6.1 วันที่สาย

รถซีดานของพิยดาขับชนแท่งแบร์ริเออร์ พลิกคว่ำหลายตลบจนหงายท้อง แรงเหวี่ยงทำให้ลำตัวส่วนบนโผล่ออกนอกตัวรถ แต่ขาติดกับคอนโซล แรงกระแทกทำให้ตัวรถยุบลงมาทับกลางร่าง แรกเริ่มหล่อนคิดว่าตัวเองจะรอด แต่แพทย์กลับประเมินว่าไม่สามารถพาหล่อนออกไปได้ พร้อมความจริงที่เป็นพิษร้ายพ่นเข้ามาในใจ

กระดูกสันหลังของหล่อนถูกตัดขาด นี่คือสาเหตุที่หล่อนไม่รู้สึกเจ็บ หล่อนเสียเลือดมากแต่เส้นเลือดใหญ่ตรงช่องท้องถูกของหนักทับไว้ เท่ากับว่าถ้ายกมันออกไปหล่อนจะเลือดออกจนตาย แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยหล่อนก็จะตายช้า ๆ ด้วยไร้หนทางจะซ่อมแซมเส้นเลือดนั้น

ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเร็วปานนี้...

พิยดาต่อว่าทีมแพทย์ยกใหญ่ว่าพวกเขาคิดผิด ทั้งโกรธรถบ้าพวกนั้นที่ทั้งไล่กวดและปาดหน้าจนหล่อนต้องลงเอยแบบนี้ หล่อนยินดีให้แพทย์ทำอะไรกับร่างกายหล่อนก็ได้เพื่อต่อลมหายใจ แต่สิ่งที่หล่อนควรได้รับคือใครสักคนที่อยู่เคียงข้างจนวาระสุดท้าย

อมายา... หล่อนต้องการลูก...

พิยดาร้องไห้ฟูมฟาย หยดน้ำแห่งความอาวรณ์ไหลนองเปียกหมอนหนุนกับผ้าห่มที่คลุมกาย แต่ละวินาทีที่รอให้อมายามาถึงมันนานเหมือนร้อยคืนพันวัน

หล่อนกลัวเหลือเกินว่าจวบจนวินาทีสุดท้ายก็จะไม่ทันได้เห็นหน้าลูก

ยังมีสิ่งที่หล่อนอยากทำกับลูกอีกตั้งมากมาย... ยังมีอีกหลายอย่างที่หล่อนต้องทำเพื่อปกป้องอมายา แต่หล่อนทำไม่ได้... และหล่อนไม่มีโอกาสอีกแล้ว

หากเพียงในวาระสุดท้าย หล่อนแค่อยากได้ยินลูกเรียกว่า ‘แม่’ ...อีกสักครั้ง

“คุณ...” เสียงของอมายาดังมาใกล้ ๆ หล่อนแหงนมองคนที่เคลื่อนไหวตรงพื้นเหนือศีรษะ เห็นเจ้าหน้าที่ประคองลูกรักเข้ามานั่งข้างกัน ใจหนักอึ้งเบาลงในฉับพลัน

นี่ไม่ใช่ฝัน... อย่างน้อยอมายาก็มาทัน มือที่ถลอกจนเห็นเนื้อเอื้อมหาบุตรสาว ความสุขปริ่มล้นหัวใจ ในความเป็นจริงจะมีแค่ตอนเด็กที่อมายาจะวิ่งเข้าหาแม่แบบนี้ โตขึ้นหล่อนกลายเป็นผู้หญิงที่ลูกเกลียด ไม่คู่ควรกระทั่งกับคำว่าแม่

“หนูมาแล้ว ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ”

อมายาเห็นแม่แล้วใจหาย บาดแผลของเธอที่ถูกเย็บซ้ำบนรถพยาบาลคงเจ็บไม่ได้เศษเสี้ยวหนึ่งของแม่

หญิงสาวยกมือแม่แนบพวงแก้มซีดเซียว มันเย็นเยียบ ชีพจรเต้นเพียงแผ่วเบา น้ำตาลูกพรั่งพรูด้วยความเสียใจกระนั้นก็ยังฝืนยิ้ม... เธออยากให้จิตสุดท้ายของแม่จดจำแค่ภาพรอยยิ้มของเธอ

“ไม่ว่าออยจะอยู่ที่ไหน แม่ก็รอออยเสมอนั่นแหละ”

รอคอยให้ลูกมาหา แม้จะแค่วันสำคัญปีละไม่กี่ครั้งซึ่งลูกไม่เคยมา กระนั้นก็ไม่ใช่ความผิดอมายา เพราะหล่อนเองก็ไม่ได้ทำตัวให้ลูกอยากมาเจอเสียเท่าไหร่

ทำได้เพียงฝัน... ถึงวันที่ได้เฉลิมฉลองกับลูกอีกสักครั้ง

อมายากลั้นเสียงสะอื้นหากแต่เกินกำลัง ม่านหมอกแห่งทิฐิเลือนหายจากหัวใจ หลงเหลือเพียงความเสียดายที่ปล่อยให้เวลาล่วงเลย เปล่าประโยชน์ เจ็บปวดกับความโกรธแค้น ไม่เข้าใจ

“หนูขอโทษ” ร่ำไห้ปานจะขาดใจในวันที่สาย... เวลาของเธอกับแม่เริ่มนับถอยหลัง ปากแม่ซีดเผือดน่ากลัว ดวงตาหรี่ปรือหม่นแสง

แม่เหนื่อยมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่แม่ต้องพักผ่อนและเธอทำได้เพียงอยู่เคียงข้างท่าน จ้องมองท่านจากไปช้า ๆ ด้วยหัวใจที่เหมือนจะแตกสลาย

“แม่ฝัน... ฝันมาตลอดว่าจะได้เห็นความอ่อนโยนแบบนี้อีก”

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของแม่คลี่ยิ้ม ข้อนิ้วไล้ไปตามพวงแก้มเนียนละเอียด นึกถึงเด็กน้อยอมายาที่ติดแม่ยิ่งกว่าอะไร ละสายตาเดี๋ยวเดียวก็ร้องไห้หา เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปยังช่วงเวลาที่หล่อนยังเป็นคนสำคัญของลูก

“หนูจะอ่อนโยนต่อคุณ จะอยู่กับคุณไม่ไปไหนอีกแล้วนะคะ”

อมายาลูบศีรษะแม่อย่างเบามือ พิศมองใบหน้าซีดเผือดของแม่ทั้งที่ปากสั่นตัวสั่น นึกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้วเธอเหมือนใจจะขาด

พิยดามองหน้าลูกสาวผ่านไอน้ำตาพร่ามัว เด็กคนนี้หล่อนไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมา หากในวินาทีที่อมายาลืมตาดูโลก หล่อนรู้ในทันทีว่าเพื่อลูกแล้ว... หล่อนยอมแลกแม้กระทั่งชีวิต

แต่น้อยนักที่ผู้หญิงไม่ดีจะเป็นแม่ที่ดีได้ แม้จะพยายามมากเพียงใด หนึ่งในนั้นคือพิยดา เพราะในวันที่สามีหันหลังให้ หล่อนก็เดินลงขุมนรก ถอนตัวก็ไม่ได้ กลับใจก็สายเกินไป ทั้งไม่อาจฉุดรั้งลูกสาวให้ตกต่ำเหมือนตน จำต้องทิ้งอมายาไว้กับอดีตสามี แม้มันจะเป็นปากเหวอันตราย หากอมายาก็มีที่ยึดเหนี่ยวที่มั่นคงอย่างคุณย่าของเธอ

“แม่ขอโทษนะออย ถ้าแม่ไม่เลือกทางผิด ชีวิตเราก็คงไม่ต้องเป็นอย่างนี้ แม่คงได้ทำหน้าที่แม่ของแก คู่ควรกับคำว่าแม่จากปากแก”

อมายาส่ายหน้า ยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าแม่ทิ้งให้เธอตกนรก ความจริงแม่แค่ปกป้องเธอจากสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า

“ไม่เลยค่ะแม่... ไม่ใช่เลย ตอนนี้หนูเข้าใจแล้ว หนูจะเรียกแม่ว่าแม่ให้มากเท่าที่แม่อยากได้ยิน”

หล่อนไม่ต้องมีความสุขแค่ในจินตนาการอีกแล้ว... เพราะแม้ความเจ็บปวดและเหน็บหนาวจะแล่นปกคลุมร่างกายหล่อนคล้ายผ้าห่มผืนหนา แต่คำว่าแม่ที่ได้ฟังพาให้หัวใจพิยดาพองโตถึงมันจะเต้นช้าลงทุกทีก็ตาม

“ใครก็บอกแกว่าแม่ไม่อยากมีแก มันก็จริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ ไม่มีผู้หญิงรักสนุกคนไหนจินตนาการภาพตัวเองเลี้ยงลูกออกหรอก แต่ตอนที่แกอยู่ในท้องแม่ แม่ไม่กล้าทำอะไรเสี่ยง ๆ แม้แต่จะขับรถ ทั้งที่แม่จะทำมากกว่านั้นก็ได้เพราะแม่ไม่ต้องการแก แต่แม่... แม่กลัวจะเสียแกไป...”

“ถ้าแม่ไม่ต้องการหนู หนูคงไม่ได้อยู่ตรงนี้จริงไหมคะ” อมายาจุมพิตหลังมือเย็นเฉียบเบา ๆ สายตาไม่ละจากใบหน้าอิดโรยนั้น พิยดาปรารถนาจะสัมผัสแก้มลูกอีกหนแต่หล่อนไร้ซึ่งเรี่ยวแรง มือข้างที่ลูกกุมไว้ตกแนบกาย

“แม่เก็บทุกอย่างที่เกี่ยวกับออยไว้ตลอดนะ ของขวัญวันเกิดทุกชิ้นที่แม่ซื้อให้ ของขวัญ...” เสียงพูดนั้นแผ่วเบาจนขาดหายพร้อมกับแผ่นเปลือกตาที่กำลังปิดลง อมายาเขย่าร่างแม่อย่างร้อนใจ

“แม่คะ อยู่กับหนูต่ออีกนิดนะคะ หนูรักแม่นะคะ... แม่”

“แม่ก็รักออย” พิยดาฝืนลืมตา ตั้งสติและแข็งใจ หล่อนไม่ได้เจ็บปวดตรงไหนเว้นแต่ที่หัวใจ “...ของขวัญวันรับปริญญาของแก รวมถึงของขวัญที่แม่เตรียมไว้ให้แกในวันแต่งงาน ของรับขวัญหลานด้วย เดี๋ยวคนของแม่จะเอามาให้ แต่ตอนนั้นแม่คงไม่อยู่แล้ว”

พูดถึงตรงนี้พิยดาก็หลุดเสียงสะอื้นราวจะขาดใจ ยังอยากเป็นส่วนหนึ่งในช่วงเวลาสำคัญของลูก แต่คงสมหวังแค่ในจินตนาการ

“ขอบคุณมากนะคะแม่” เธอวางมือบนหน้าอกที่แทบไร้แรงสะท้อน “แม่ไม่ต้องห่วงหนูนะ หนูอยู่ทางนี้หนูจะเข้มแข็ง ถ้าหนูมีลูก หนูจะบอกเขาว่ายายของเขาน่าทึ่งขนาดไหน”

“จริง ๆ นะ”

“ค่ะ” อมายาพยักหน้า

“เขาจะไม่ลืมแม่ใช่ไหม”

“ไม่ค่ะ หนูเองก็จะไม่ลืม”

“แม่รักแกนะออย”

“หนูก็รักแม่นะคะ”

“...”

“แม่คะ... แม่”

“แม่หนาว”

อมายาดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงคอแม่ ซ้ำยังถอดแจกเก็ตที่เจ้าหน้าที่ให้ยืมห่มทับอีกชั้น

“อุ่นขึ้นหรือเปล่าคะ”

พิยดาพยักหน้า... แต่ความเหน็บหนาวกลับไม่บรรเทา คนเป็นลูกประคองใบหน้าเผือดสีแล้วกระซิบเสียงเศร้า

“แม่จำบทสวดมนต์ได้ไหมคะ”

เกินกำลังที่เธอจะยื้อท่านไว้ได้แล้ว อมายาจับสองมือของแม่มาประณมไว้กลางอก ความเศร้าเอ่อล้นจนปริ่มหยดในใจ หากแต่สิ่งที่รินไหลมีเพียงหยาดน้ำตา...

พิยดาเหม่อมองท้องฟ้าดำมืดแซมแสงไฟจากข้างทางผ่านไอน้ำตาสลัวราง มันดูมืดมิดไร้ความหวัง ทั้งเสียงรอบกายอื้ออึงทั้งไซเรนและผู้คนช่างปั่นประสาทจนหล่อนแทบสติแตก

หล่อนกลัว... ทั้งความตาย ทั้งการพรากจาก

หัวใจหล่อนเจ็บเหมือนกำลังถูกบิออกเป็นชิ้น ๆ พร้อมกับที่ความหนาวแล่นจับขั้วหัวใจ... เวลาของหล่อนมาถึงแล้ว แต่ในสมองเต็มไปด้วยเรื่องของลูกบรรจุอยู่

วินาทีนี้ภาพที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำ เสียงที่ติดอยู่ในโสตสดับก็เป็นเสียงของเด็กหญิงอมายา

“แม่คะ สวดมนต์กับออยนะคะ”