บทที่ 30

ร่างอุ่นๆ ของป๋าวรรธน์นอนลงเคียงข้างตรงฟูกหนากลางห้อง ป๋องแป้งที่กำลังหลับเคียงกายลูกชายตัวน้อยถึงกับสะดุ้งและหันขวับไปที่คนตัวโต  “ป๋าเข้ามาทำไม เดี๋ยวน้องริวก็เห็นหรอก”

“เห็นก็บอกไปสิ ว่าเราเป็นอะไรกัน”

“เราเหรอ แป้งกับป๋าเป็นอะไรกันเหรอ” เธอขยับตัวลุกนั่งมองหน้าเขาในความมืด ที่มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องสว่างผ่านมุ้งลวดหน้าต่างห้องนอน

“ป๋ามาคิดๆ แล้ว ป๋าว่า ป๋าควรจะมีใครสักคน”

เขาพูดแบบนี้เหมือนจะบอกว่าอยากมีเธอในชีวิต แต่มันฟังแล้วกำกวมไม่ชัดเจนเอาเสียเลย

“ป๋ามีลูกน้อง มีลูกจ้างตั้งหลายคน นอกจากนี้...เกสร อิงอร ละมัย ถ้าหมายถึงคนที่จะพามาหลับนอน ผู้หญิงของป๋ามีตั้งสามคนเลยนะ มันเกินกว่าใครสักคนมาถึงสองคนด้วยซ้ำ”

“สามคนที่ไหนกัน...สี่คนต่างหาก แป้งไม่นับตัวเองด้วยละ”

ทำไมไม่รู้ ได้ฟังแล้วรู้สึกโกรธเขาชะมัด และผิดหวังตรงที่เขารวมเธอเป็นผู้หญิงในฮาเร็มด้วย

“อย่ามานับแป้งเลย แป้งจะหนีไปมีผัวแล้วละ ไม่อยากแย่งกับผู้หญิงคนอื่น” น้ำเสียงกระเง้ากระงอด บ่งบอกเธอกำลังงอนเขา นั่นทำให้วรรธน์ยิ่งอารมณ์ดี

“ผู้ชายคนไหนกล้าเอาเมียป๋าไปละก็ ศพไม่สวยแน่” เขาพูดเหมือนจริงจัง และจริงที่สะดุดหูคือเขาใช้คำว่าเมียกับเธอ

“ป๋า...นี่ป๋าเรียกใครว่าเมีย”

 “ก็แป้งน่ะสิ ป๋ายอมรับว่ารู้สึกจั๊กจี้หัวใจชอบกล ที่รู้ว่าธนาเป็นพ่อเจ้าริว”

“ป๋า! อย่าพูดดังเดี๋ยวลูกแป้งตื่นนะ” เธอพูดเสียงกระซิบพลางหันไปมองลูกชายที่ยังนอนหลับสนิท

“ขอโทษที แต่ป๋าจะบอกว่า ป๋าคุยกับธนาแล้วว่าเขาจะเอายังไง ป๋าเองก็ไม่ได้ถามเรื่องราวของแป้งกับเจ้านั่นนะ เพราะป๋าอยากให้แป้งเล่าเอง” เขาจ้องเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“งั้นเรา ไปที่ห้องป๋าได้ไหมแป้งกลัวลูกตื่น”

ป๋องแป้งเล่าเรื่องราวในชีวิตทั้งหมดอย่างไม่ปิดกั้น โดยทั้งคู่นั่งเคียงกันบนโซฟาในห้องนอนของวรรธน์ เขาตกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้รู้ ทั้งเรื่องที่เธอเคยถูกอดีตสามีทำร้ายร่างกาย ถูกทอดทิ้ง และเรื่องระหว่างป๋องแป้งกับธนา

“ถ้าป๋ารู้ว่าความจริงมันจะเป็นแบบนี้ คงไม่ขอให้แป้งเล่าทั้งหมด”

เขาถอนหายใจ น้ำเสียงเหมือนกำลังข่มความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

“แป้งรู้ว่าอดีตของแป้งมันน่ารังเกียจ”

“ไม่เลย อดีตของแป้งไม่ได้น่ารังเกียจอะไร ถ้าจะน่ารังเกียจก็คงเป็นไอ้คนที่มีเมียใหม่ แล้วตบตีทำร้ายร่างกายผู้หญิงต่างหาก ป๋าแทบทนฟังไม่ไหวที่รู้ว่าแป้งเคยถูกตบตี ตั้งแต่เกิดมานะ ป๋าไม่เคยตบผู้หญิงสักแปะ ดูสิ แป้งตัวเล็กนิดเดียวเอง”

เธอน้ำตาคลอรู้สึกซึ้งใจที่เขาดูโกรธและโมโหแทนเธอ จริงสินะ ป่าวรรธน์ไม่เคยด่าทอหรือหยาบคายกับผู้หญิงเลย แล้วจากนี้เอาไงต่อดี

“ขอบคุณมากเลยนะคะที่ป๋าเห็นใจแป้ง เรื่องของเราสองคน แป้งไม่คิดเรียกร้องให้ป๋าต้องรับผิดชอบอะไร มันเป็นความยินยอมของเราทั้งคู่ เราต่างคนต่างเคยมีใครมาแล้ว และวันหนึ่งไม่มี พูดตรงๆ คือเราต่างคนต่างเหงา และเติมเต็มให้กัน แม้ว่าแป้งจะต่างจากป๋าอยู่บ้าง คือป๋ามีผู้หญิงหลายคน แต่แป้งมีป๋าแค่คนเดียว”

น้ำเสียงช่วงท้ายแผ่วลงเพราะความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เจอคนดีๆ กลับไม่ได้เป็นคู่รักอีกแล้ว

"เอาเป็นว่าจากนี้ไปไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องที่มันผ่านมาแล้ว ยังไงเราก็ย้อนไปแก้ไขมันไม่ได้อีก ต่อจากนี้แป้งกับลูกจะมีป๋านะ...เอ้อ ถามก่อนว่ากับธนาแป้ง...ยังรักเขาไหม"

เขาถามด้วยความกังวล และหวังว่าป๋องแป้งจะให้คำตอบเข้าข้างเขา คือเธอไม่ได้รู้สึกกับธนาแล้ว

"แป้งกับธนา มันเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น แป้งยืนยันได้ว่าเราทั้งคู่ไม่ได้รักกัน แต่ที่บอกว่าแป้งกับน้องริวยังมีป๋านั่นน่ะ หมายความว่ายังไงคะ"

เธอเดาในใจแล้วว่า เขาน่าจะหมายความว่าจะดูแลเธอไปตลอดแบบขอคบหากัน แต่อยากให้ป๋าวรรธน์พูดชัดๆ แทนที่จะตอบคำถามเขากลับถามกลับเธออีก

"แล้วกับป๋าละ แป้งรู้สึกยังไงบ้าง หลังจากเรามีอะไรกันหลายครั้ง และเดือนกว่าแล้วด้วยที่เราทำกัน แป้งเห็นป๋าเป็นแค่คนแก้เหงาหรือเปล่า" แววตาที่เขาให้มองมันมีประกายหวานเชื่อม พอเธอจ้องก็หลุบหลบหมือนท่าทางขัดเขินเหมือนวัยรุ่นกำลังตกหลุมรัก ตั้งแต่รู้จักกันเธอไม่เคยเห็นว่าป๋ามีท่าทางแบบนี้มาก่อน

"แป้ง...สามารถรู้สึกกับป๋าได้มากกว่านี้ด้วยเหรอ เพราะป๋าก็มีผู้หญิงมากมาย และป๋าเองก็ไม่ได้ให้สถานะอะไรกับแป้งเลย"

รู้แล้วว่าเขาอยากให้เธอสารภาพก่อน เธอไม่ยอมเสียหรอก

"ผู้หญิงพวกนั้นมันก่อนที่เราจะนอนด้วยกัน แล้วตอนนี้ป๋าก็เลิกกับทุกคนแล้ว"

"เลิกตอนไหน สี่ห้าวันก่อน อิงอร ละมัย เกสรยังมาร้องคาราโอเกะและรุมทึ้งป๋าอยู่เลย" เธอพูดราวกับสามสาวเป็นฝูงไฮยีน่า

"แหมแป้งก็พูดไป รุมทึ้งน่ะมันไฮยีน่ารุมกินกวางเน่าแล้ว ป๋าไม่ได้มีอะไรกับพวกนั้นแล้ว ตัดขาดทุกคน เพราะ...แป้ง ตอนถูกพวกนั้นจู่โจมเข้ามาพร้อมกัน ป๋าคิดถึงแป้ง อยากทำแต่กับแป้ง กลัวเธอจะโกรธ แล้วแป้งก็เปิดประตูเข้ามาจริงๆ ตอนนั้นป๋า รู้สึกเหมือนถูกเมียจับได้ว่ามั่วหญิงอื่นเลย"

“เมียเหรอ”