ตอนที่ 28

หลังจากที่กินมื้อเที่ยงกันแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันพักผ่อนกับเดินถ่ายรูปมุมต่างๆ ในสวนส้ม ป๋องแป้งกับพรช่วยกันล้างจาน ระหว่างนั้นมายด์เดินถือจานชามของเธอกับธนามาที่จุดชะล้างที่เป็นแผ่นไม้วางไว้ที่ก๊อกน้ำ มีกะละมังสี่ใบวางใช้งานแตกต่าง ป๋องแป้งยื่นมือรับ

“เอามานี่เลยค่ะคุณมายด์”

“อุ้ย อย่าเรียกหนูว่าคุณเลยคะพี่แป้ง”

เธอท้วงพร้อมกับยื่นจานที่ปัดเศษอาหารทิ้งแล้วให้ป๋องแป้ง เหมือนว่ามายด์อยากพูดอะไร แต่รอให้อีกฝ่ายล้างจานเสร็จ พอเห็นป๋องแป้งว่างและนั่งพักจึงเดินเข้าไปหา

“พี่แป้งคะ  มายด์อยากปรึกษาหน่อยได้ไหม”

“อ่อ ได้ค่ะ ปรึกษาพี่เรื่องอะไรคะ”

เพราะมีความลับที่ปกปิดอยู่ทำให้ ป๋องแป้งนึกระแวงมายด์ยิ้มทางทางเขิน

“มายด์อยากถามว่าตอนตั้งท้องน้องริว พี่แป้งรู้ตอนไหนว่าท้อง แล้วมันจะมีอาการเตือนยังไงก่อนคะ”

คำถามแบบนี้ฟังแล้วรู้สึกได้ว่าคนถามกำลังจะเช็กอาการตัวเองว่าอาจจะตั้งครรภ์ ทำให้ผู้ต้องตอบคำถามนี้คิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ช่วงที่เธอเกิดตั้งท้องแล้วบอกพ่อของลูกไม่ได้ แตกต่างจากหญิงสาวตรงหน้าที่คงรอคอยจะบอกข่าวดีนี้กับว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ

“พี่คัดเต้านมมากจนเจ็บ คิดว่าเป็นช่วงมีรอบเดือน แต่เมนไม่มา จากนั้นก็เริ่มเหม็นอาหารแล้วอ้วกเลยค่ะ”

“งั้นมายด์ ก็ต้องรอดูอีกหน่อย เนี่ยคัดเต้านมมาเป็นอาทิตย์แล้วเมนยังไม่มา แต่ยังกินอร่อยอยู่เลย เอ…แบบนี้จะเป็นไปได้ไหมคะว่าอาจจะท้อง”

“เป็นไปได้ค่ะ”

ป๋องแป้งตอบทั้งรอยยิ้มเจื่อน ต่างจากสาวสวยที่ยิ้มด้วยความตื่นเต้น

“ถ้าท้องจริงท้องจะโตไวไหมนะ ชุดเจ้าสาวพอดีตัวเป๊ะเลยตอนนี้ งานแต่งอีกตั้งครึ่งเดือนพุงจะป่องเร็วไหมเนี่ย”

คิดถึงเรื่องชุดมายด์ดูค่อนข้างกังวล ปกติเธอน้ำหนักขึ้นง่ายอยู่ด้วย

“อย่าเพิ่งเครียดเลยค่ะน้องมายด์ ไว้ตรวจก่อนให้แน่ใจ แต่เรื่องชุดพี่ว่าไม่น่ามีปัญหาหรอก อีกแค่สิบกว่าวันเอง”

มายด์เดินกลับไปหากลุ่มทีมถ่ายภาพเพื่อดูรูปที่ถ่ายมาเมื่อรอบเช้า ป๋องแป้งมองสาวรุ่นน้องอายุห่างเธอเป็นสิบปี น่ารักสดใสมีชีวิตชีวา เหมาะสมกับธนามาก

ด้วยเขาเป็นพ่อของลูกป๋องแป้งยอมรับว่ามันมีความรู้สึกกวนใจ ในช่วงที่พลาดมีวันไนท์สแตนด์กับธนาและท้องขึ้นมานั้น ยอมรับว่ารู้สึกหวั่นไหว แต่เมื่อแยกย้ายเธอก็ทำใจได้ แล้วความรักทั้งหมดของหัวใจมอบให้เพียงแต่เจ้าริวน้อยเท่านั้น

และเมื่อหันไปที่ม้านั่งมุมหนึ่งของสวนเห็นธนากับป๋าวรรธน์ยืนคุยกัน ทำท่าทางชี้ชวนดูที่ดูสวน พอผู้ชายสองคนยืนคู่กัน จึงทำให้เธอรู้ว่าสายตาของเธอมองไปที่คนไหนแล้วหัวใจวูบไหว แม้ว่าจากนี้คงไม่มีหวังกับใครทั้งนั้น ธนานั้นเธอไม่มีสิทธิ์และไม่รู้สึกอะไรมากว่าเขาเป็นพ่อของลูก ส่วนป๋าวรรธน์เองก็ต้องการเพียงคู่นอนไม่ต้องการภรรยา

“ธนา ป๋ามีเรื่องหนึ่งอยากถาม”

ธนารู้สึกถึงความไม่ปกติในน้ำเสียงของป๋า แต่ก็พยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในสวน จนกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีใครได้ยิน ป๋าวรรธน์จึงหยุดและหันมาสบตาธนา

 “ธนา ป๋าขอถามตรงๆ นะ เจ้าริวเป็นลูกเธอใช่ไหม”

ธนายืนตัวแข็ง เขาไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี แต่แววตาของป๋าวรรธน์บ่งบอกว่าเขาไม่ได้ถามเล่นๆ

“ป๋าหมายความว่าอะไรครับ”

“บอกมาตามตรงเถอะ ดูจากหน้าตาเด็กก็พอเดาได้ สายตาของเธอที่มองแป้งมันชัดเจนมาก แล้วเมื่อเช้ามืดป๋าเห็นนะว่าธนากับแป้งเข้าไปอยู่ในรถกันสองคน เข้าไปทำอะไรกัน”

ประโยคหลังน้ำเสียงป๋าเจืออารมณ์ไม่พอใจอยู่

“ป๋าเห็นด้วยเหรอ”

วรรธน์พยักหน้าทำตาเขียวใส่ ไม่พอใจว่าที่หลานเขยที่ดูมีลับลมคมในแบบนี้จะไว้ใจให้ดูแลน้องมายด์ได้ยังไง

“ไม่มีอะไรจริงๆ นะป๋า เอาละ ผมสัญญาว่าที่จะเล่านี้เป็นความจริงทุกอย่าง และผมยืนยันว่าผมจริงใจกับน้องมายด์”

หลังฟังความจริงจากปากธนาแล้ววรรธน์รู้สึกสงสารป๋องแป้งจับใจ ถึงรู้จักกันไม่ถึงปีแต่เขามั่นใจว่ารู้จักเธอดี ตอนตั้งท้องตกใจมากถึงกับรีบลาออก เพราะไม่อยากให้ธนารู้ เธอยอมเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทุ่มเทเพื่อเจ้าริว ไม่ได้ใฝ่หาผู้ชาย แม้กระทั่งเสี่ยชัชชายเพื่อนรักของเขาที่พร้อมเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีเธอก็ยังปฏิเสธ

“แน่ใจใช่ไหมว่าเธอไม่ได้มีใจให้แป้ง ไม่ใช่ว่าแต่งไปแล้วน้องมายด์ยังต้องคอยระแวง”

‘และฉันก็ต้องมาระแวงว่าแกจะยุ่งกับเมียฉันอีก’ ประโยคหลังป๋าคิดในใจ ตั้งแต่ตอนเห็นสองคนนั่นเข้าไปในรถก็คิดไปไกลว่าทำอะไรหรือเปล่า

 “ผม…รักมายด์ครับป๋า และผมเชื่อว่าพี่แป้งเองก็ไม่ได้รักผมเหมือนกัน”

“แล้วจะทำยังไง อยากให้ลูกรู้ไหมว่าเธอเป็นพ่อเขา แล้วจะบอกมายด์ตามตรงหรือจะปิดบัง แต่สำหรับป๋ามองว่าถ้าแกจะแต่งงานกับหลานสาวป๋าทั้งที่ยังมีเรื่องคาราคาซังแบบนี้ มันไม่ดีเลยนะ”

คำพูดของป๋าวรรธน์ยิ่งทำให้ธนาอึดอัด

“ผม…ขอโอกาสให้ผมคุยกับมายด์ก่อนนะครับป๋า”

ป๋าวรรธน์ถอนหายใจยาว ก่อนจะพยักหน้า

“รีบจัดการซะธนา เธอต้องกล้าและจริงใจมากที่สุด”

คืนนั้น ธนาตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้มายด์ฟัง แม้เธอจะตกใจและโกรธที่เขาไม่บอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรก ยอมรับว่าเป็นอดีตที่กลับมาแก้ไขไม่ได้ พอนึกกลับไปตอนเจอธนาแรกๆ ก็รู้สึกมีบางอย่างที่เธอไม่สบายใจ

  “พี่หวั่นไหวกับผู้หญิงที่ พี่ไม่ไปต่อกับเธอ เราไม่ได้รักกัน ไม่เคยรัก แต่มีวันไนท์สแตนด์” น้องมายด์ได้ยินถึงกับหน้าแดงเห่อด้วยความเขินอาย เธอยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแต่ก็ให้กำลังใจเขา

“ตอนนี้พี่รักเธอมากขึ้นหรือเปล่า”

“เราไม่เคยรักกัน”

“เอาใหม่ค่ะ พี่คิดถึงเธอน้อยลงไหมคะ”

ธนาพยักหน้ารับ