5.3 เหตุผลของหัวใจ

ข่าวลือที่เขมราชร่วมมือกับอมายากำจัดมีนรญาเพราะไม่อยากรับผิดชอบลูกในท้องแพร่สะพัดไปทั่ว k holding แม้ไม่สมเหตุสมผล แต่มีคนเชื่อ ข่าวเริ่มแพร่เข้ามาในแวดวงคนรู้จักและพาร์ตเนอร์บริษัท ทำเอาชายหนุ่มที่หัวเสียหนักต้องมาโรงพยาบาลเพราะต้องมีคนรับผิดชอบความโกรธและฉุนเฉียวที่เกิดขึ้นตลอดหลายวัน และเขาเชื่อว่าคนที่ปล่อยข่าวเสียหายคืออมายา

แต่อมายากำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง เขาตัดสินใจนั่งมองเธอทุรนทุรายไม่ได้ปลุกให้ตื่นจากฝันร้าย ปล่อยให้บาปกรรมเล่นงานคนอย่างเธอในความฝัน

ด้านอมายาฝันว่าร่างของแม่เต็มไปด้วยเลือดและท่านกำลังเดินจากเธอไปเรื่อย ๆ ในฝันนั้นเธอวิ่งตามไปจนหมดแรงแต่ไม่อาจคว้ามือท่านเอาไว้ได้ และเป็นเธอเสียเองที่รู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย สุดท้ายเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมอาการเจ็บแผลจากการดิ้นแรง พลางหอบหายใจเข้าปอดอย่างแรง

“เก่งนี่ที่ยังไม่ตาย” เสียงคุ้นหูทำให้หญิงสาวหันไปมองที่โซฟา เห็นเขมราชนั่งไขว่ห้างอยู่ก็ถึงกับกลืนน้ำลาย แววตาเขาไม่เป็นมิตรและเธออยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมจะต่อกร

“คุณต้องการอะไร”

“ต้องการอะไรดีนะ”

เขาเล่นลิ้น กระตุกยิ้มมองคนที่เอื้อมคว้าที่กดสัญญาณฉุกเฉิน แต่เขาก็ตัดหน้าเธอได้ก่อน อมายาแทบจะร้องไห้ เขาไม่เหนื่อยบ้างหรือที่ตามราวีกันไม่หยุด

แสงแดดที่สาดผ่านหน้าต่างทิศตะวันตกเข้ามาทำให้เขมราชถูกประกายจากเพชรเม็ดเป้งบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอบาดตา แต่ไม่คิดว่ามันจะบาดใจด้วย

ชาวีแสดงกรรมสิทธิ์ในตัวอมายาไปแล้ว...

เธอถูกตีตราจอง... เขมราชคำรามร้องในใจ ขบกรามแน่นจนฟันแทบแตก ขณะที่พิษร้ายจากประกายเพชรทำเขาตัวชาไปชั่วอึดใจ กว่าจะรู้ตัวสองมือก็กำหมัดแน่นราวกับคนคลั่งแค้น

หากเขาอยากแค้นที่ฆาตกรมีที่พึ่ง มากกว่าจะยอมรับว่าเพราะความรู้สึกนุ่มนวลที่กลบฝังอยู่ในใจ เขมราชจึงปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วแค่นยิ้ม

“เธอมันเลือดเย็นกว่าที่ฉันคิดอีกนะ ทั้งที่สวมแหวนของผู้ชายอีกคน เธอก็ยังเรียกร้องความรักจากผู้ชายอีกคน คงกะจะสลัดไอ้แชมป์มันทิ้งทันทีที่ฉันยอมรับรักจากเธอสินะ คิดว่ามันโง่เป็นควายหรือไง อ้อ... แต่ไม่แน่นะ เธออาจจะโดนยัดเข้าคุกก่อนจะได้ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ก็ได้”

“ถ้าจะมาหาเรื่องก็เอาไว้วันหลัง ฉันเจ็บอยู่สู้ได้ไม่เต็มที่”

อมายาปากเก่ง... ขนาดเจ็บอยู่ก็ไม่อยากให้ตัวเองเสียเปรียบ

“ในชีวิตจริงเขาไม่มีทดเวลาบาดเจ็บกันหรอก”

“กลับไปซะ อย่ามายุ่งกับฉัน” เมื่อเขาไม่เข้าใจว่ากำลังถูกไล่ เธอเลยพูดตรง ๆ

“กลับแน่ แต่หลังจากที่ฉันพอใจ”

“พอใจเรื่องอะไร?” เธอละล่ำละลักถาม กลัวโดนข่มเหงทั้ง ๆ ที่ยังบาดเจ็บ แต่มันก็เกิดขึ้นเมื่อเขาพุ่งเข้ามากดเธอลงกับเตียง คนที่ไม่ทันได้คิดแก้ไขสถานการณ์ตกใจจนเหงื่อแตก จะดิ้นมากก็เจ็บแผลจนน้ำตาซึม

“อย่าดิ้นสิ แผลปริไม่รู้ด้วยนะ” เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบ อมายาเบือนหน้าหลบลมหายใจร้อนระอุ ให้เธอติดอยู่กับฝันร้ายต่อไปยังดีเสียกว่าตื่นมาเจอเขา

“คุณมันก็เก่งแต่รังแกผู้หญิง ในชีวิตคุณเคยรู้จักคำว่าลูกผู้ชายบ้างหรือเปล่า?”

“ขอแก้นะ หนึ่ง ฉันไม่ได้เก่งเรื่องรังแกผู้หญิง แต่ผู้หญิงอย่างเธอถือเป็นข้อยกเว้น และฉันเก่งอย่างอื่นด้วย สอง คำว่าลูกผู้ชายฉันรู้จักดี แต่ก็มีข้อยกเว้นเหมือนข้อแรก”

“ตรรกะเหี้ย ๆ ก็เหมาะกันดีกับคนเหี้ย ๆ”

เขมราชส่งเสียงเยาะในลำคอ

“พูดกับคนที่ตัวเองอยากได้แบบนี้ได้ไง? งั้นที่ลงทุนกุข่าวขึ้นมาก็เสียแรงเปล่านะ”

“ข่าวอะไร?” ใบหน้าสวยหันมองเขาด้วยอยากรู้ ดวงตากลมโตเป็นประกายเพราะน้ำตาเอ่อคลอ แต่ไม่ได้ดับลาวาอารมณ์ที่เขาต้องข่มไว้ก่อนมาถึงแต่อย่างใด

“เธอจะแกล้งไม่รู้ไปซะทุกเรื่องเลยเหรอ”

“ก็ฉันไม่รู้จริง ๆ” ความจริงจังในแววตาเธอกระแทกเขาให้ไขว้เขว แต่เขมราชไม่คิดให้น้ำหนัก เพราะมันค้านกับสิ่งที่เขาเชื่อในใจ

“ไม่จำเลยสินะว่าเล่นบทใสซื่อกับฉันไม่ได้ผล”

มือหนาตะปบปลายคางเธอเต็มแรง ก่อนโน้มลงมาบดจุมพิตกักขฬะลงทัณฑ์ เธอถูกมือข้างเดิมจับล็อกใบหน้าไว้ เพื่อให้เรียวฟันเรียงสวยงับริมฝีปากแห้งกรังได้ถนัด เธอทุบแผ่นหลังเท่ากับแรงที่มี สายน้ำเกลือหลุดออกจนเลือดสาดกระจาย เขาได้ฟังเธอกรีดร้องในลำคอ

เจ็บบ้างละ... ขอร้องบ้างละ...

แต่ดูเหมือนในน้ำตาแห่งความเจ็บปวดของอมายามีรอยยิ้มของผู้หญิงที่เขารักซ่อนอยู่ และในทุกเสี้ยวนาทีที่เขาเกิดความสงสารคนใต้ร่างก็จะมีความร้ายกาจของเจ้าหล่อนปรากฏขึ้นมาทับซ้อนในความทรงจำ เขาคงไม่ให้อภัยตัวเองจนวันตายหากไม่อาจกำราบนังวายร้ายให้สยบอยู่แทบเท้า

เขมราชคลายจูบ เลือดเค็มปร่าไหลจากมุมปากอมายายังไม่ทำให้เขาพอใจ มือข้างหนึ่งตรึงแขนเรียวเสลาไร้เรี่ยวแรงไว้เหนือศีรษะ อีกข้างปิดปากไม่ให้เธอส่งเสียง

เขาซุกใบหน้ากับซอกคอชื้นเหงื่อ อ้าปากงับ แล้วครูดฟันกับเนื้ออ่อน ไม่หนำใจยังกัดลงไปจนจมเขี้ยว สร้างความเจ็บปวดจนหญิงสาวกรีดร้องและบิดเร่า หากกลั้นใจฝืนเจ็บตวัดศอกกระแทกศีรษะเขาและคราวนี้เธอเองก็ถึงกับร่วงจากเตียงทำตัวเองบาดเจ็บ แผลเย็บปริแตก เสือดสีแดงสดซึมออกจนเสื้อเป็นดวง

เขมราชตกใจ รีบเข้าไปหมายใจจะพยุงเธอขึ้นแต่มือเล็กปัดมือเขาออกจนเขาเจ็บมือเสียเอง เขาเห็นเธอค่อย ๆ ยกมือกุมแผล ช้อนสายตามองเขา แววตานั่นทำให้เขาหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป เขาต้องแสดงให้เธอเห็น ว่าความพยายามของเธอมันไม่มีความหมาย

“ฉันไม่มีวันกลับไปรักเธอ มากสุดเธอก็จะเป็นได้แค่ที่ระบาย แล้วฉันจะเลวกับเธอมากกว่านี้ถ้ายังไม่เลิกทำตัวทุเรศ ๆ”

อมายาจ้องเขาไม่ลดละ ไม่รู้เขาหมายถึงอะไร แต่ดูเหมือนเขาเข้าใจบางอย่างผิดไปมาก

“ฉันไม่เคยอยากให้คุณกลับมารัก และฉันไม่มีวันทำเรื่องโง่ ๆ เพื่อผู้ชายอย่างคุณ ได้ยินไหม”

“แต่สิ่งที่เธอทำไปแล้วมันโคตรโง่” แววตาแข็งกร้าวของเขาทำให้อมายาท้อใจ...

ในสายตาเขาเธอเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความอัปรีย์ ให้อย่างไรเขาก็ไม่เชื่อ น้ำตาที่รินไหลตั้งแต่ที่ตอนที่เขาเริ่มเข้ามากดร่างเธอมันไม่ยอมหยุด... และความเจ็บตรงบาดแผลคงน้อยกว่าที่หัวใจหลายเท่านัก เพื่อจบเรื่องนี้เธอแหงนหน้าห้ามน้ำตาแล้วเลือกพูดในสิ่งที่คนบ้าเอาแต่ใจอย่างเขาอยากได้ยิน

“ก็ได้ ฉันจะเลิกพยายามทำอะไรก็ตามที่คุณคิดว่าฉันกำลังทำเพื่อคุณ พอใจหรือยัง”

“ก็ต้องรอดูว่าเธอจะทำได้อย่างที่ปากว่าไหม”

“รอดูได้เลย แบบนี้คุณน่าจะพอใจ เพราะงั้นออกไปได้แล้ว”

เขมราชรู้ดีว่าเธอพูดไปก็เพื่อเอาตัวรอด แต่เขาได้ทำให้เห็นแล้วว่าถ้ายังดื้อด้าน นรกขุมไหนจะรอคอยเธออยู่ ในจังหวะที่เขาก้าวถอยและเธอประคองตัวเองขึ้นจากพื้น มือถือเธอก็กรีดร้องอยู่ใต้หมอน

* * *

อมายาล้วงมาดู เป็นสายของแม่ แต่ใจเธอกลับหวิวโหวงอย่างประหลาดตอนที่กดรับสาย มิหนำซ้ำ... ปลายสายยังไม่ใช่เสียงของแม่ หญิงสาวทรุดลงกับพื้นอีกครั้งด้วยความตกใจสุดขีด มือถือก็ร่วงหล่นตามมา พาให้เขมราชหมุนตัวกลับมามองอย่างอดไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นออย”

อมายาไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ดวงตากลมเบิกกว้างน้ำตาร่วงหยด หยดแล้วหยดเล่า รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นช้าลง...คล้ายกำลังจะหยุดเต้น...ภาพความทรงจำของเธอกับแม่ฉายวนอยู่ในหัว แต่กลับมีเพียงความทรงจำที่เธอร้ายกาจกับแม่นับครั้งไม่ถ้วน

ครั้งหนึ่งที่แม่ปรากฏตัวในงานวันแม่ที่ทางโรงเรียนจัดแทนที่จะเป็นย่า เธอโกรธมากและไล่ตะเพิดท่านด้วยคำพูดที่กรีดเฉือนหัวใจจนได้เลือด

‘แค่เบ่งหนูออกมาแต่ไม่ได้เลี้ยงดู คุณไม่มีสิทธิ์มาทำตัวเป็นแม่ เพราะคนอย่างคุณมันไม่ควรเป็นแม่ใครทั้งนั้น กลับไปหาผู้ชายที่คุณรักนักรักหนาซะเถอะ’

ตอนเธอไม่สบายแล้วแม่ตั้งใจจะมาเฝ้าไข้เธอกลับบอกว่า ‘ให้หมอฉีดยาให้หนูตายซะดีกว่าต้องอยู่กับคุณในห้องอุดอู้แบบนี้’ ตามด้วยเทกับข้าวที่แม่หิ้วมาด้วยลงพื้นจนหมด

หรือจะเป็นตอนรับปริญญาซึ่งเธอรับช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันหนึ่งปี เธอถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ และย่าเท่านั้น แต่ทำกับแม่ซึ่งไปแสดงความยินดีด้วยราวกับท่านไม่มีตัวตน เมื่อท่านหมดความอดทนแล้วต่อว่าเธอต่อหน้าเพื่อน ๆ อมายาก็สวนกลับด้วยคำพูดที่คนฟังเหลือทน

‘คุณควรหัดอยู่เฉย ๆ เหมือนพ่อ ไม่ต้องมาทำเป็นรัก ไม่มีใครแปลกใจเท่ากับที่คุณทำแบบนี้หรอก’

จนเมื่อเร็ว ๆ นี้เธอคิดว่าจะมีโอกาสแก้ตัว แต่ทุกอย่างพังครืนเมื่อได้ฟังปลายสายพูดก่อนหน้านี้...แม่ต้องการเธอ...อมายากลั้นใจฝืนความเจ็บที่แผลลุกขึ้นแล้วเดินโซซัดโซเซไปยังเคาน์เตอร์ของแผนกโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้าง

“ช่วยพาฉันไปที่... ทีค่ะ ฉันต้องไปหาแม่”

พยาบาลที่เห็นเธอเลือดไหลพากันเข้ามาประคอง บอกว่ากู้ภัยได้โทร. แจ้งทางโรงพยาบาลแล้ว แต่ขอให้เธอทำแผลที่ท้องก่อน อมายาสะบัดออกแล้วตวาดกร้าวอย่างคนสติเลื่อนลอย

“ไม่ ฉันจะไปหาแม่ หูหนวกกันหรือไง!” เมื่ออมายายืนยันเช่นนั้นและพยาบาลมั่นใจแล้วว่าแผลที่ปริยังพอรอไหว รีบพาอมายาลงไปขึ้นรถที่โรงพยาบาลเตรียมไว้โดยเขมราชก็ลงลิฟต์ตามไปก่อนที่เขาจะถามพยาบาลคนหนึ่งที่คิดว่ารู้เรื่อง แต่คำตอบที่ได้พาให้เขาใจหาย

“มันเกิดอะไรขึ้นครับ”

“คุณแม่ของคุณอมายาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่ะ”