4.3 สิ่งที่เขาทิ้งไว้

ชีวิตคนเราพอได้มีเรื่องมันก็มีเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน นี่เป็นอีกวันที่อมายาต้องตื่นขึ้นมาเจอ ‘เรื่อง’ ที่เข้ามาพร้อมกันทีเดียว หนึ่งคือมีข่าวลงให้ว่อนว่าคุณหมอชาวีคนดังเตรียมวิวาห์สาวเลือดร้อนที่เพิ่งมีคดีฆาตกรรมว่าที่เจ้าสาวของแฟนเก่า ป่านนี้พ่อแม่ชาวีคงเห็นแล้วเหมือนกัน เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง แล้วจะคิดว่าเธอคือคนที่ปล่อยข่าวนี้หรือเปล่า

และเรื่องที่สองคือทนายความเพิ่งให้เลขาส่งอีเมลมาถอนตัวจากคดีของเธอ ให้เหตุผลว่าเขาไม่คิดว่าเธอจะรอด ทั้งที่ตอนแรกเขามั่นใจนักหนา อดคิดไม่ได้ว่าเกิดเรื่องอะไรกับทนายหรือเปล่า

อาจเป็นไปได้ว่าโดนข่มขู่จากคู่กรณีของเธอ

ความร้อนใจทำให้อมายาคว้ากระเป๋ากับกุญแจรถขับตรงไปยังสำนักทนายความชื่อดัง แต่ความจริงก็กระแทกหน้าเธออย่างจังเมื่อเห็นทนายชื่อดังเดินออกมาส่งเขมราชที่ลานจอดรถด้วยท่าทางนอบน้อม

ทุกสิ่งปะติดปะต่อจนชัดเจน

“ไอ้เลว!” หญิงสาวกำหมัดแน่น จ้องเขมราชที่กำลังยิ้มแย้มกับอดีตทนายความของเธอตาเขม็ง

เขายิ้มแบบนั้นได้ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเล่นสกปรกกับเธอได้อย่างไร เธอคิดว่าเอมมาลินเลือดเย็นแล้ว แต่ไม่ได้ครึ่งของเขาเลยสักนิด คิดพลางน้ำตาแห่งความอับจนร่วงหล่นจากหางตา อมายาตัดสินใจเปิดประตูเดินปรี่เข้าไปผลักอกเขมราชอย่างแรง โดยที่ลูกน้องเขาไม่ทันได้ห้ามไว้

“เลิกใช้วิธีทุเรศ ๆ แบบนี้ซะทีได้ไหม”

เขมราชแสยะยิ้มมองเธอ อมายายังเป็นนังหมาบ้าตัวเดิมที่พร้อมกัดทุกคนที่ขวางหน้า ถึงได้ตกหลุมพรางของเขาได้ง่าย ๆ โดยที่เขาไม่ต้องลงแรงมากมาย

“เห็นไหมครับ คุณทนาย”

อมายาไม่เข้าใจที่เขาพูด แต่สายตาผิดหวังที่ทนายความกับเลขามองมาพาให้รู้สึกคล้ายตัวเล็กจ้อย ก่อนนักกฎหมายหนุ่มจะพยักหน้ารับอย่างจนใจ

“อดีตลูกความของคุณเป็นคนใจร้อน ไม่คำนึงถึงพฤติกรรมของตัวเองรวมถึงความเดือนร้อนที่ส่งผลต่อคนรอบข้างแม้แต่น้อย แล้วคิดเหรอครับว่าแค่ฆ่าลูกเมียผม มันจะเป็นเรื่องที่เธอไม่กล้าทำ”

อมายาหันขวับมองทนายคนดัง ใช่เธอจะโง่จนไม่รู้กระบวนการทำงานเบื้องต้นที่ทนายต้องทำความรู้จักกับลูกความ และลูกความก็ต้องเล่าทุกเรื่องให้เขาฟัง

แน่นอนเธอเล่าไปหมดแล้ว!

ทั้งวีรกรรมในอดีตที่ใครต่างก็รังเกียจเธอ ทั้งที่เคยเป็นคนรักของเขมราช ตอนนั้นเขาไม่เห็นจะยกเรื่องพวกนี้มาอ้างเพื่อไม่ทำคดี พร้อมบอกว่าการใช้อดีตของเธอมาตัดสินว่าเธอเป็นฆาตกรมันเลวร้ายเกินรับไหว แต่นี่อะไร!?

มันคงมีเหตุผลที่หนักพอจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ หนักเกินกว่าจำนวนเงินที่เธอยอมเสียให้เขาไป

“คุณมันน่าผิดหวังจนน่าเหลือเชื่อจริง ๆ เลยนะคะ”

ทนายคนดังกลืนน้ำลายขม ๆ ลงคอเพราะเข้าใจที่อมายาจะสื่อ เขารับเงินจากอมายามามากก็จริง แต่เขมราชให้มากกว่า ใครจะว่าอย่างไรก็ช่างแต่สำหรับที่ก้าวมาถึงจุดนี้ได้นอกจากความสามารถแล้วก็ต้องพึ่งเงินด้วย

“ผมขอโทษด้วยนะครับ” เขาค้อมศีรษะให้อมายาแล้วหันไปเอ่ยขอตัวกับเขมราชเพื่อเดินกลับเข้าไปในสำนักงาน

อมายาน้ำตาไหลพราก หัวใวหวิวโหวงขณะมองความหวังเดินไปสุดสายตา เขาเคยเป็นทนายคนเดียวที่เชื่อว่าเธอถูกใส่ร้ายหากสุดท้ายก็แพ้ให้อำนาจของเงิน หญิงสาวหันไปจ้องหน้าคนใจร้ายราวกับจะค้นให้เจอว่าเขายังมีสำนึกของความเป็นคนอยู่ไหม

“ทั้งขโมยเช็คเงินสดของฉัน ทั้งยัดเงินทนายฉัน ต่อไปคุณจะทำอะไรอีก จะฆ่าฉันเลยไหม”

“มันจะสนุกยังไงล่ะแบบนั้น”

เลือดเย็น... ผู้ชายคนนี้เลือดเย็นเกินกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้หลายเท่า แล้วไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะต่อสู้ฟาดฟันกับคนอย่างเขาได้อีกนานแค่ไหน หญิงสาวยกมือขึ้นมาปิดหน้าร้องไห้ด้วยอับจนหนทาง แต่ยังไม่วายได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากเขา

“อย่าเพิ่งร้องไห้ตอนนี้เลย” คนใจร้ายขยับเข้ามาจับแขนแล้วกระซิบใกล้ศีรษะ “กำลังจะแต่งงานไม่ใช่เหรอ เธอควรยินดีให้มากกว่านี้ แล้วก็ไปกราบกรานขอร้องให้ว่าที่สามีเธอช่วยหาทนายโง่ ๆ สักคนมาทำคดีให้”

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” อมายาสะบัดเขาออกไป

“โอ้โห...” มุมปากหยักยกยิ้มหยัน “คืนก่อนเรายังเอากันจนเตียงแทบหักอยู่เลย วันนี้แตะไม่ได้แล้วเหรอ”

“...”

“หรือเธอผิดหวัง ที่ยอมพลีกายให้ฉันขนาดนั้นแต่ฉันกลับไม่ได้ซาบซึ้งอะไรเลย”

คำพูดเขากรีดเฉือนหัวใจเธอจนเป็นริ้ว ซ้ำร้ายสายตาชิงชังคู่นั้นยังเหมือนเอาเกลือทา อยากเอามีดควักหัวใจเขาออกมาดูเสียจริงว่ามันทำด้วยอะไรทำไมถึงร้ายกาจกับเธอแบบนี้

“ไม่ต้องซาบซึ้งอะไรหรอก แค่เลิกรังควานฉันก็พอ”

“ก็เหมือนกับขายตัว ว่าไหม”

อมายากำหมัดแน่น หน้าร้อนฉ่า แต่เขายังคงพูดต่อไป

“เพียงแต่เธอขอให้ฉันเลิกยุ่งกับเธอ แทนเงินค่าตัว”

“ต่ำตม!”

เขาหัวเราะกับคำด่านั้น

“โธ่...” แสร้งปั้นหน้าสงสาร แต่แววตากำลังรื่นรมย์ที่เห็นอมายาหมดท่าขนาดนี้ “ไหนบอกจะมีความสุขให้ฉันเห็นไง ทำแบบนี้ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ”

อมายาสะอื้นฮัก ไม่มีประโยชน์ที่จะทนอยู่ตรงนี้ให้เขาถากถาง และการใช้กำลังกับเขมราชอย่างที่ใจอยากทำก็คงไม่ใช่ทางเลือกที่ดี ด้วยเขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าห่างไกลจากคำว่า ‘ลูกผู้ชาย’ มากแค่ไหน

“เดี๋ยวสิ” เขมราชคว้ามือเธอแล้วยัดนาฬิกาข้อมือที่มันควรจะอยู่กับเธอให้ “มันควรจะเป็นของเธอนะ ถือเป็นค่าตัวแล้วกัน แล้วอย่าคิดจะเอาเรื่องพวกนี้ไปทำร้ายครอบครัวมีนอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะ--”

เผียะ!!!

อมายาดึงมือออกมาแล้วฟาดหน้าเขาทั้งที่เขมราชยังพูดไม่ทันจบ เขาไม่ต้องการให้ครอบครัวมีนรญาต้องเจ็บปวดในขณะที่เขาเอาเรื่องคืนก่อนไปบอกคนอื่นเหมือนพวกกินในที่ลับไขในที่แจ้ง

“คุณเป็นแค่ลูกเขย คุณยังห่วงความรู้สึกของพ่อแม่มีนขนาดนี้เลย แล้วแม่ฉันล่ะ แม่ฉันจะรู้สึกยังไงที่คุณทำกับฉันแบบนั้น”

“...”

“โอเค เรานอนด้วยกันจริง แต่คุณต้องเอาฉันไปประจานให้คนอื่นรู้ด้วยเหรอ? แล้วในขณะที่คุณสร้างเรื่องวุ่นวายให้ฉันไม่หยุดหย่อน คุณจะให้ฉันอยู่เฉย ๆ ไม่ตอบโต้เพียงเพราะว่าไม่ให้พ่อแม่ของเมียคุณต้องเจ็บปวดเหรอ พวกเขาวิเศษวิโสมาจากไหนกัน หรือว่าพ่อแม่ของฆาตกรอย่างฉันไม่มีความเป็นคนเท่าเทียมกับพวกคุณ? คุณเลยจะทำอะไรกับท่านก็ได้”

เขมราชกลืนน้ำลาย ปากคอแห้งผาก ยอมรับว่าเขาเล่นสกปรก แต่ผู้หญิงแบบเธอสมควรเอาคืนอย่างสาสม ให้ความเจ็บปวดของอมายาเป็นเครื่องเซ่นดวงวิญญาณของเมียกับลูกอย่างที่เขาเคยสาบานต่อหน้าศพของมีนรญา มุมปากเขาจึงบิดยิ้มอีกครั้งราวกับไม่รู้สึกรู้สา

“ถ้าใช่แล้วมันยังไง?”

“การที่ท่านให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ความจริง มันไม่ได้แปลว่าท่านจะต้องมารับผิดชอบเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ด้วยนะ”

“ก็แล้วไง? ในเมื่อทุกคนมีสิทธิ์ช่วยเธอ และเธอก็มีสิทธิ์ที่จะมีความสุขหลังจากที่พรากมันไปจากฉันได้สำเร็จ ฉันเองก็มีสิทธิ์ทำอะไรที่ฉันอยากทำได้เหมือนกัน ตราบใดที่ไม่ได้ฆ่าใครตาย มันก็ยุติธรรมดีแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“แล้วเคยฟังฉันหรือเปล่า ฉันไม่ได้ทำ คุณเคยเชื่อไหม”

“อย่ามาพูดว่าตัวเองโดนใส่ร้ายอะไรทำนองนั้นให้ฉันได้ยิน!”

ดูเหมือนนี่จะเป็นสิ่งที่ทำให้เขมราชหมดความอดทนจนปราดเข้ามากระชากสองไหล่บางอย่างลืมตัว แต่อมายาก็หาได้หวั่น

“คุณกำลังกลัว”

“ฉันไม่เคยกลัว”

“กลัวสิ... คุณกลัวว่าถ้าฉันโดนใส่ร้ายจริง ๆ แล้วคุณจะแบกรับความรู้สึกผิดจากสิ่งที่คุณทำกับฉันไม่ไหว”

เขมราชจ้องเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือที่บีบไหล่ช้ำก็ออกแรงมากขึ้นจนอมายาหน้าเหยเก “เธอปฏิเสธหลักฐานไม่ได้หรอกออย สู้ไปก็เหนื่อยฟรี ทางที่ดีรีบยอมรับความจริงแล้วเข้าไปชดใช้กรรมในคุก เผื่อวันนึงฉันอาจจะให้อภัยเธอขึ้นมาก็ได้”

อมายาเข้าใจดีว่าคำพูดที่ไม่มีหลักฐานก็เป็นได้เพียงลมปาก มันไม่หนักพอจะเปลี่ยนใจคนตรงหน้า แต่เธอเหนื่อยเหลือเกิน เปลือกตาบวม ๆ จึงปิดลงแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลรินเพราะอัดอั้นมาแสนนาน

เขมราชข่มใจไม่ให้สั่นกับภาพบีบหัวใจนี้ เขาแกล้งปล่อยมือจากเธอแรง ๆ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถตู้ของตัวเอง เขาไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์พลั้งพลาดในคืนก่อนมีผลกับหัวใจ แต่ลึกลงไปทั้งเรื่องที่เจ้าหล่อนกำลังจะแต่งงานกับชาวีและภาพน่าเวทนาที่ติดตากลับสั่นคลอนความตั้งมั่นของเขาอย่างน่ากลัว

มันต้องไม่เป็นแบบนี้...

เขาคลึงแหวนบนนิ้วนางไปมา ภาพรอยยิ้มและน้ำตาของมีนรญาในวันที่เขาสวมแหวนแบบเดียวกันให้เธอยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ ย้ำเตือนไม่ให้หัวใจตัวเองไขว้เขว

ด้านอมายาก็หอบความพ่ายแพ้กลับไปที่รถ ให้โอกาสตัวเองได้อ่อนแอและจมดิ่งกับความรู้สึกสิ้นหวังด้วยการร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรอยู่ในนั้นครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจขับออกไปจากตรงนั้นโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครขับรถตามไปตลอดทาง