บทที่ 6 รอยยิ้มของเสือร้าย

พราวตะวันกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากล็อบบี้โรงแรม พยายามยกมือขึ้นและสวมแว่นตากันแดดอันใหญ่เพื่อปกปิดดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้และการนอนไม่พอ  เธอรีบโบกแท็กซี่ที่แล่นผ่านมาและก้าวขึ้นรถไปอย่างรวดเร็วเพื่อหนีให้พ้นจากสถานที่ที่สร้างตราบาปให้กับชีวิตของเธอ หวังเพียงว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะเป็นแค่ฝันร้ายชั่วข้ามคืน และคิรากร อัครเดชากร จะไม่มีวันหวนกลับมาปรากฏตัวในชีวิตของเธออีกตลอดกาล... ทว่าโชคชะตามักจะเล่นตลกกับคนเราเสมอ

เช้าวันศุกร์ที่แสนเร่งรีบของกรุงเทพมหานคร  ดูจะแตกต่างจากทุกวันสำหรับ คิรากร อัครเดชากร  ประธานเจ้าหน้าที่บริหารหนุ่มแห่งอัครเดชากรุ๊ป ในขณะที่พนักงานและลูกน้องคนอื่นๆ ในบริษัทต้องเผชิญหน้ากับความเครียด กองเอกสารที่รอการอนุมัติ และการประชุมที่กองอยู่เป็นภูเขาเลากาแต่คิรากรกลับเดินเข้าสู่สำนักงานใหญ่ใจกลางเมืองด้วยท่วงท่าที่สง่างามและรอยยิ้มที่สดใสผิดปกติ จนพนักงานหลายคนที่เดินสวนทางถึงกับต้องเหลียวหลังมองด้วยความประหลาดใจ  เพราะปกติแล้วซีอีโอหนุ่มคนนี้มักจะมาพร้อมกับใบหน้าที่เรียบตึงและแววตาที่ดุดันเสมอ  รอยยิ้มนั้นกว้างเสียจนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ยิ้มเรี่ยราด’ จริงๆ อย่างที่เพื่อนสนิทของเขาเคยค่อนขอดไว้

นที เลขาหนุ่มที่ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทมาตั้งแต่มัยธยมปลาย มองท่าทีของเจ้านายด้วยความสงสัยระคนขบขัน เขาทำงานเคียงข้างและรู้ใจคิรากรมานานหลายปี เขารู้ดีว่าหากเสือยิ้มยากอย่างคิรากรยิ้มได้กว้างขนาดนี้ในเช้าวันทำงาน แสดงว่าเมื่อคืนต้องมีเรื่องดีๆ ที่ทำให้ ‘เสือ’ ตัวนี้อิ่มหนำสำราญอย่างมาก และด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อน นทีก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ‘เรื่องดีๆ’ นั้นจะเกี่ยวข้องกับผู้หญิงสวยจัดคนที่คิรากรหิ้วปีกออกจากผับเมื่อคืนหรือเปล่า

“ตื่นมาก็เจอแต่เรื่องดีๆ ทั้งวันเลยนะครับบอส”   นทีเอ่ยแซวขึ้นขณะเดินหอบแฟ้มเอกสารตามคิรากรเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารระดับสูงสุด ห้องทำงานนี้ตกแต่งอย่างเรียบหรูด้วยโทนสีขรึม มีผนังกระจกใสบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวเมืองหลวงและโค้งน้ำเจ้าพระยาได้อย่างกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

“ฉันหมายถึง... เมื่อคืนนี้มีอะไรดีๆ หรือวะ เห็นมึงยิ้มทั้งวัน ยิ้มเรี่ยราดไปหมด”

นทีเปลี่ยนสรรพนามกลับมาเป็นเพื่อนสนิทเมื่ออยู่กันตามลำพังคิรากรไม่ได้ตอบในทันที เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานหนังแท้ราคาแพง สีหน้ายังคงฉายแววอารมณ์ดีอย่างปิดไม่มิด  มือหนายกถ้วยกาแฟดำรสเข้มขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเหลือบตามองเพื่อนสนิทที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ และส่งยิ้มกวนๆ กลับไป

“กูดูออกขนาดนั้นเลยเหรอวะ”  คิรากรตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพอใจในตนเอง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ

“ก็แค่มีเรื่องสนุกนิดหน่อยให้พอหายเซ็งน่ะ”

“นิดหน่อยของมึงมันไม่เคยนิดหน่อยนี่สิ”

นทีขยับตัวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น แล้วลดเสียงลงกระซิบราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยินความลับระดับชาติ

“อย่าบอกนะว่าได้แอ้มยัยคุณหนูไฮโซลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวรังสรรค์ไปแล้วน่ะ”  คิรากรทำหน้าขรึมขึ้นเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินชื่อของ พราวตะวัน และชื่อของพ่อเธอ รังสรรค์ แห่งบริษัทแสงอรุณอิมปอร์ต-เอ็กซ์ปอร์ต แม้ภายในใจจะกำลังฉายภาพเหตุการณ์ร้อนแรงที่เกิดขึ้นเมื่อคืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัมผัสอันหอมหวาน ความเร่าร้อนที่เผาผลาญ และเสียงครางหวานหูของเธอยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่เขาเลือกที่จะเก็บซ่อนมันไว้ให้ลึกที่สุด

“เฮ้ย... บ้าน่า พูดอะไรไม่ให้เกียรติผู้หญิง” คิรากรแสร้งทำเป็นดุ พลางส่ายหัวปฏิเสธ “มึงคิดว่ากูเป็นคนแบบนั้นเหรอวะ”

นทีเลิกคิ้วสูงด้วยความหมั่นไส้ก่อนที่จะตอบ

“เมื่อคืนมึงให้กูขับรถกลับไปก่อน บอกว่ามีเรื่องให้สะสาง แถมยัยนั่นเมาไม่รู้เรื่องขนาดนั้น... มันก็น่าคิดไหมล่ะ”คิรากรพยายามควบคุมสีหน้าให้นิ่งที่สุด เพราะเขาไม่ต้องการให้นทีรู้รายละเอียดทั้งหมดของการกระทำที่วู่วามของเขาและเธอเมื่อคืนนี้ เขายอมรับว่ามันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ เป็นการกระทำที่อยู่เหนือการควบคุม แต่ลึกๆ แล้วมันกลับเป็นความผิดพลาดที่เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกถึงความปรารถนาที่รุนแรงมากขึ้นเมื่อนึกถึงเธอ

“กูแค่พาเขาไปส่งที่โรงแรมว่ะ”  คิรากรเลือกที่จะเล่าความจริงเพียงเสี้ยวเดียวเพื่อตัดรำคาญ

“เขาเมาหนักมากจนไม่น่าจะกลับบ้านได้เอง  และพอเขาตื่นขึ้นมาแล้ว คงรู้ว่าคนที่พาเขามาส่งคือ ลูกชายศัตรูทางธุรกิจของพ่อ  เขาก็แค่นั้นเอง เพราะข้าทิ้งนามบัตรไว้ให้ ป่านนี้คงกรี๊ดสลบไปแล้วล่ะ”   นทีอ้าปากค้างเล็กน้อยกับคำตอบของเพื่อน

“มึงแม่ง... เล่นใหญ่ไปป่ะวะ!”   คิรากรหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ

“บ้า เล่นใหญ่อะไร เผื่อนึกได้อาจจะโทรมาขอบคุณก็ได้มั๊ง”

ชายหนุ่มพูดอย่างติดตลก ใช่สิ มันสนุกมากจริงๆ สำหรับคิรากรแล้ว คืนที่ได้อยู่กับพราวตะวันเป็นอะไรที่เกินความคาดหมายไปมาก ภายใต้ภาพลักษณ์คุณหนูไฮโซที่ดูหยิ่งยโส เธอไม่ใช่ผู้หญิงขี้อ้อนเหมือนคนอื่นๆ ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเขาเธอมีไฟ มีความเปราะบาง และมีเสน่ห์ดึงดูดที่ทำให้เขาแทบจะคลั่ง การที่เธอเป็นฝ่ายเรียกร้องและตอบสนองเขาอย่างดุดันมันทำให้เขาแทบคลั่ง ที่สำคัญเธอยังเวอร์จิ้นอยู่ และเขาภูมิใจอย่างยิ่งที่เป็นคนแรกที่ได้ครอบครองเธอ และนั่นเป็นสิ่งที่นทีไม่รู้... สิ่งที่คิรากรเก็บไว้ในใจคนเดียว คือความจริงที่ว่าเขารู้จักพราวตะวันดีกว่าที่ใครๆ จะคาดคิด

ก่อนที่ธุรกิจอัครเดชากรุ๊ปและบริษัทแสงอรุณจะมาเป็นคู่แข่งกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ธนาคาร อัครเดชากร (พ่อของคิรากร) และ รังสรรค์ แสงอรุณ (พ่อของพราวตะวัน) เคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน  พวกเขาทำธุรกิจร่วมกัน ลงทุนร่วมกัน และต่างฝ่ายต่างเป็นเสมือนปีกของอีกฝ่าย  คิรากรจำได้ดีว่าในวัยเด็ก พราวตะวันตัวเล็กๆ เคยมาเล่นที่บ้านของเขาบ่อยๆ เธอเป็นเด็กหญิงที่ร่าเริงและซนไม่เบา เขาเคยเป็นพี่ชายใจดีที่คอยดูแลเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้น

แต่ความสัมพันธ์อันอบอุ่นของสองครอบครัวก็มาถึงจุดจบเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ด้วยปมในใจที่เกิดจากความไม่เข้าใจและเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจที่ซับซ้อน  รังสรรค์กล่าวหาว่าธนาคารหักหลังเขาในโครงการใหญ่ระดับชาติ  ส่วนธนาคารก็เชื่อว่ารังสรรค์ไม่ซื่อสัตย์กับข้อตกลงที่ทำไว้  คำพูดที่รุนแรงและการกระทำที่เด็ดขาดในครั้งนั้นทำให้ทั้งสองตระกูลตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง และกลายเป็นศัตรูที่คอยหาช่องทางโจมตีกันในโลกธุรกิจมาจนถึงทุกวันนี้