ตอนที่ 27

“ถามตัวเองก่อนเถอะ ว่าถ้าวันนั้นธนารู้ว่าพี่ท้อง จะมองพี่เป็นคนยังไง จะไม่คิดหรือว่าพี่ท้องกับคนอื่นแล้วตั้งใจจับเธอ เพราะหลังจากมีอะไรกันเธอก็ทำเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศ แสดงออกชัดเจนว่าเธอรับไม่ได้ และอยากหนีไปให้พ้น”

เขาเถียงไม่ออก ต้องยอมรับว่าตอนนั้นคิดแบบนี้จริงๆ

“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ทำไมพี่ถึงไม่บอกผมเราจะได้แก้ปัญหากัน…เอ่อ...”

“อย่าแม้แต่คิดและอย่าพูดออกมานะธนา น้องริวคือเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่ เป็นแก้วตาดวงใจของพี่ ในความผิดพลาดที่พี่ทำให้เขาเกิด แต่น้องริวก็เหมือนเป็นรางวัลจากสวรรค์ เป็นของขวัญที่พี่รักที่สุดในชีวิต”

“ยอมรับว่าผมรู้สึกแย่ที่พี่อาจจะมีใครต่อใครตอนอยู่ที่เกาะ แต่เมื่อท้องก็ควรบอกผมสิ จะได้ตรวจ DNA เกือบห้าปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยรู้เลยว่าผมมีลูก…”

เมื่อพูดคำว่าลูก ใบหน้าเด็กชายก็แวบเข้ามาทำให้เขารู้สึกใจสั่นไหวอย่างรุนแรง ถ้าเขารู้วันนั้นและหากผลตรวจเป็นลูกของเขา เขาไม่มีวันที่จะคิดทำลายเด็กแน่นอน ป๋องแป้งหันไปเช็ดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะตอบ

“ก่อนอื่นเลยนะ พี่ไม่อยากถูกเข้าใจผิดในเรื่องยาคุมกำเนิด พี่ไม่ได้กินเอง พี่ซื้อให้ผู้หญิงของนายหัวมาร์ก ในช่วงเวลานั้นพี่ไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นนอกจากธนา ส่วนที่รู้ว่าท้องทำไมไม่บอก ก็เพราะพี่ไม่อยากทำให้ชีวิตของธนาต้องยุ่งยาก” เธอเงียบเพื่อคุมน้ำเสียงไม่ให้เกว่ง

“สำคัญสุดคือ เราต่างกันเกินไป การไปเรียนต่อเป็นอนาคตที่ดีของเธอ และตอนนั้น…พี่คิดว่าไม่อยากให้เรื่องลูกไปฉุดรั้งชีวิตเธอ”

 “พี่คิดแทนผมเหรอ! ถ้ารู้ว่าเขาเป็นลูกผม  คิดว่าผมจะไม่อยากรับผิดชอบเหรอ!” น้ำเสียงของธนาเจ็บปวด

“พี่ไม่คิดว่าเธอจะไม่รับผิดชอบ แต่พี่ไม่ควรเรียกร้องความรับผิดชอบ เราไม่เคยรักกัน ไม่มีความผูกพันธ์ใดๆ มันเกิดขึ้นเพราะอารมณ์เหงาเปล่าเปลี่ยวของพี่ พี่เริ่มก่อนและตอนนั้นธนาก็กำลังเจ็บปวดเพราะความผิดหวังจากบุษรินทร์ เราไม่ได้ตั้งใจกันทั้งคู่ เมื่อพี่ป้องกันไม่ดีพอ พี่ก็เลือกรับผิดชอบลูกแต่เพียงผู้เดียว ไม่คิดเลยว่า โลกมันจะ…มันจะกลมขนาดนี้”

นอกจากโลกจะกลมแล้ว ยังเหมือนกับโลกกลั่นแกล้งเธอ เวลานี้ยอมรับว่ารู้สึกดีและรักป๋าวรรธน์เข้าแล้ว

“ใช่…พี่คิดว่ามันจะดีกว่าสำหรับทุกคน ธนาเองก็มีชีวิตของตัวเอง พี่เองก็มีป๋าวรรธน์คอยช่วยดูแล”

ธนาชะงักเมื่อได้ยินชื่อป๋าวรรธน์ ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านหัวใจเมื่อคิดถึงว่าจะยังต้องเกี่ยวข้องกับเธออีกในอนาคตเพราะป๋าวรรธน์เป็นอาของน้องมายด์ นั่นหมายความว่าเขาจะต้องเกี่ยวข้องกับป๋องแป้งในฐานะหลานเขยจะมองหน้ากันอย่างไร

“แล้วป๋าวรรธน์รู้ไหม…” ป๋องแป้งส่ายหน้า

“ป๋ารู้แค่ว่าน้องริวไม่มีพ่อ…เขาไม่เคยถามอะไรพี่มากกว่านั้น” ธนากัดฟันแน่น เขาหันหลังให้ป๋องแป้งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามสงบจิตใจ ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

“ต่อไปนี้ พี่แป้งอย่าคิดแทนผมอีก ผมจะรับผิดชอบในฐานะพ่อของริว”

 “แต่ธนา…ธนากำลังจะแต่งงานกับมายด์ เรื่องนี้…”

 “ผมจะจัดการเอง” ธนาตัดบท น้ำเสียงหนักแน่น

สักครู่ใหญ่ๆ ธนาออกมาจากรถ เขามองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใครจึงให้ป๋องแป้งออกมา แต่เขาลืมมองด้านบนบ้านว่าตอนนี้มีใครบางคนเห็นว่าทั้งสองเข้าไปในรถด้วยกัน

“แม่แป้ง น้องริวอยากไปด้วย” เจ้าตัวเล็กเดินงัวเงียตื่นขึ้นมาตอนได้ยินเสียงแม่เปิดประตู

“ไม่ได้ครับ วันนี้หนูต้องอยู่บ้านนะลูก”

“ทำไมละครับ” “เพราะแม่ต้องทำงานเยอะ ไม่มีเวลาดูหนู แล้วสวนส้มก็ใกล้ป่าด้วยอันตราย”

น้องริวทำหน้าหงอย แต่ก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะผิดหวังเล็กน้อย ป๋องแป้งลูบหัวลูกชายเบาๆ

“นี่เป็นงานสำคัญของผู้ใหญ่น้องริวไปไม่ได้ ไว้วันหลังแม่จะขอป๋าพาไปนะ”

“แต่ริวอยากไปเล่นกับพี่ธนา”

“น้องริวครับ พี่ธนาจะถ่ายรูปแต่งงานกับแฟนของเขา ไม่มีใครมีเวลาเล่นกับลูกหรอก เอาไว้หลังกลับมาแม่จะพาไปหาพี่เขา” เจ้าริวพยักหน้า ถ้าลูกไปอยู่ในที่ถ่ายพรีเวดดิ้ง เดาได้ว่าธนาคงรู้สึกไม่ดี

ที่สวนส้ม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสดชื่น ธนากับมายด์คือคู่สร้างคู่สมโดยแท้ ไม่ว่าจะถ่ายรูปคู่ท่าไหน ก็ดูน่ารักสดใสเหมาะสมกัน ป๋องแป้งรู้สึกยินดีจากใจ คงเพราะเธอกับธนาไม่เคยคบหา ไม่เคยผูกพันธ์จึงไม่ได้อาวรณ์

ป๋าวรรธน์นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ พร้อมจับตาดูปฏิสัมพันธ์ของว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาว ขณะเดียวกันก็ลอบมองป๋องแป้งที่กำลังจัดอาหารด้วยความรู้สึกกังวลแปลกๆ

 “แป้ง เหนื่อยไหม”

วรรธน์ถามขึ้น พลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อที่ซึมออกมา เพราะอยู่หน้าเตาปิ๊กนิก

“อุ๊ยป๋า”

เธอสะดุ้งเพราะเขาทำต่อหน้าทุกคนไม่สนว่าใครจะเห็นเลย

“ไม่ค่ะ ป๋า เอ่อ ป๋าซับเหงื่อให้แป้งทำไมคนเยอะแยะ” ประโยคหลังเป็นเสียงกระซิบกึ่งเอ็ดเบาๆ

“เห็นเหงื่อออกนี่”

เขายิ้มแสดงออกให้รู้ว่าเป็นห่วง

ด้านธนาแม้จะอยู่ข้างมายด์แต่สายตากลับลอบมองป๋องแป้งอยู่เป็นระยะๆ ตอนนี้ได้รับคำตอบแล้วป๋าวรรธน์น่าจะรักป๋องแป้งจริงๆ และดูสายตาที่ป๋องแป้งมองผู้ชายคนนั้น เธอดูมีความสุข

ธนาจำได้ดีว่าหลายปีก่อนที่รู้จักพี่สาวคนนี้ น้อยครั้งที่จะเห็นรอยยิ้มบนใบหน้า จนเรียกได้ว่าเขาเพิ่งจะเห็นว่าป๋องแป้งสวยและมีเสน่ห์ก็ตอนนี้

อยากให้เธอได้สมหวังกับป๋าจัง อยากให้มีใครสักคนดูแลพี่สาวคนนี้ กับเจ้าริวลูกชายของเขาที่ป๋องแป้งไม่มีทางยกให้ และตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าพอจะบอกมายด์ให้รู้เรื่องลูก