให้นางไว้ก็แล้วกัน

“หากมีวาสนา วันหน้าเราคงได้พบกัน ลาก่อน...ชิงชิงน้อย”

แต่ใครเลยจะคิดว่าเขาและนางจะได้กลับมาพบกันจริง ๆ หากแต่เป็นการพบกันบนหลังอาชากลางสนามรบ!