2 แรงกดดันที่ถาโถม

เพราะชีวิตมันไม่ง่าย อมายาถึงได้เรียนรู้ว่าอย่าอ่อนแอให้ใครเห็น และทุกครั้งที่ถูกรังแกก็ต้องปกป้องตัวเองให้ได้แม้จะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนแตกสลายก็ตาม

‘ย่ารู้ว่าออยน่ะเป็นนักสู้’

คำพูดของคุณย่าอิงอร คนเพียงคนเดียวที่รักและจริงใจต่อเธอยังคงชัดเจนเสมอในความทรงจำ แต่ตอนนี้อาการป่วยของท่านทรุดลงจนเธอกลัวจะสูญเสียท่านไปจริง ๆ

“หลานย่า มาหาย่าแล้วเหรอ”

มือเหี่ยวย่นสัมผัสใบหน้าบวมช้ำ อมายากุมมือท่านแล้วหลับตาซึมซับไออุ่นที่เธอหาได้จากย่าเท่านั้น

“ใครทำให้หน้าออยเป็นแบบนี้ลูก... พ่อออยเหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะคุณย่า” เธอโกหกคำโต ไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจ “ออยทะเลาะกับเพื่อนน่ะค่ะ แต่ไม่มีอะไรแล้ว”

อิงอรส่ายหน้าน้อย ๆ ปากคลี่ยิ้มเอ็นดู ข้อนิ้วสัมผัสไปตามรอยเขียวช้ำบนใบหน้าหลานสาว ความอ่อนโยนของย่าทำให้อมายากล้าลดเกราะกำบังใจที่จะพังแหล่ไม่พังแหล่ลง แล้วปล่อยน้ำตาให้รินไหลอยู่ภายในวงล้อมแสนอุ่นใจที่สัมผัสได้จากท่าน

“โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่เลิกตบตีกับชาวบ้านเขาอีกเหรอลูก”

หญิงชรารู้ดีว่าที่หลานสาวแสดงออกรุนแรงก็เพื่อปกป้องตัวเอง ทั้งจากครอบครัวและคนรอบข้างที่หาความจริงใจไม่เจอ ทว่าไม่มีสิ่งใดที่มันจะดีหรือเลวร้ายไปทั้งหมด จึงเป็นหน้าที่ตนต้องอบรมสั่งสอนก่อนอมายาจะมองโลกเป็นสีดำและหลงทางจนกู่ไม่กลับ

ถึงอมายาจะถูกสอนมาเสมอว่าอย่าทำร้ายใครก่อน แต่นอกจากคนในครอบครัวแล้ว เธอไม่ยอมใครหน้าไหนทั้งนั้น ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อถึงมีแผลกลับบ้านมาเกือบทุกวัน

“นั่นสิคะ ออยก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน” 

เธอไม่คิดจะบอกย่าว่าที่หายไปหลายวันต้องเจอกับอะไรมาบ้าง อยากให้ท่านทำใจให้สบายอาการป่วยจะได้ดีขึ้นไว ๆ และเพียงแวะมาสงบจิตสงบใจตัวเองก็เท่านั้น

“คิดถึงย่าจังเลยค่ะ” อมายาสวมกอดร่างผอมแล้วซบหน้ากับหน้าขาของท่านอย่างออดอ้อน “วันนี้ขออยู่นาน ๆ ได้ไหมคะ”

“ได้สิ แต่ไม่รู้หมอจะว่ายังไงนะ”

คนเป็นย่าพูดติดตลกไปพลางลูบศีรษะเธอไปด้วย อมายาสะอื้นไห้ ถ้าไม่มีย่าเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ป่านนี้เธอคงกลายเป็นนังเด็กเหลวแหลกไม่มีชิ้นดี เป็นที่รังเกียจของคนรอบข้างยิ่งกว่านี้ แล้วถ้าย่าจากไปเธอจะทำอย่างไร อมายาคนที่เหมือนไม่กลัวสิ่งใดกลับอ่อนไหวกับเรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว 

* * *

เช็คเงินสดที่ได้จากการขายของมีค่าหายไปทั้งที่เก็บไว้อย่างดีในถุงซิปของกระเป๋าหนัง อมายารู้ในทันทีว่าใครเอาไป เธอรีบโทร. ไปหาที่ร้านเพื่อให้อายัดแล้วออกใหม่ให้ แต่ก็ช้าเกินไปเพราะมันถูกขึ้นเงินเแล้ว

หัวใจหญิงสาวปวดหนึบเมื่อเข้าใจแล้วว่าคนใจร้ายนั่นทำทุกอย่างได้เพื่อทำลายคนที่เขาเกลียดชังไม่ต่างจากเปลวไฟที่พร้อมแผดเผาศัตรูให้มอดไหม้ ราวกับว่าใจเขาไม่หลงเหลือความรักที่เคยมีให้กันอยู่เลย

แต่อย่าหวังว่าคนอย่างอมายาจะร้องขอความเมตตา หรือจะยอมถูกล่าอยู่ฝ่ายเดียว เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิด ต่อให้จะเข้าใจว่าเขมราชทำไปเพราะเจ็บปวดและสูญเสีย เธอก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรือชดใช้ให้ใคร

แต่หากวันใดความจริงเปิดเผย... เขานั่นจะต้องเป็นฝ่ายชดใช้ให้เธออย่างสาสม

อมายาปาดน้ำตาแล้วบอกลาคุณย่าเพื่อไปทวงมันคืนมาจากเขา แต่ทันทีที่ก้าวพ้นตัวอาคาร รถตู้สีดำติดฟิล์มทึบก็ขับมาจอดขวาง ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมาแล้วโชว์ปืนที่เหน็บเข็มขัดแบบให้เห็นกันสองคน

“ท่านอยากเจอคุณหนูครับ”

คนของ ‘ท่าน’ เข้ามาชาร์จตัวคุณหนูอมายาที่ตัวแข็งทื่อ ก่อนร่างเพรียวบางจะถูกรุนหลังให้เดินขึ้นรถไป หญิงสาวนั่งตัวลีบ รู้สึกน้ำลายในคอเหนียวหนืดไปหมด ใจอยากแผลงฤทธิ์ให้รู้กันไปว่าบังคับเธอไม่ได้ แต่พวกมันมีปืน

“เชิญครับ ท่านรออยู่ข้างใน”

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

เธอสะบัดทันทีที่คนของท่านเข้ามาประคองลงจากรถ เบื้องหน้าเธอคือคลับชื่อดังที่มีเบื้องหลังเป็นซ่องค้ากามแถมแม่ของเธอเป็นคนคุมอยู่

อมายากลั้นใจก้าวเท้าเข้าไปเป็นครั้งที่สองของวัน หากแต่หนนี้เธอหวาดกลัวมากกว่าเดิม ถึงได้เอาแต่มองหาทางหนี ท่าทีมีพิรุธไม่รอดพ้นสายตาคนของ ‘ท่าน’

“ไม่ใช่ความคิดที่ดีนะครับ”

อมายาแทบลืมหายใจเมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเยียบจ่อสีข้าง พลางเขาก็กระซิบด้วยเสียงราบเรียบแต่จริงจัง สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องเดินเข้าไปข้างในอย่างเสียไม่ได้

“สวัสดี สาวน้อย”

นิกรซึ่งนั่งเอกเขนกบนโซฟาหนังราคาแพงในห้องที่ตกแต่งโทนสีดำสลับแดงและควบคุมแสงให้ริบหรี่กล่าวทักทาย หญิงสาวมองซ้ายมองขวาไม่เห็นแม่อยู่ด้วย ความกลัวก็พาให้สองขาสั่นระริก             

“คุณมีธุระอะไรกับหนู” เธอมั่นใจแล้วว่าเสียงไม่ได้สั่นตอนที่พูดออกไป แต่ปากคอกลับแห้งผากยิ่งกว่าทะเลทรายขาดน้ำ

“ก็แค่คิดถึงน่ะ”

นิกรวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะกลาง แล้วลุกขึ้นกระชับปีกเสื้อกั๊กสีควันบุหรี่ สายตามากความหมายจ้องมองลูกติดภรรยาไม่วางตาจนหญิงสาวทำตัวไม่ถูก

“ได้ข่าววันนี้หนูแวะมา แต่ไม่ยักจะรอทักทายพ่อ ใจร้ายมากเลยนะ รู้หรือเปล่าว่าพ่อน้อยใจ”

คำพูดเชิงนี้พาให้อมายาเบ้หน้า ต่อหน้าคนอื่นเขามักแสดงออกว่าเอ็นดูเธอเหมือนลูก แต่ความจริงจ้องจะจับเธอขึ้นเตียงตลอดเวลา

“ไม่จำเป็น”

“ทำไมพูดเสียงแข็งกับพ่อขนาดนี้ล่ะ”

นิกรโบกมือให้ลูกน้องออกไป อมายาฉวยโอกาสนั้นวิ่งออกจากห้อง แต่เธอถูกผลักเข้ามาข้างในแล้วล็อกประตูไว้จากด้านนอก

“ไอ้พวกเวรเอ๊ย!!!”

หญิงสาวสบถลั่นพลางยกมือขึ้นมายีหัว ทั้งโกรธ กลัว และโมโหที่ไม่สามารถเอาตัวรอดจากคนเลว ๆ ได้ ด้านนิกรเดินเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ พลางสายตาก็ไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างหวังผล 

“ทำใจให้สงบแล้วเรามาคุยเรื่องของเรากันดีกว่า ลูกสาวพ่อ”

“เรียกแม่หนูมา แล้วค่อยว่ากัน” อย่างน้อยถ้าแม่อยู่ เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอ

“หนูไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต่อรองกับพ่อได้นะ เด็กดี”

ทั้งคำพูดและแววตานั้นช่างแสนอ่อนโยน แต่มันแฝงนัยชั่วช้าและน่ารังเกียจเหลือเกินในความรู้สึกของอมายาจนเธอเผลอขยับหนี ก่อนฝ่ายนั้นจะก้าวเข้ามาประชิดแล้วขยุ้มเส้นผมตรงท้ายทอยเธอเต็มแรง

“โอ๊ย!”

“จะติดคุกหัวโตอยู่แล้วยังทำเก่งอยู่ได้นะมึง”

นิกรกรอกเสียงใส่หน้าเธออย่างหมดความอดทน อมายารั้งมือเขาไว้เพื่อบรรเทาความเจ็บ สายตาที่จ้องตอบนั้นแน่วแน่

“ต่อให้ต้องตายในคุก หนูก็ไม่รับความช่วยเหลือของไอ้แก่ตัณหากลับอย่างคุณ”

อมายารู้ดีว่านิกรใช้โอกาสที่เธอตกที่นั่งลำบากแล้วยื่นมือมาช่วยเหลือ เพื่อให้เธอยอมมอบเรือนร่างให้แต่โดยดี เขารอคอยโอกาสแบบนี้มาตลอด แต่เธอไม่มีทางใช้สามีร่วมกับแม่ หรือต่อให้เขาไม่ใช่พ่อเลี้ยงของเธอ อมายาก็ไม่คิดจะเอาตัวเข้าแลก

เธอมีปัญญาหาหลักฐานมาสู้คดีเองได้ แม้แสงแห่งความหวังมันจะริบหรี่ แต่มันต้องมีสักทางนั่นแหละ 

ทันใดนั้นเอง หลังมือหนัก ๆ ของนิกรก็ฟาดเข้าหน้าลูกเลี้ยงสาวจนอมายาได้ลิ้มรสเค็มปร่าของเลือดตรงมุมปาก ก่อนจะชกเข้าหน้าท้องเธออย่างจัง

อมายากุมหน้าท้องตัวเองเพราะจุกจนแทบลืมหายใจ ร่างอ่อนแรงถูกเหวี่ยงลงกับพื้นจนทั้งเข่าทั้งศอกกระแทกกับพื้นแข็ง ๆ ขณะที่นิกรถอดเข็มขัดออกมา ปลายข้างหนึ่งพันกับมือข้างถนัด สายตาก็จ้องมองนางทาสคนต่อไปของตัวเองอย่างคาดหวัง

“อวดดีนักนะ มึงคิดว่ากูไม่มีปัญญาทำให้มึงศิโรราบเหรอ”

“อย่า...”

เธอร้องห้ามแต่เสียงที่เปล่งออกมาเพียงแค่แผ่วเบา จึงพยายามคลานหนีแต่ฝ่ายนั้นก็ตามมากระชากศีรษะไว้

“อะไรนะ อย่าหยุดงั้นเหรอ”

นิกรกระซิบกลั้วเสียงหัวเราะ แล้วฟาดเข็มขัดเข้ากลางลำตัวบอบบางจัง ๆ

ความเจ็บปวดทำให้อมายาดิ้นเร่าพร้อมกรีดร้องสุดเสียง แล้วไอ้แก่สารเลวก็ลงมือกระชากเสื้อจนมันขาดออกจากกัน สองมือรีบยกขึ้นมาปิดบังทรวงอกพลางสะบัดดิ้นแล้วตะกายหนี

ในใจก็นึกเสียดาย ถ้าเธอใช้ลูกล่อลูกชนเข้าสู้มากกว่าโทสะและความยโสที่นำพาตัวเองมาพบจุดจบที่ไม่งดงาม สถานการณ์มันจะเปลี่ยนไปจากนี้หรือเปล่านะ  

ตอนนั้นเองที่ประตูห้องเปิดผาง ปรากฏร่างของพิยดาพุ่งเข้ามาโอบกอดแล้วใช้แผ่นหลังตัวเองรับเข็มขัดของสามีที่ฟาดลงมาอีกครั้งแทนลูกสาว

“แม่...”

หัวใจของหญิงสาวไหวสั่นราวกับใบไม้ต้านแรงลม... แม่ปกป้องเธอโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะเจ็บ ขัดแย้งกับสิ่งที่อมายาเชื่อมาตลอดทั้งชีวิต

“หนีไปออย ทางนี้แม่รับหน้าเอง”

ไม่มีเวลามาถามมาก อมายาหอบร่างกายอ่อนล้าเดินโซซัดโซเซออกจากประตูไป โดยที่คนของนิกรไม่แม้แต่จะเข้ามาขวาง เดาว่าคงลังเล

“จับมันมา”

เสียงประกาศิตของนิกรระเบิดกร้าว ตามมาด้วยเสียงของคนเป็นแม่ที่โพล่งขึ้นสู้

“ใครกล้าก็ลองดู”

ลูกน้องของนิกรคงเกรงใจแม่อยู่พอสมควร ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมเปิดประตูให้ท่านเข้าไปตั้งแต่แรก

ขณะที่เดินไปใจก็เป็นห่วงแม่ขึ้นมา ไม่รู้ต้องรับมือกับอะไรบ้าง แต่ถ้าเธอกลับไปเธอคงไม่รอด อมายาปาดน้ำตาแล้วตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีไป ก็ได้แต่หวังว่าท่านจะรับมือกับสามีตัวเองไหว

ในเวลาเดียวกันพิยดาก็เผชิญหน้ากับสามีด้วยใจที่เจ็บปวดและร่างกายที่แสบร้อนเพราะถูกเข็มขัดฟาด

“ท่านทำแบบนี้กับลูกดิฉันได้ยังไง”

น้ำตาหล่อนไหลเป็นทางพลางจดจ้องสามีอย่างตัดพ้อ พอเด็กที่หล่อนให้คอยเป็นหูเป็นตาแจ้นไปบอกว่าเห็นท่านให้คนไปพาคุณหนูมาที่นี่หล่อนก็รีบมาทันที

“ฉันพยายามให้ทางเลือกลูกสาวเธอแล้ว แต่มันไม่รับเอง”

คำพูดของสามีเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจ รู้มาตลอดว่านิกรคิดยังไงกับบุตรสาว เพียงแต่หล่อนไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้

ครั้งนั้นหล่อนเลือกใช้ความรุนแรงกับอมายาก็เพื่อปกป้องลูกให้พ้นจากคนแบบนี้ ในขณะที่ตัวเองนั้นถลำลึกเกินกว่าจะถอยหนี และถ้าจะให้ต่อว่านิกรก็คงจะมีแต่เจ็บตัว หากครั้งนี้มันร้ายแรงเกินกว่าจะใช้วิธีนั้นได้แล้ว

“มันไม่ใช่ประเด็นนี้ค่ะท่าน”

“แล้วมันยังไง!!!”

นิกรตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน เขาเกือบจะได้เชยชมอมายาอยู่แล้วหลังจากต้องทนเก็บความต้องการมานานเป็นสิบปี

“ก็ท่านรับปากกับฉันแล้วว่าจะไม่แตะต้องยัยออย แล้วทำไมตอนนี้ท่านถึงไม่รักษาสัญญาคะ เธอเป็นลูกสาวของฉันนะคะ ฉันที่เป็นภรรยาของท่าน”

“คนอย่างฉัน อยากได้อะไร ฉันก็ต้องได้ เธอเป็นเมีย หน้าที่ของเธอก็แค่ทำตามความต้องการของฉัน”

แววตาผิดหวังระคนเสียใจมองสามีอย่างตัดพ้อ หล่อนรู้ว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร แต่ไม่คิดว่าจะหาดีไม่ได้จนเหลืออด

“ท่านไม่รู้ตัวเลยเหรอคะว่าสิ่งที่ท่านกำลังทำมันยิ่งเลวกว่าคำว่านรกส่งมาเกิด”

ผัวะ!!!

ฝ่ามือหนักฟาดเข้าหน้าพิยดา ร่างผอมสะบัดล้มลงกับพื้นก่อนจะถูกเขาขยุ้มศีรษะระบายความโกรธแค้น ปากดีกันทั้งแม่ทั้งลูก

“มึงอย่าลืมนะว่ามึงมีวันนี้ได้เพราะใครถ้าไม่ใช่กู กูสร้างมึงมากับมือ มึงอย่าให้กูต้องทำลายมึงด้วยตีนกูนะ พิยดา”

“เอาเลยค่ะ ท่านอยากจะทำอะไรฉันก็เชิญ แต่อย่ายุ่งกับลูกฉัน อย่างอื่นฉันยอมท่านหมด แต่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ฉันขอ”

หัวอกคนเป็นแม่แทบจะขาดรอน ๆ หล่อนประณมมือไว้ตรงคางพลางเงยหน้าอ้อนวอนทั้งน้ำตา ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งแบบนี้แล้ว นิกรคงไม่ใจร้ายจนเกินไป

นิกรชื่นชมในความรักที่หล่อนมีต่อลูกสาว ถึงจะแสดงออกไม่เก่งก็ตาม แต่คำอ้อนวอนของเมียที่อยู่กินกันมาสิบกว่าปีหาได้สลักสำคัญเท่าความต้องการของตัวเอง เขาผละไปเปิดลิ้นชักแล้วคว้าปืนออกมาจ่อศีรษะพิยดาซึ่งมีฐานะเป็นนายหญิงของทุกคนที่นี่เพื่อขจัดความลังเลของลูกน้อง

“จะไปเอาตัวคุณหนูมา หรือจะให้กูยิงคุณผู้หญิงของพวกมึง”

เนื้อตัวของพิยดาสั่นเทาเหงื่อเม็ดโตผุดพราย แต่หล่อนทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ หากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ก็เท่ากับว่าจะไม่มีใครคุ้มครองอมายาได้อีกต่อไป

ใจของแม่ก็ได้แต่ภาวนาขอให้ลูกแคล้วคลาดปลอดภัย...

* * *

ความสูญเสียสร้างความเจ็บปวดให้คนที่เหลืออยู่จนเรียกได้ว่าเสียศูนย์ ทำให้เขมราชที่ต้องไปเจอหน้าครอบครัวมีนรญาไม่อาจทนอึดอัดต่อไปได้ เพราะสายตาที่ ‘มธุลิน’ น้องสาวมีนรญามองมา มันชัดเจนว่าเขาเป็นต้นเหตุให้พี่สาวหล่อนต้องมีจุดจบเช่นนี้

‘ยังกล้ามาที่นี่อีกเหรอ’

‘...’

‘ต้องหน้าด้านขนาดไหนถึงยังมองหน้าพวกเราได้อยู่’

คำพูดแสนเกลียดชังของมธุลินยังดังก้องในสมอง เขาเจ็บปวดเกินทนจนต้องหันหน้าพึ่งของมึนเมา และต้องมีสักคนรับผิดชอบความรู้สึกเหล่านี้

หลังสาดเหล้ากระแทกคอจนเมาอีกไม่ไหว ก็ถูกเพื่อนหามขึ้นมานอนบนห้องที่ทางคลับมีไว้เพื่อให้ลูกค้าค้างคืน

“เดี๋ยวกูพาสาว ๆ มาปลอบมึง”

ดนุที่โตมาด้วยกันเหมือนพี่น้องเพราะคุณแขไขรับอุปการะตั้งแต่พ่อแม่ดนุซึ่งเป็นคนสนิทของท่านยอมพลีชีพในเหตุการณ์เพลิงไหม้เพื่อช่วยชีวิตท่านไว้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนพูดพลางวางถุงยางอนามัยบนอกของคนที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียง

“มึงอย่ามายุ่ง”

เขมราชเอ็ดเพื่อนเสียงยาน พลางปัดสิ่งที่วางบนอกออกไปอย่างรำคาญ

“กูว่ามีนคงไม่อยากเห็นมึงเป็นแบบนี้หรอก”

“เหอะ” เขมราชยิ้มหยัน

มีนรญาไม่อยากเห็นเขาในสภาพนี้อย่างที่เพื่อนว่า เพราะหล่อนไม่ได้อยากตาย ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงสารเลวคนนั้น สองเราคงได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไปด้วยกัน 

“อย่ามาโลกสวย ไอ้นุ”

ดนุส่ายศีรษะอ่อนใจ แต่จะโทษมันก็ไม่ได้เพราะคนสูญเสียที่ไหนจะมีแก่ใจมองโลกในแง่ดี จะมานั่งเถียงกันตอนที่มันเมาก็คงไม่เข้าท่า คิดว่าถ้ามีสาวสวยมาอยู่ใกล้ ๆ มีหรือมันจะอดใจไหว ขี้คร้านจะจัดหนักจนลืมวันลืมคืนและลืมความเศร้า

แต่นี่แหละที่เขาต้องการจากมัน...

ให้มันลืมความเศร้าไปบ้างแม้จะเพียงชั่วคราวมันก็ดีเกินพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเดินออกไปทำอย่างที่คิดแล้วทิ้งเขมราชให้ขัดใจอยู่ในนั้นเพียงลำพัง

เขมราชรู้ว่าดนุหวังดี แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่มันจะมาเจ้ากี้เจ้าการ ความเสียใจของเขาคงไม่มีวันลดน้อยถอยลงหากฆาตกรยังมีชีวิตที่ดี ในขณะที่ชีวิตของเขากำลังว่างเปล่า

“พี่ขอโทษ ฮือ ๆ พี่ขอโทษที่ปกป้องเธอไม่ได้ พี่ขอโทษ...”

ชายหนุ่มนอนกอดตัวเองแล้วปล่อยให้น้ำตารินไหล คิดถึงมีนรญาแทบขาดใจแต่รู้เต็มหัวใจว่าเธอจากไปไม่หวนคืน

* * *

ในขณะเดียวกันนังผู้หญิงสารเลวในสายตาใครต่อใครกำลังหอบร่างกายบอบช้ำเดินกระเซอะกระเซิงไล่เคาะห้องพักแขกทุกห้องที่เดินผ่าน หวังจะมีสักคนเปิดรับและให้ความช่วยเหลือเธอได้ เพราะคนของนิกรดักรออยู่ทั้งหน้าคลับและหน้าลิฟต์ รวมถึงประตูทางออกด้านหลัง ทางรอดของเธอก็คงเหลือเพียงซ่อนตัวให้พ้นจากพ่อเลี้ยงใจร้าย

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันด้วย”

ไม่มีห้องไหนเปิดเลย คนข้างในบ้างก็เมาแอ๋ บ้างก็คงกำลังปฏิบัติกามกิจ แต่อมายาใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยเมื่อพบว่าห้องหนึ่งไม่ได้ล็อก ร่างบางจึงแทรกผ่านประตูเข้าไปแล้วลงกลอนอย่างแน่นหนา

เธอรอดแล้ว...

หญิงสาวผ่อนลมหายใจโล่งอกแล้วแทบจะทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนแรง หากไม่รู้สึกว่ามีใครมายืนซ้อนหลังตัวเองเสียก่อน

“ว้าย”

อมายาร้องลั่นเมื่อร่างใหญ่ดึงเข้าไปกอดไว้ทั้งตัว สัญชาตญาณหวงตัวทำให้พยายามดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น

ใจสาวอ่อนยวบและทำนบกั้นน้ำตาพังทลายลงอีกครั้ง เธอต้องฟาดฟันกับเขมราชที่โรงพยาบาล ไหนจะถูกเขาขโมยเช็คเงินสดไป ทั้งยังต้องมารับมือกับนิกร แล้วดันวิ่งมาเข้าห้องโรคจิตอีกสินะ ต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายไปจนถึงเมื่อไหร่

“ไม่ต้องกลัวนะ”

เสียงกระซิบแผ่วเบาแสนคุ้นเคยที่ดังขึ้นใกล้ท้ายทอยพาให้เธอเผลอกลั้นใจ ก่อนที่เขาจะจูบเนื้อนุ่มตรงหลังคออย่างถวิลหา เล่นเอาหัวใจอ่อนล้าไหวสั่น

“พี่เฟลม...”

ดวงตาชุ่มน้ำเบิกกว้าง ทั้งกลิ่นของเขา ทั้งจังหวะการหายใจไหนจะน้ำเสียงแบบนี้มันชัดเจนเสมอในความทรงจำ ความอ่อนโยนของเขาทำให้แรงต้านทานที่มีพลันมลายหายไป กลายเป็นอ่อนระทวยอิงแอบกับแผ่นอกอุ่นที่ลึกในใจเธอยังคะนึงหา

แต่นี่เป็นเรื่องจริงหรือว่าเธอแค่ฝันไปกันแน่นะ…

“พี่เฟลมจริง ๆ ใช่ไหมคะ”

“พี่จะปกป้องเธอเอง”

เขารวบผมอมายาให้ปัดไปอีกข้างก่อนโน้มใบหน้าลงมาจูบหลังคอชื้นเหงื่ออย่างโหยหา ขณะที่อมายายังคงสับสนกับคำพูดที่ราวกับระเบิดเวลาที่พาให้เธอปล่อยเสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจ

อมายาคือคนที่แบกรับความอัดอั้นและเจ็บปวดทั้งกายใจมาเนิ่นนาน การได้รู้ว่าจะมีคนคอยปกป้องมันมีความหมายมากพอให้ตื้นตันจนหลั่งน้ำตา

เธอไม่รู้หรอกว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...

ไม่รู้เช่นกันว่าเขาเข้าใจความจริงที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือมีสิ่งใดทำให้ท่าทีของเขาอ่อนโยนลงถึงขนาดนี้

อมายารู้เพียงแค่ว่าในยามที่ใจอ่อนแอและท้อแท้ เธอขอเพียงได้พักพิงใจกับใครสักคนที่พร้อมจะปกป้องและจับมือเธอข้ามผ่านมันไปด้วยกัน

“พี่คิดถึงเธอมากเลยรู้ไหม”

หัวใจเธอคงเหมือนเทียนไขที่ละลายซ้ำแล้วซ้ำอีกเพราะสัมผัสนุ่มนวลผสมกับเสียงกระซิบเคล้าน้ำตาของผู้ชายที่เธอไม่เคยลืมเลือน แต่ถ้าเขาคิดถึง ไยถึงใจร้ายกับเธอขนาดนั้นกัน

“ทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้คะ”

“พี่ขอโทษค่ะ”

เขมราชกระชับอ้อมกอดแน่น อดที่จะฝากรอยจูบไว้กับซอกคอขาวไม่ได้เลย ความสยิวซ่านเล่นงานอมายาจนต้องห่อไหล่หลบ หากในจังหวะที่ใบหน้าสวยก้มลงมา จมูกสันเป็นคมก็กดฝังลงกับพวงแก้มช้ำรอยมือ

“พี่เฟลม อย่าค่ะ...”

แม้ปากจะร้องห้าม แต่เสียงกลับแผ่วเบาและไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าอยากให้เขาหยุด อมายาเพียงต้องการใครสักคนคอยปลอบโยน

เธอยอมลดกำแพงใจผุพังลง แล้วเอียงศีรษะไปด้านหลังพลางหลับตาคลอเคลียกับศีรษะของเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในภายภาคหน้า ไม่ว่าเขาจะทำให้เธอต้องเจ็บปวดเสียใจหรือจะถนอมเธอหรือไม่ แต่ขอแค่ใครสักคนให้ใจดวงนี้จับยึดก็เพียงพอแล้ว 

เขมราชหมุนตัวคนในวงแขนให้หันมาหาช้า ๆ ข้อนิ้วใหญ่ลูบไล้ผิวแก้มเนียนลื่นปาดน้ำตาออกไป สายตาคู่คมเยิ้มหวานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเป็นประกายเพราะน้ำตา

“พี่รักเธอนะ “

แต่อนิจจาภาพที่ประทับอยู่ในความทรงจำของเขาแล้วบดบังดวงหน้าหมองเศร้าของอมายาคือใบหน้าของคนอีกคน แต่อมายาที่คิดว่าตัวเองยังพอสำคัญกับหัวใจเขาอยู่บ้างไม่อาจล่วงรู้

หญิงสาวเผยอริมฝีปากรับจุมพิตปลอบประโลมแผ่วเบา รู้สึกถึงลิ้นร้อนที่สัมผัสเรียวปากอย่างนุ่มนวล ภายในอกจึงคล้ายเกิดคลื่นลมปั่นป่วนที่สาดซัดความเข้มแข็งในใจให้พังทลาย ผลที่ตามมาคือทรวงอกอวบหยุ่นกำลังสะท้อนขึ้นลงอย่างผิดจังหวะ

เขมราชประคองรอบเอวคอดกิ่ว พาเธอขยับเดินไปที่เตียงโดยยังไม่คลายจุมพิตจากเรียวปากงาม ทั้งสองเซน้อย ๆ ก่อนที่เธอจะต้านทานน้ำหนักเขาไม่ไหวแล้วล้มลงไปบนเตียงนุ่มด้วยกัน

ร่างของเขาทาบทับเรือนกายบอบบาง สองมือประสานกับมือนุ่มของเธอแล้วตรึงไว้กับที่นอน ส่งปลายลิ้นร้อนคว้านลึกในเรียวปากหวานละมุนของคนที่ตนคิดว่าเป็นเมียรัก พลันน้ำตาก็รินไหลจากหางตา

เขาต้องทนเหน็บหนาวทุกค่ำคืน และคิดถึงหล่อนมากจนหัวใจเฉียดใกล้คำว่าแหลกสลาย เขาไม่อยากลบลืมหล่อนไปจากใจ อยากจดจำหล่อนไว้ตราบลมหายใจสุดท้าย เขมราชจึงค่อย ๆ คลายจูบแล้วพิศมองใบหน้าสวยสะอาดของคนในความทรงจำทุกองคาพยพอย่างตั้งใจ

เขากลัวเหลือเกินว่าสักวันจะลืมใบหน้าของหล่อนไป...

กลัวว่าสักวันใบหน้าของผู้หญิงอีกคนที่เขาซ่อนเอาไว้ในใจมันจะชัดเจนขึ้นมาแทนที่คนที่เขาควรจดจำ

“พี่จะไม่มีวันลืมเธอ”

มือข้างหนึ่งลูบแก้มเปื้อนน้ำตาของคนใต้ร่าง อมายาหลับตาเอียงซบกับฝ่ามือหนาราวกับต้องการซึมซับความอบอุ่นที่ราวกับไอแดดยามเช้า ปล่อยให้มืออีกข้างของเขาปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า แต่เมื่อเม็ดสุดท้ายหลุดจากกัน เธอก็ไม่อาจทนสบตาเขาอีกต่อไปจึงไพล่มองไปทางอื่นแทน

เขมราชยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเธอ แล้วจึงก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหู

“ให้พี่ปลอบเธอได้ไหม”

ไอร้อนจากลมหายใจของเขาเล่นเอาอมายาหนีบไหล่เพราะความสยิวซ่าน พลางพยักหน้าตอบรับการปลอบโยนที่เธอปรารถนามานานแสนนาน เสี้ยวนาทีต่อจากนั้นเขาก็ปลดตะขอบราเซียที่อยู่ด้านหน้า เผยให้เห็นทรวงอกกลมกลึงท้าทายสายตา

เขมราชวางมือทั้งสองข้างลงไปทาบทับความอวบหยุ่นหนั่นแน่นเต็มไม้เต็มมือนั้นเบา ๆ อมายาหลับตาพริ้มแล้วกัดริมฝีปากกลั้นเสียงคราง แต่ก็ได้เขาที่คอยจูบปลอบให้ผ่อนคลายแล้วกระซิบบอกด้วยเสียงนุ่มละลายใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ ร้องออกมาได้”

เสียงครางเริ่มหลุดออกมาจากเรียวปากสวย ศีรษะของอมายาแหงนหงายไปทางด้านหลังอวดลำคอระหงที่รับกับลาดไหล่สวยปนเซ็กซี่อย่างคนชื่นชอบการออกกำลังกาย เขมราชอดใจไม่ได้ที่จะประทับริมฝีปากลงไป ลากปลายลิ้นเรียวร้อนลงมาตามไหปลาร้า กอปรกับสองมือที่เคล้นคลึงสองเต้างามส่งผลให้อมายารู้สึกถึงความฉ่ำลื่นกลางหว่างขา

แต่ในหัวใจเธอกำลังเต้นระส่ำคล้ายกลองศึกนับร้อยถูกลั่นอยู่ภายใน พลันแวบหนึ่งความลังเลฉาบฉายอยู่ในดวงตาแสนงาม

เธออยู่ในสถานะฆาตกรที่พรากลูกเมียไปจากเขา แต่ตอนนี้เธอกำลังจะกลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ทั้งตัวและหัวใจ มันจะมีใครยอมรับเรื่องแบบนี้ได้งั้นหรือ

แต่เธอจะสนคนอื่นเพื่ออะไรกัน ในเมื่อเขมราชน่าจะเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว และเธอเชื่อเหลือเกินว่านับตั้งแต่วินาทีที่คำว่า ‘ปกป้อง’ ออกมาจากปากของเขมราช เรื่องราวความเกลียดชังของเขากับเธอมันกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป