บทที่ 11

หญิงสาวรับคำโดยไม่ถาม เพราะคิดว่าป๋าอาจจะซื้อของส่วนตัว แต่พอถึงห้างสรรพสินค้ากลับไม่ใช่อย่างนั้น เขาพาเธอมาที่ร้านเสื้อผ้าผู้หญิง มีทั้งเสื้อเชิ้ต เสื้อยืด ชุดเดรส กางเกงหลายแบบ ร้านติดป้ายชัดเจน

เสื้อแต่ละตัวสามร้อยขึ้นไปจนถึงตัวเป็นพัน ถึงเป็นราคาที่จับต้องได้แต่ป๋องแป้งก็มองว่าแพงสำหรับเธอ

“ชอบตัวไหนก็หยิบเลยนะ กี่ชุดก็ได้ป๋าซื้อให้”

“ไม่ดีกว่าป๋า”

“ซื้อเถอะ ป๋าเห็นซื้อแต่เสื้อผ้ากับของเล่นให้ลูก ของตัวเองไม่เคยซื้อเลย”

จะไม่ให้ซื้อแต่ของลูกได้ยังไง ก็เด็กโตเร็วนี่ แล้วของเล่นก็อยากให้เขามีเหมือนอย่างเพื่อน

“อย่าคิดเยอะหยิบไปสักสิบชุดเลย”

“ใจดีนะเนี่ย ว่าแต่แป้งแต่งตัวแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

ถามพลางก้มสำรวจตัวเอง วันนี้อุตส่าห์ใส่เสื้อโปโลสีขาว จากปกติใส่เสื้อยืดคอกลม กางเกงยีนก็ยังใหม่และดูดี ติดแต่รองเท้าที่เป็นรองเท้าฟองน้ำธรรมดา

“ไม่แย่หรอก แต่ป๋าเห็นเราเอาแต่ซื้อของให้ลูกไม่ค่อยซื้ออะไรให้ตัวเองเลย เลือกๆ ไปเหอะ เดี๋ยวพาไปซื้อของลูก”

“แป้งเกรง...” / “ ไม่ต้องเกรงใจให้น้องเจ้าของร้านช่วยเลือกไหม”

หญิงวัยสี่สิบต้นๆ ซึ่งเป็นเจ้าของร้านรีบเดินเข้ามาเสนอตัวช่วยทันทีที่เขาเปิดโอกาส

“ให้พี่ช่วยเลือกนะ เสื้อยืดแขนยาวตัวนี้ดีไหมคะสีดำคอวี เนื้อผ้าทิ้งตัวดี ไม่ต้องรีด”

พูดพลางจับเสื้อผ้าทาบตัวให้หญิงสาว คนขายเสนอชุดไหนป๋าก็เห็นด้วยไปหมด แล้วยังให้เธอไปเปลี่ยนชุดใหม่ เป็นเสื้อเชิ้ตสีส้มอิฐ เปลี่ยนรองเท้าแบบสวมมีส้นเล็กน้อย ซื้อกระเป๋าถือให้ด้วย ถึงไม่อยากรับก็ต้องรับเพราะป๋าชิงจ่ายเงินสดไปแล้ว

เสร็จจากการเลือกชุดตัวเองป๋าวรรธน์พาไปซื้อชุดให้น้องริวเพราะเกรงใจอีกนั่นแหละ ป๋องป้องเลยหยิบมาแค่สองชุด ป๋าสายเปย์ยังแอบซื้อจักรยานให้เด็กชายอีก เขาไม่บอกป๋องแป้ง ทั้งคู่ใช้เวลาซื้อของร่วมสองชั่วโมงรถก็มาจอดที่โชว์รูมของเสี่ยชัชชัย

“อ้าว วรรธน์มาไง อ้อ รถบุบเหรอ?”

ขณะถามตาก็เหลือบเห็นรอย

“เออตาไวนะ” ใครก็รู้ว่าป๋าวรรธน์รักรถคันนี้เอามากๆ ที่ผ่านมาไม่เคยเป็นรอยเลย

“สวัสดีค่ะเสี่ยชัช”

“อ้าวน้องแป้งมาด้วยเหรอ เข้าไปนั่งในออฟฟิศก่อนตรงนี้มันร้อน”

เพียงเธอถอดรองเท้าเข้าออฟฟิศ ชายทั้งสองก็พูดลับหลังด้วยน้ำเสียงเบาแทบจะเป็นกระซิบ

“ป๋าตั้งใจพาแป้งมาให้เราเหรอ”

“เออ เห็นว่าเสี่ยสนใจอยู่ เราเห็นว่าแป้งลำบากไม่มีเสาหลัก ต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ถ้ามีคนช่วยจุนเจือก็ดี ว่าแต่เสี่ยจริงจังใช่ไหม? ”

“จริงจังสิ งั้นเอางี้ เราให้ลูกน้องไปส่งป๋า เราอยากจะคุยกันก่อน สัญญาน่าว่าจะไม่ทำอะไรเธอ”

หวังว่าเสี่ยชัชชัยจะทำอย่างที่รับปาก ป๋าวรรธน์ยังลังเลใจว่าจะทิ้งป๋องแป้งไว้นี่ดีไหม ทำไมถึงรู้สึกแย่ทั้งที่หวังดีแท้ๆ แต่ก็ตัดใจก้าวขึ้นรถโดยไม่หันมาที่หญิงสาวผู้นั่งมองผ่านห้องกระจกอย่างน้อยใจ

สงสัยว่าเขาได้ผลประโยชน์อะไรจากการเอาเธอมาส่งเพื่อนตัวเอง ใจหนึ่งอยากวิ่งตามออกไป แต่ก็เชื่อใจว่าป๋าต้องมั่นใจว่าเพื่อนจะไม่ทำอะไรเธอ เจ้าของโชว์รูมเดินเข้ามานั่งตรงข้ามป๋องแป้ง

“จะเที่ยงแล้วนี่ แป้งหิวหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ”

“กินข้าวด้วยก่อนดีกว่านะเดี๋ยวเสี่ยให้แม่บ้านจัดให้”

เสี่ยหนุ่มค่อนข้างสุภาพ และเข้าอกเข้าใจผู้หญิงได้ดี แต่นั่นก็เท่ากับว่า เขาช่ำชองในการโปรยเสน่ห์กับผู้หญิงที่อยากได้ และคงทำแบบนี้มาหลายคนแล้ว

เขาถามถึงความเป็นอยู่และเรื่องการวางแผนอนาคตถ้าลูกโตขึ้นและต้องเรียนหนังสือ ป๋องแป้งจะให้เรียนที่ไหนยังไง โดยไม่ถามถึงอดีตสักคำ แม้มีบางเรื่องที่เธออยากทำความเข้าใจ อยากบอกว่าเธอไม่ดีพอที่จะเป็นผู้หญิงของเขา

หลังมื้อเที่ยงชัชชายยังพาเธออออกมาสูดอากาศที่สวนหย่อมด้านหลังออฟฟิศ เนื้อที่กว้างขวางจอดรถได้หลายสิบคัน

“บ่ายสามกว่าแล้วป่านนี้น้องริวคงร้องหาแป้ง ยังไงรบกวนเสี่ยไปส่งด้วยนะคะ”

“ได้สิ แต่เสียดายจังคุยกับแป้งไม่เท่าไหร่เอง”

“แม่ลูกติดก็แบบนี้ละค่ะเสี่ย”

เธอได้โอกาสย้ำถึงปมของตัวเอง ที่ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์

“นั่นก็ไม่เป็นปัญหาหรอก ถ้าแป้งกับลูกมาอยู่กับเสี่ย”

“แป้งมีลูกติดนะ เสี่ยจะไม่อายคนหรือคะ”

“เอาตามตรง เสี่ยชอบแป้งนะ เท่าที่พูดคุยด้วย แป้งเป็นผู้หญิงแกร่ง”

‘น่าเสียดายที่มีลูกติด’ เขาคิดต่อได้เพียงในใจ เพราะรู้ว่าถ้าเอ่ยออกไปเธอคงไม่ชอบเป็นแน่

“เรามา‘ลอง’อยู่กันไหม? ”

ป๋องแป้งหันมองเขาแทบจะทันที ใบหน้าสวยตึงและขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ลองอยู่งั้นหรือคะ? ”

“เราเพิ่งรู้จักกัน ถ้าเราเข้ากันได้ดี ถึงแป้งจะมีลูกเสี่ยก็ไม่ถือหรอก แต่ถ้าเสี่ยอยากได้อะไรก็มักจะอยากได้เร็วๆ เพราะงั้นเรามาลองอยู่ด้วยกัน และเพื่อรับประกันว่าแป้งจะไม่เสียเปรียบ เสี่ยให้แป้งเรียกมาเลยว่าต้องการเท่าไหร่”

แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อกว่าสองชั่วโมงก่อน เธอมองว่าผู้ชายคนนี้ทั้งที่ร่ำรวย แต่ก็สุภาพและให้เกียรติผู้หญิง แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาเสนอ มันทำให้เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจริงๆ

“โกรธจนหน้าแดงเลยเหรอ ไม่ใช่ว่าเสี่ยจะไม่จริงจัง บอกแล้วไงว่าถ้าเราไปด้วยกันได้ดีเสี่ยก็เลือกแป้ง ที่เสนออะไรแบบนี้ก็เพื่อให้แป้งมั่นใจว่าจะไม่เสียเปรียบ เสี่ยพร้อมรับผิดชอบลูกแป้งถ้าเราอยู่ด้วยกัน จะไม่ทิ้งให้ลำบากเลี้ยงลูกคนเดียวเหมือนผัวเก่าของเธอแน่นอน”

“แป้งไม่ใช่ตัวเลือกของใครค่ะ ไม่ใช่หยิ่งในศักดิ์ศรีอะไร แต่แป้งไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเด่ แป้งผ่านมาเยอะและไม่ได้ถูกผัวเก่าทิ้ง อย่างที่เสี่ยเดา”

น้ำเสียงเธอตัดพ้อและสั่นเครือ ไม่มีสิทธิ์โกรธเขาแต่สมเพชตัวเองมากกว่า

“เสี่ยขอโทษ”

คำขอโทษออกมาจากใจจริง หลังเห็นหญิงสาวน้ำตาคลอหน่วย ที่ผ่านมาเคยยื่นข้อเสนอแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเป็นสาวโสดสาวสดแท้ๆ ก็ไม่เคยถูกปฏิเสธแบบนี้มาก่อน ป๋องแป้งสูดหายใจเข้าลึกๆ เป็นการกลั้นน้ำตาและควบคุมน้ำเสียง

“ออฟฟิศเสี่ย มีรถสองแถวผ่านไหมคะ? ”

“ไม่มีหรอก เสี่ยรับปากป๋าแล้วว่าจะไปส่ง อย่าทำหน้าไม่ไว้ใจสิ เสี่ยน่ะลูกผู้ชายพอ ถ้าทำอะไรแป้งมีหวังโดนไอ้‘ป๋า’ทุบกะบาลเอาพอดี”

‘ป๋า’ทุบกะบาลงั้นหรือ ป๋าวรรธน์คงไม่ได้เห็นค่าเธอขนาดต้องทำร้ายเพื่อนตัวเองหรอก ก็พามาส่งให้ถึงที่เองนี่ ตลอดทางที่นั่งข้างชัชชายกลับที่พัก ป๋องแป้งแทบไม่คุยอะไรกับเพื่อนป๋าเลย