4.2 สิ่งที่เขาทิ้งไว้

“คิดดี ๆ ก่อนจะพูดคำนี้ออกมานะคะ”

“...” อมายานิ่วหน้ามองเขา ความจริงจังในแววตาชาวีพาให้เสียวสันหลังวาบ

“เพราะทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับคำตอบของออย”

“พี่แชมป์...”

เขาหลบสายตาตัดพ้อของเธอแล้วพูดต่อไปอย่างไม่แยแส

“ถ้าออยมั่นใจว่าตัวเองบริสุทธิ์ พี่จะร่วมหัวจมท้ายไปกับออย พี่จะทำให้ออยเห็นว่าพี่ตัดสินใจไม่ผิดที่ร่วมสู้ไปด้วยกัน แต่ถ้าออยเลือกที่จะปฏิเสธพี่เพื่อจะได้วิ่งตามในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้อย่างไอ้เฟลม... มันก็เท่ากับว่าออยยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วค่ะ ไม่ต้องรอให้ศาลตัดสินหรอก ส่วนพี่ก็คงไม่จำเป็นจะให้ความช่วยเหลืออะไรออยอีก”

อมายาดึงมือออกมาจากเขา รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนี้ เพราะแค่ไม่อยากสร้างปัญหาให้คนที่มีบุญคุณต่อกัน ไม่ได้จะไล่ตามใครอย่างที่เขาว่า

แต่ลึกลงไปก็เข้าใจได้ถ้าเขาจะไม่มั่นใจ หากสิ่งที่เขาทำอยู่ไม่ต่างจากการบีบบังคับให้เธอยอมเป็นของเขาเพื่อแลกกับความช่วยเหลือ และเพื่อที่เขาจะได้ชนะคนที่ทำให้เขารู้สึกพ่ายแพ้มาตลอดหลายปี เขาหวังผลในตัวเธอมาตั้งแต่ต้น ทำไมเธอจะดูไม่ออก และคงไม่ยอมช่วยเหลือเธอในสถานะอื่นเป็นแน่

“ออยขอเวลาคิดก่อนนะคะ” นี่คงเป็นคำตอบที่เธอพอจะให้ได้ในตอนนี้ คงไม่มีใครตัดสินชะตาชีวิตตัวเองได้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที

“พรุ่งนี้พี่จะมาเอาคำตอบนะคะ”

เขาคงให้เวลาเธอได้มากแค่นี้จริง ๆ สินะ อมายาพยักหน้ารับ ก่อนจะส่งเขาตรงนี้เพราะเธอเดินออกไปถึงหน้าบ้านไม่ไหว เมื่อชายหนุ่มกลับไปแล้วจึงเหลือแค่เธอกับแม่แค่สองคน

“ทำไมไม่รีบตกลง” พิยดาถาม “เป็นฉันจะคว้าโอกาสนี้ไว้ จะได้เข้าใกล้คนที่แกคิดว่ากุมความลับเรื่องอุบัติเหตุคืนนั้นอยู่”

ท่านหมายถึงชาร์ลส์ พี่ชายของชาวีและเป็นคู่หมั้นของเอมมาลิน คืนที่มีนรญาตายเขามาหาเอมมาลินที่บ้าน หากจะมีใครยืนยันตัวตนเธอได้ก็คงจะเป็นเขา แต่ชายหนุ่มกลับให้การว่าเขาไม่ได้เจอเธอ

“แล้วคุณช่วยหนูไม่ได้เหรอ แบบไม่ต้องพึ่งเส้นสายของสามีคุณ”

“มันก็ได้ แต่ก็ต้องพึ่งปาฏิหาริย์ด้วย เพราะอย่าลืมว่าแกสู้อยู่กับเฟลม ไม่ใช่ตาสีตาสาที่ไหน”

“หมายความว่าคุณตอบตกลงไปแล้วใช่ไหม”

พิยดากระดกไวน์จนหมดแก้วแล้วค่อยหันมาพูดกับบุตรสาว

“ฉันตอบตกลงในฐานะแม่ที่เห็นความปลอดภัยของลูกมาก่อน”

หัวใจของอมายาไหววูบ หลังจากแม่เอาตัวเองมาเจ็บแทน เธอก็มองท่านในมุมที่เปลี่ยนไป ความแข็งกระด้างที่เคยแสดงก็อ่อนลงจนแทบไม่เหลือ กับแม่แม้จะยังพูดจาห้วนเหมือนเดิมแต่คงพูดไม่ได้อีกแล้วว่าท่านไม่คู่ควรกับคำว่าแม่

“แต่มันเกี่ยวอะไรกัน หนูงง”

“ฉันกำลังจะออกมาจากไอ้ห่านั่น” ท่านยักไหล่บอกเธอยิ้ม ๆ “แกเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม”

“เขาจะยอมเหรอ”

“เรื่องของมัน” ท่านว่าพลางเอนหลังพิงพนักโซฟา “ต่อจากนี้ฉันจะอยู่กับแก แกคงพอจะฝืนใจร่วมบ้านกับฉันได้ใช่ไหม”

“คงได้มั้ง” อมายักไหล่บ้าง พิยดารู้เลยว่าลูกสาวเหมือนใคร

“โอเค แต่ขอเตือนไว้อย่างนะ... ลืมเฟลมไปซะ อย่าจมปรักกับคนที่ทำให้แกเจ็บปวด แล้วก็แต่งงานกับแชมป์ มันจะเป็นผลดีกับแก”

ครอบครัวของชาวีมีผลประโยชน์ร่วมกับพรรคของนิกร แต่พอได้รู้แบบนี้สีหน้าของอมายาก็เริ่มเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบข้างเริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้งจนอดไม่ได้ที่จะคว้าขวดไวน์มาสาดลงคอจนพร่อง

ที่ผ่านมาแม่ของเธอเหมือนขึ้นขี่หลังเสือ ถ้าตกลงมาเมื่อไหร่มีให้เลือกสองทางคือไม่ถูกเสือฆ่าตายก็ต้องชิงฆ่ามันให้ได้ก่อน และเสือตัวนี้ก็มีความสนใจในตัวลูกสาวท่านมากเสียด้วย

ท่านจะสู้เต็มที่ได้อย่างไรในเมื่ออีกมือหนึ่งยังต้องปกป้องลูกอย่างเธอเอาไว้ การยืมมือของชาวีจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่กลับเป็นทางเลือกที่น่าหนักใจเสียเหลือเกิน

* * *

อมายาไม่ใช่คนที่จะยอมถูกรังแกฝ่ายเดียว ต่อให้วันนี้เธอสู้ไม่ไหววันข้างหน้าก็จะลุกขึ้นมาสู้ใหม่จนกว่าจะพินาศกันไปข้าง เขมราชน่าจะรู้ข้อนี้ดี แต่ไม่คิดว่าหญิงสาวจะเล่นงานเขาผ่านครอบครัวมีนรญา

“ผมขอเก็บไว้เถอะนะครับคุณพ่อคุณแม่”

ชายหนุ่มคุกเข่าต่อหน้าพ่อกับแม่ของหล่อนอย่างอ้อนวอน เพราะท่านกำลังจะนำโกศทองเหลืองที่เก็บอัฐิของมีนรญาไป ทั้งที่ตอนแรกตกลงจะให้เขาเก็บเอาไว้

“เราเป็นพ่อแม่ของมีน กระดูกของมีนก็ควรต้องอยู่ที่เรา”

“ผมก็เป็นสามีของมีนนะครับคุณแม่”

“ความเป็นพ่อแม่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แต่ความเป็นผัวเมียสักวันมันก็ต้องเปลี่ยน”

คุณมานัสพ่อของมีนรญาเอ่ยขึ้น ก่อนจะประคองไหล่ภรรยาเดินกลับไป แต่เขมราชดันกอดขาท่านเอาไว้

“แต่นี่มันเป็นสิ่งสุดท้ายของมีนที่ผมเหลืออยู่นะครับ ผมขอร้อง อย่าพรากมีนไปจากผมเลย”

น้ำตาลูกผู้ชายร่วงผล็อย อาจจะน่าสงสารสำหรับคนอื่น แต่สำหรับมธุลินที่ยืนแสยะยิ้มมองอยู่นั้นกลับอยากควักเอาหัวใจไอ้ผู้ชายโลเลออกมาดูเสียจริง

“เลิกเฟกซะทีได้มะ”

เจ้าหล่อนปราดเข้าไปดึงเขมราชออกแล้วฟาดนาฬิกาข้อมือที่ได้จากอมายาเข้าเต็มหน้าผากของว่าที่พี่เขยท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

เขมราชยกมือแตะหน้าผากที่มีเลือดติดอยู่แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวที่มีความละม้ายคล้ายคลึงกับเมียรักเหลือเกิน ผิดกันก็ตรงที่ถ้ามีนรญาเป็นน้ำ มธุลินก็คือไฟ

“จำได้ไหมว่าทิ้งไว้ที่ไหน”

เขามองนาฬิกาข้อมือที่ตั้งใจทิ้งไว้กับอมายาก่อนพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ เมื่อวานอมายาไปดักเจอหล่อนที่ร้านอาหารซึ่งหล่อนร้องเพลงอยู่ แล้วเล่าเรื่องที่ตัวเองนอนกับเขมราชให้ฟัง โหมกระพือความเกลียดชังในใจมธุลินขึ้นไปอีก

‘พอพี่เธอตาย เขาก็มานอนกับฉันที่เป็นคนฆ่าพี่สาวเธอ พล็อตแบบนี้นี่มันยังไงกันนะ?’

‘เธอกำลังจะบอกว่าเขามีส่วนรู้เห็นกับการตายของพี่ฉันเหรอ’

‘มีหรือเปล่านะ’ อมายาแสร้งทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจ้องเข้ามาในแววตาหล่อน ‘เธอคิดว่ายังไง’

‘คิดว่าแกสองคนมันเลวไม่มีที่ติยังไงล่ะ’

ว่าแล้วมธุลินก็เงื้อมือขึ้นหมายจะตบคนตรงหน้า แต่อมายารั้งข้อมือหล่อนไว้ได้แล้วออกแรงผลักจนหล่อนเซเกือบล้ม

‘อย่าคิดจะมาแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเล็บ’

อมายาสะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งให้หล่อนขบกรามแน่นอย่างคลั่งแค้นพลางกำนาฬิกาของเขมราชเอาไว้แน่น

ครอบครัวหล่อนอุตส่าห์ไว้ใจให้เขาดูแลมีนรญา แต่ไอ้สารเลวนี่กลับหักหลังพี่สาวของหล่อนได้เหมือนที่มันเคยหักหลังผู้หญิงคนนั้น ผู้ชายแบบเขมราชมันช่างไร้ค่าเช่นเดียวกับคำพูดที่ออกมาจากปากของเขา!

“งั้นก็คงจะจริงสินะ”

เขมราชจำต้องยอมรับความจริง และไม่กล้าสบตากับพ่อแม่มีนรญาที่มองมาด้วยความผิดหวัง แต่จะบอกว่าตัวเองเมาก็ไม่ต่างจากแก้ตัว มธุลินเลยตบหน้าเขาหลายทีระบายความโกรธแค้น จนดนุที่ยืนดูเชิงอยู่เห็นท่าไม่ดีต้องเข้าไปห้าม

“เลิกทำอะไรบ้า ๆ เถอะน่ามุก”

“อย่ามายุ่ง” ดูเหมือนมธุลินจะฟิวส์ขาดไปแล้ว หล่อนทั้งดิ้นทั้งพยายามถีบเขมราชด้วยแค้นจัด “เมียตายไม่ถึงเดือน แต่มึงนอนกับผู้หญิงคนอื่นได้ แถมมันยังเป็นอีฆาตกรที่ฆ่าเมียตัวเองอีก มึงเอาอะไรมารักพี่สาวกูวะ หา?”

ดนุลากมธุลินออกไปจากบ้านจนได้แล้วบอกให้เด็กรับใช้พาพ่อแม่หล่อนออกมา

“นี่มันเรื่องอะไรกันมุก”

“อย่ามาไขสือ” หญิงสาวตอบกระฟัดกระเฟียดพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “อ้อ ลืมไป โตมาด้วยกัน สันดานก็คงเหมือน ๆ กันสินะ”

“พูดอะไรน่ะ?”

“กลับกันเถอะจ้ะ พ่อ แม่”

มธุลินเข้าไปจูงมือพ่อกับแม่ที่เดินตามเด็กรับใช้ออกมาจากบ้าน สายตาที่มองดนุฉาบฉายความรังเกียจอย่างที่มองเขมราชไม่มีผิดจนเขาเองไม่แน่ใจว่าเผลอทำอะไรให้หล่อนโกรธ