5.2 เหตุผลของหัวใจ

ผัวะ!

ชาวีชกเข้ากรามซ้ายของอีกฝ่ายอย่างจังเพราะไม่อยากทนฟังมันพูดพล่อย ๆ เพราะนั่นไว้ใช้สำหรับผู้หญิงเลวที่มีพฤติกรรมย่ำแย่ยิ่งกว่าโสเภณี ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่อมายา

“เก็บเอาคำพวกนี้ไปใช้กับผู้หญิงข้างถนนของมึงดีกว่า อย่ามาลามปามน้อง”

เขมราชยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากก่อนถ่มเลือดลงใกล้เท้าเพื่อนเก่าแล้วกระชากสาบเสื้ออีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

“มึงจะเป็นศัตรูกับกูให้ได้สินะ”

“กูไม่ได้อยากเป็นศัตรูกับใคร กูแค่ช่วยผู้หญิงที่กูรัก เหมือนที่มึงเป็นหมาบ้าแบบนี้ก็เพราะเมียมึงไง” ชาวีผลักเขมราชออกเต็มแรง

“โอเค...” เขมราชรู้แล้วว่าคงเปลี่ยนใจเพื่อนเก่าไม่ได้ ต่อไปคงเหลือทางสุดท้ายคือตาต่อตาฟันต่อฟัน “ไว้ค่อยมาตกลงกันนะว่ามึงจะนอนกับออยวันคู่หรือวันคี่”

“ไอ้เฟลม!!!”

“บายครับคุณเพื่อน”

เขายกยิ้มหยันแล้วเดินจากไปเสีย อยู่นานกว่านี้อาจได้ฟัดกับชาวีเหมือนหมา ส่วนนายแพทย์หนุ่มอยากจะเอาเท้ากระแทกปากมันนัก แต่เรื่องที่เขมราชพูดจริงแท้แค่ไหนกัน

ชาวีเหลือบมองอมายาผ่านกระจกห้อง ICU ด้วยแววตาสับสน เขารู้สึกไม่ต่างจากคนโง่ที่ถูกเขมราชปั่นหัว คงเพราะที่เธอพยายามปฏิเสธเขา มันทำให้ความไว้ใจและเชื่อใจที่เขามีในตัวอมายาลดน้อยถอยลง

* * *

ผ่านไปสองวันกว่าที่ทีมแพทย์จะให้อมายาออกจากหอผู้ป่วยวิกฤติและอนุญาตให้ญาติเข้าเยี่ยมได้ แต่หญิงสาวก็สะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยาไปอีกหลายวันแถมยังต้องทรมานเพราะแผลติดเชื้อที่ต้องตัดออกเรื่อย ๆ จนล่วงเลยมาหนึ่งสัปดาห์

เช้านี้เธอตื่นมาพร้อมกับที่ในหัวโล่ง ๆ คงเพราะหมอลดยาลงแล้ว เลยดูเหมือนจะสื่อสารกับคนรอบข้างเข้าใจบ้าง

“วันนี้หมอบอกว่าแกหน้าตาสดใสขึ้นเยอะ อีกสองสามวันคงจะออกจากโรงพยาบาลได้” คนเป็นแม่ที่นั่งตรงโซฟาเอ่ยขึ้นแม้สายตายังไม่ละจากเมนูอาหาร

“จับคนร้ายได้ไหมคะ”

พิยดาส่ายหน้าแทนคำตอบ

อมายามีสีหน้าเป็นกังวล หลังออกจากห้อง ICU ตำรวจให้หมอปลุกเธอมาสอบปากคำ เธอสงสัยว่ามันไม่ใช่ชิงทรัพย์ธรรมดา แถมนึกถึงท่าทางคนร้ายแล้วคุ้นอย่างบอกไม่ถูก กระดุมที่เธอดึงจากคนร้ายมาได้ก็ดันหาย และไม่รู้เพราะอะไรเธอคิดว่าคงจะจับไม่ได้

“ไม่ต้องห่วง” พิยดาลดสมุดเมนูลงเล็กน้อยแล้วมองลูกสาวผ่านแนวกระดาษ “ฉันพอมีเส้นสายอยู่บ้าง ฉันไม่ปล่อยให้คนที่มันทำร้ายแกลอยนวลไปหรอก”

“ขอบคุณค่ะ”

ท่าทางของอมายาที่อ่อนลงและยอมรับความช่วยเหลือจากแม่อย่างว่าง่ายทำให้พิยดาเบาใจ หากอีกเรื่องที่ตนไม่อาจปล่อยผ่านนั่นคือพฤติกรรมโผงผางจนเสียเรื่องของลูกสาว

“แต่ฉันอยากให้แกหัดใจเย็นซะบ้าง ถ้าไม่อยากให้สิ่งที่แกพยายามอยู่มันเสียเปล่า งั้นต่อให้แกได้ทนายดีแค่ไหน หรือพวกเรายอมเสียไปเท่าไหร่ แกก็จะไม่มีวันชนะ”

อมายากลืนน้ำลายขม ๆ ลงคอ พฤติกรรมเช่นในอดีตของเธอคือต้นตอของปัญหา คนอื่นจะไม่เชื่อว่าเธอถูกใส่ร้ายท่ามกลางหลักฐานที่มัดตัวก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

คิดแล้วก็เสียใจ... แต่ไม่ได้เสียใจเพราะคดีครั้งนี้ หากเป็นความประพฤติในอดีตที่มันกำหนดอนาคตของเธอมากกว่า

“หนูจะพยายามนะคะ”

ถึงคำตอบของลูกจะไม่เป็นที่น่าพอใจ อย่างไรอมายาก็รับปากแล้ว แต่คนเรามันเปลี่ยนกันไม่ได้ชั่วข้ามคืน

“ฉันหวังว่าแกจะมีความพยายามมากพอนะ”

เธอยิ้มให้แม่แทนคำตอบรับ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“คุณย่าถามหาหนูบ้างไหม”

“ถาม แต่ท่านไม่รู้ว่าแกโดนแทง ฉันบอกว่าแกเป็นไข้หวัดใหญ่ หมอเลยไม่อนุญาติให้เยี่ยมท่านจนกว่าแกจะหายดี”

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยพูดให้” อมายายิ้มโล่งใจ

“ยังมีอีกหลายเรื่องที่เกิดขึ้นตอนแกอ๊องยา...”

พิยดาเล่าว่าระหว่างที่เธอสะลึมสะลืออยู่นั้น สามพ่อแม่ลูกปีศาจมาเยี่ยมเธอด้วย แต่มาครู่เดียวก็กลับ คงเพราะไม่อยากทนมองหน้าท่านนาน

ส่วนยัยน้องสาวของเธอเห็นว่าภาพฉาวนั้นสร้างความไม่พอใจให้ครอบครัวคู่หมั้นมากทีเดียว แต่ชาร์ลก็ยืนยันจะแต่งงานกับเอมมาลินให้เร็วที่สุดเพราะอยากปกป้องผู้หญิงที่ตนรัก เข้าทางคุณอธิปที่กำลังถูกบีบจากเจ้าของ k holding ตอนนี้จึงไม่มีที่พึ่งไหนจะดีไปกว่าชาร์ล อมายาถอนหายใจหนักหน่วงจนสะเทือนแผล คนเป็นแม่รู้ดีว่าบุตรสาวกำลังคิดอะไรอยู่เลยพูดขึ้นมาว่า

“แชมป์กำลังมา ส่วนฉันขอออกไปหาอะไรกินก่อน แกอยู่รอพี่เขาคนเดียวได้ไหม”

เธอพยักหน้าให้แม่ พิยดาเลยวางใจแล้วเดินออกไปจากห้องทิ้งให้อมายานั่งเงียบด้วยความกดดันอยู่ในห้องเพียงลำพัง เธอไม่รู้จะเริ่มพูดกับชาวีอย่างไรดี เรื่องที่เกิดขึ้นกับเขามันไม่ใช่ฝีมือเธอ

ในที่สุดเขาก็เปิดประตูเข้ามา ใบหน้าสวยที่เริ่มมีสีเลือดฝาดมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพราย สองมือบีบกันแน่นเพราะไม่รู้ว่าพูดออกไปเขาจะเชื่อไหม

“พี่แชมป์คะ เรื่องข่าวนั่น...”

“มันไม่ใช่ฝีมือออย พี่รู้ค่ะ” อมายาชะงักไปชั่วครู่พลางนิ่วหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “พี่เป็นคนปล่อยข่าวเอง”

อมายาถึงกับไปไม่เป็น คนอย่างชาวีถ้าอยากได้อะไรแล้วเขาจะไม่ปล่อยให้หลุดมือจนกว่าเขาจะพบกับความพ่ายแพ้ แต่ไม่คิดว่าจะใช้วิธีนี้มาตัดความลังเลของเธอ

“ออยไม่ต้องกลัวแล้วนะคะว่าพี่จะมีปัญหากับคุณพ่อคุณแม่ เพราะพี่มีไปแล้ว แล้วก็ไม่จำเป็นต้องรักพี่ด้วย”

“...”

“พี่แค่ต้องการให้ออยเป็นของพี่ ถึงเป็นแค่ตัวพี่ก็รับได้ เพราะพี่ทนเห็นใครรังแกออยไม่ได้อีกแล้ว”

“พี่แชมป์...”

“ในสายตาออยพี่อาจจะชอบเอาชนะ มันก็จริงนะคะ แต่มันก็ไม่ได้ไร้เหตุผลเสียทีเดียว”

นั่นไม่ใช่เรื่องเดียวที่เขาทำเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง มันคงมีอีกหลายอย่างที่เขาไม่อยากบอกเธอ โดยเฉพาะที่เขาทำกับอดีตคนรักของเธอ

ด้านอมายาซาบซึ้งกับความตั้งใจของชาวี เธอผ่อนลมหายใจพลางหลุบสายตามองมือตัวเอง ก่อนระบายเสียงหัวเราะเบา ๆ

“ไม่รู้เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงนะคะ... ทั้งที่ออยควรจะหนีให้พ้นจากเอมแท้ ๆ แต่เราสองคนพี่น้องกำลังจะเข้าไปเป็นสะใภ้บ้านเดียวกัน”

คำพูดของอมายาแทนคำตอบที่ชาวีต้องการ ที่จริงเธอยอมจำนนตั้งแต่รู้ว่าข่าวหลุดออกไป แต่ในสายตาคนอื่นครอบครัวของเธอก็ไม่ต่างจากปลิงที่ต้องดูดเลือดคนอื่นเพื่อความอยู่รอด

“ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นค่ะ พอแต่งแล้วเราจะย้ายออกจากบ้านคุณพ่อคุณแม่มาอยู่ข้างนอก”

อมายากลืนน้ำลายขม ๆ ลงคอ นอกจากเป็นสะใภ้ที่พ่อแม่เขาจะไม่ยอมรับเด็ดขาดแล้ว ยังพรากลูกรักมาจากอกพวกท่านอีก เพราะใช่เธอจะไม่รู้ว่าคุณลุงคุณป้าหวงลูกชายขนาดไหน

แต่ลูกชายท่านกลับดื้อดึงไม่ฟังใครเสียแบบนี้ เธอเองก็จนปัญญาจะทัดทาน เช่นเดียวกับการแต่งงานที่เธอไม่มีทางเลือกมากนัก อมายาถอนหายใจอีกครั้งอย่างเผลอไผล ความหนักใจของเธอบั่นทอนความมั่นใจของชาวี แต่ชายหนุ่มก็กัดฟันทน พลางฉวยมือข้างซ้ายของเธอขึ้นไปกุมไว้

“ขอพี่เป็นคนแรกที่ได้สวมแหวนให้ออยได้ไหมคะ”

อมายาพยักหน้าให้เขายิ้ม ๆ แต่น้ำตาของความเศร้ากลับไหลรินลงจากหางตา ขณะมองชายหนุ่มหยิบแหวนในกระเป๋าเสื้อออกมาบรรจงสวมบนนิ้วนางข้างซ้าย

วันนี้เธอควรมีความสุข...

น้ำตาควรไหลเพราะความตื้นตัน...

แต่อมายากลับต้องกล้ำกลืนฝืนทนด้วยไร้ซึ่งหนทาง เมื่อก่อนเธอเคยวาดฝันไว้ว่าเธอจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองรัก เป็นเจ้าสาวที่มีความสุขยิ่งกว่าใคร และใช้ชีวิตแสนสุขกับใครคนนั้นไปจนแก่เฒ่า

แต่ใครเลยจะรู้ว่ารสชาติชีวิตมันขมปร่า ชะตากรรมทำให้เธอต้องแต่งงานเพื่อเอาตัวรอดและไม่รู้เลยว่าจะอยู่ด้วยกันไปจนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรไหม

นั่นอาจจะเป็นความคิดที่โบราณไปเสียหน่อยเพราะสมัยนี้ถ้าไปกันไม่รอดก็เลิกแล้วหาใหม่ แต่ก่อนจะเลิกน่ะสิ... จะเจออะไรบ้าง หรือเธอกับเขาจะจับมือกันแน่นหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย แม้จะบอกตัวเองว่าสักวันคงรักชาวีมากกว่าพี่ชายได้ หากลึกลงไปในใจเธอไม่อยากเอาเปรียบใครแบบนี้เลย

“พี่จะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย หน้าที่ของออยก็มีแค่รอช่างมาวัดตัว” เขาโน้มเข้ามาพูดใกล้ใบหน้าสวย ความจริงจังในแววตาคู่นั้นพานให้อมายาคอแห้งผาก “จากนั้นก็เตรียมตัวเป็นของพี่ ห้ามออกไปกับผู้ชายคนไหนถ้าพี่ไม่อนุญาต โดยเฉพาะไอ้เฟลม เข้าใจใช่ไหมคะ”

อมายาพยายามตั้งสติแม้จะรู้สึกตัวเล็กจ้อยเหมือนลูกนกในกำมือเขา พลางพยักหน้ารับช้า ๆ คนตัวโตกระตุกยิ้มพึงพอใจแล้วทำท่าจะจูบ เธอเบือนหน้าหนีอัตโนมัติ ชาวีคิดไว้แล้ว เขาจึงฝากรอยจูบไว้บนแก้มเย็นเฉียบนั้นแทน

“พี่กลับไปทำงานก่อนนะคะ”

“ขับรถดี ๆ นะคะ ถึงแล้วส่งข้อความหาออยด้วย”

เขายิ้มรับให้กับความห่วงใยที่รู้ดีแก่ใจว่าไม่ได้มากไปกว่าพี่น้อง แต่ถึงอย่างนั้นแหวนบนนิ้วนางนั่นก็เท่ากับว่าเขาได้ประกาศชัยชนะเหนือผู้ชายคนไหนไปเรียบร้อยแล้ว

แค่ทำให้อมายาเปลี่ยนใจมารักเขาแทนไอ้เลวนั่นคงไม่ยากเกินความพยายาม