บทที่ 10

"ออกไปเถอะ เดี๋ยวป๋าเก็บกวาดเอง"

ป๋องแป้งหันหลังกลับไปมองที่หน้าห้องน้ำ ถึงกับเผลอมองจ้องรูปร่างกำยำของป๋าวรรธน์ไปชั่วครู่ เขาสวมเพียงกางเกงขาสั้น เปลือยกายส่วนบน จับผ้าเช็ดตัวซับน้ำตามเนื้อตัวก่อนขยี้ผมแรงๆ

"จ้องอะไรป๋า น้ำลายไหลแล้วนั่น"

เขาทักพรางยิ้มขำ ก่อนเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบังสายตาเธอและเลือกชุดที่จะสวมใส่

"บ้า! เปล่าสักหน่อยก็ ก็..."

"ก็ไม่มีผู้ชายมานานแล้วใช่ไหมละ? "

น้ำเสียงเขาฟังดูล้อเล่น แต่แสลงใจอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่คืนนั้นที่ทำให้เธอกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ก็ไม่เคยมีใครผ่านเข้ามาเลย

"ก็แป้งไม่ได้อยากมีนี่"

เธอก้มกวาดพื้นระหว่างสนทนา เพราะรู้ว่าเขากำลังแต่งตัวให้เรียบร้อย

“ป๋าว่ามีก็ดีนะจะได้มีคนดูแล เดี๋ยวเจ้าริวก็ต้องเข้าอนุบาลแล้ว เด็กยิ่งโตค่าใช้จ่ายก็ยิ่สูงขึ้น จะได้มีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระ”

“ใครเขาจะมายินดีรับภาระนี้ล่ะป๋า น้องริวกำลังซนเลยแป้งกลัวว่าถ้ามีพ่อเลี้ยงเขาจะไม่รักลูกแป้ง”

ข่าวมีออกมากมาย ยิ่งบางคนมีลูกสาวถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน มีลูกชายก็ถูกทำร้ายร่างกายจนตายก็มี จากเคยผ่านการมีสามีที่ชอบตบดีทำร้ายมาก่อน ทำให้เธอเลือกที่จะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไปตลอดดีกว่า

“ป๋าว่าไอ้ชัชมันก็ดีนะ เท่าที่รู้จักกันเป็นคนใจเย็นอยู่”

 “แป้งรู้สึกเฉยๆ กับเสี่ยชัชนะ แต่ขอคุยกับเขาอีกหน่อยดีกว่า” ไม่ได้ปิดกั้นอะไรขนาดนั้น แต่ขอทำความรู้จักกับเสี่ยชัชมากกว่านี้

“งั้นป๋าจะนัดมันมาที่ร้านบ่อยๆ จะได้รู้จักกันมากขึ้น”

เขาปิดตู้เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย

“ดูผลักไสกันจัง ไม่อยากให้แป้งอยู่แล้วเหรอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย แป้งก็เปิดใจบ้างสิ”

แค่อยากให้ได้คนดีๆ นั่นคือเจตนาที่แท้จริง วรรธน์ยอมรับว่ารู้สึกสงสารป๋องแป้งมากอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เพียงการเป็นคนโอบอ้อมอารี แต่แววตาเศร้าในวันที่ลูกชายเธอป่วย แล้วไม่มีเงินรักษานั้นมันสะท้อนใจเขา

ในวันที่เมียสุดที่รักถูกงูกัด เขาอยากพาเธอไปหาหมอให้หมอช่วยรักษาให้พื้นคืนมา ทว่าต้องยอมรับร่างในอ้อมกอดขาดใจไปนานแล้ว ยาวิเศษใดในโลกนี้ไม่มีทางรักษา

“ถ้าจะหาผัวให้แป้ง อยากให้แป้งเปิดใจจริงๆ ถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมป๋าไม่เปิดใจบ้าง เราต่างก็มีเหตุผล ป๋าเข้าใจแป้งใช่ไหม? ”

ป๋องแป้งถามในขณะที่เขากำลังคิดถึงภาพเมียรักที่จากไป นัยน์ตาชายหนุ่มจึงดูเศร้ามากจนเธอตกใจที่ไปพูดแทงใจดำเขาเสียอย่างนั้น โครม!!

เสียงดังจากที่จอดรถตามมาด้วยเสียงเด็กเจื้อยแจ้วโวยวาย และมีเสียงเด็กชายร้องไห้ ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองรีบลงไปดู ภาพที่เห็นคือน้องริวนั่งอยู่ที่ประตูรถเก๋งของป๋าวรรธน์ ในท่ายกมือกุมหน้าผาก ข้างเจ้าตัวน้อยกันมีสกู๊ตเตอร์ล้มอยู่

“น้องริวเป็นอะไรลูก”

หญิงสาวรีบวิ่งลงไปโอบกอดลูกชาย หน้าผากของเจ้าตัวเล็กปูดปวม

“แม่แป้งหนูเจ็บ ฮือๆ ”

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวแม่เป่าให้”

เด็กชายพยายามกลั้นเสียงร้องในอ้อมกอด ป๋องแป้งเป่าหัวโนให้ แล้วอุ้มลูกขึ้นจากพื้น รถของป๋าเกิดรอยบุบและสีถลอก

“เล่นอะไรกัน?! ”

วรรธน์หันไปถามเด็กชายอายุราวสี่ถึงห้าขวบสามคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยน้ำเสียงดุ เพราะลูกคนงานมักจะเล่นซนต้องใช้เสียงกำราบ

“น้องริวขี่สกู๊ตเตอร์ชนรถป๋าครับ” เด็กๆ แย่งกันฟ้องและบอกเป็นเสียงเดียวกัน

“เล่นยังไงไม่ดูน้อง ไม่ใช่ว่าแกล้งไล่กวดน้องนะ”

“ปะ เปล่าครับป๋า ไอ้ริวมันตามพวกผมมาเอง มันยังเล่นไม่แข็ง ล้มตั้งหลายทีแล้ว”

“รู้ว่าน้องเล่นไม่แข็งก็พาไปที่ลานกว้างๆ สิ ป๋าทำสนามเด็กเล่นให้ออกกว้างขวาง”

“ขอโทษครับป๋า”

เด็กทั้งสามรีบไหว้แล้วขี่สกู๊ตเตอร์หลบไป

“แป้งผิดเองแหละป๋าซื้อของเล่นให้ลูกทั้งที่น้องยังไม่โต เดี๋ยวแป้งจะจ่ายค่าซ่อมรถให้นะคะ ป๋าหักจากเงินเดือนแป้งได้ไหม”

ให้เธอจ่ายหรือ วรรธน์ไม่ทันคิดเรื่องค่าเสียหายอะไรเลย เขาดูใจร้ายในสายตาป๋องแป้งขนาดนั้นเชียว

เมื่อทอดสายตามองเด็กขี้แยในอ้อมแขนแม่ที่คอยเอาแต่โอ๋ลูกน้อย เลี้ยงกันแบบนี้มีหวังเป็นตุ๊ดเป็นเกย์กันพอดี เขาไม่ได้เหยียดเรื่องเพศสภาพหรอก แต่อยากให้เจ้าริวเป็นเด็กที่เข้มแข็ง โตขึ้นมาปกป้องแม่ได้

ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ สองแม่ลูก จ้องหน้าน้องริว แววตาเขาคงดุมากทำให้เจ้าตัวเล็กร้องจ้าขึ้น แล้วซุกหน้ามุดในอกแม่

“ไอ้หนูจะร้องทำไม? ”

ไม่วายสีหน้าหงุดหงิดใส่เข้าไปอีก

“ป๋า จะ ตี หนู ไหม” พูดไปสะอึกสะอื้นไปน้ำตานี่ไหลเป็นเขื่อนแตก

“ไม่ตีๆ มานี่ซิ”

“ป๋าไม่ตีหรอกลูก ใครจะตีน้องริวได้ลง”

ป๋องแป้งปลอบก่อนคลายอ้อมกอดส่งลูกให้เขา พลางพูดเสียงกระซิบข้างหูคนตัวโต

“ป๋าหน้าดุนะคะ” ถึงกระนั้นเขาก็ยังทำหน้าตึง

“เช็ดน้ำตาซะ เช็ดเองด้วย ป๋าไม่ตีไม่ดุริวหรอก”

เด็กน้อยค่อยๆ กลั้นสะอื้น เลิกชายเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตา ใบหน้าเปียกชื้นแห้งไป เขาเพิ่งได้มองใกล้ๆ หน้าตาหนูน้อยน่ารัก แต่มีเค้าของป๋องแป้งไม่มาก คงจะเหมือนพ่อสิท่าถึงได้อาภัพแบบนี้ มือหนาจับที่รอยปูดโนบนหน้าผาก

“หัวโนนิดเดียวเองร้องไห้เป็นเด็กผู้หญิงเลย ริวเป็นผู้ชาย ต้องรู้จักอดทนรู้ไหม ไม่ใช่เอะอะก็ร้องไห้ ป๋าเห็นริวงอแงบ่อยมาก ต่อไปนี้จะไม่ขี้แยอีก ตกลงไหม? ”

น้องริวพยักหน้าช้าๆ ทั้งที่ยังสะอื้นฮัก

“ตอบผู้ใหญ่ต้องพูดครับสิ”

“ครับ”

น้ำเสียงและแววตาของวรรธน์ดูอบอุ่นอย่างที่ป๋องแป้งไม่เคยเห็น น้องริวเป็นเด็กเข้าใจง่าย แม้จะวัยเพียงสามขวบ

ป๋าวรรธน์ทำเหมือนไม่เอาเรื่องแต่ก็สั่งให้ป๋องแป้งแต่งตัวสวยเอารถไปเข้าอู่กับเขา ส่วนน้องริวก็ให้กระต่ายมาดูแล มีไม่กี่ครั้งที่เขาจะขับรถเอง และวันนี้เป็นอีกครั้งหนึ่ง ป๋องแป้งเองก็เพิ่งเคยนั่งรถเข้าไปในตัวเมืองกับเขาตามลำพังเช่นกัน เธอออกอาการเกร็งมาก

“แวะห้างแป๊บนะ”

“ค่ะ”