บทส่งท้าย

“สวัสดีครับป๋า สวัสดีครับแม่ริวคิดถึงแม่แป้งจังเลย”

เสียงแตกเนื้อหนุ่มแหบพร่าของหนุ่มน้อยวัยสิบสามปีบนเตียงนอน ร้องทักทายแม่และป๋าวรรธน์ผ่านวิดิโอคอลในช่วงหัวค่ำวันพุธหลังเจ้าริวไปเรียนวันที่สาม

“แม่ก็คิดถึงลูกมาก เป็นยังไงบ้างลูก”

“เป็นไงบ้างพ่อหนุ่มกรุงเทพฯ ” ป๋าวรรน์ ถามพร้อมกับภรรยา

“อากาศที่นี่ร้อนมากเลยครับป๋า แล้วตอนไปโรงเรียนรถก็ติดมากด้วย ริวต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าทุกวันเลย แต่ห้องเรียนที่นี่กว้างและสะอาดมาก มีห้องแอร์ด้วยครับ”

“ก็ยังดีนะ แล้วมีเพื่อนใหม่เยอะเลยละสิ”

“ครับป๋า เพื่อนชอบเข้ามาคุยกับริวหลายคนครับ”

“สาวๆ ด้วยใช่ไหม” ป๋องแป้งแซวลูกชาย เพียงแค่นั้นหนุ่มน้อยริวก็ทำหน้าเขิน เพราะเป็นปกติอยู่แล้วเรียนที่แม่ฮ่องสอนก็มีเพื่อนสาวๆ คอยไลน์มาหา ทำทีถามการบ้าน ตอนนี้เจ้าริวยิ่งโตก็ยิ่งหล่อคิ้วหนาตาคม เหมือนธนามากขึ้นทุกที

“ผู้ชายก็มีครับแม่”

“เอาละแม่ไม่แซวแล้ว แม่ฝากคิดถึงคุณปู่แซมกับย่าดาด้วยนะ”

“ครับ วันอาทิตย์ที่แล้วปู่แซมพาริวไปหาพ่อกับน้องๆ ด้วย” “ดีจัง น้องๆ เป็นยังไงบ้างจ้ะ”

ป๋องแป้งถามถึงลูกสาวทั้งสองคนของธนา

“น้องน่ารักดี น้องเบนซ์ก็ไม่ซนเท่าไหร่ครับ ส่วนเจ้ามิ้นท์ไม่ไหวดื้อมาก ชอบวิ่งตามริวให้ไปเล่นด้วยตลอดเลย”

น้องมิ้นท์ น้องคนเล็กสุดอายุห้าขวบแต่แก่นแก้วแสนซนน่าเอ็นดู ต่างจากน้องเบนซ์ ที่อายุแปดขวบแล้ว รายนี้เรียบร้อยมาตั้งแต่เด็กๆ

“เด็กยิ่งซนก็ยิ่งฉลาดนะ เห็นไหมน้องริวตอนเด็กๆ ยังดื้อเลย”

“ครับแม่” ป๋องแป้งกับป๋าวรรธน์ถามไถ่ลูกชายสักพักก่อนแยกย้ายเข้านอน ครึ่งปีแล้วสินะที่ปู่กับย่ารับเจ้าริวไปอยู่ด้วย เพื่อให้ลูกชายเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ขอรับผิดชอบค่าเล่าเรียนของลูกชายเธอ ไปจนจบการศึกษาที่สูงที่สุดเท่าที่จะเรียน แม้ว่าไม่อยากรบกวนแต่ธนาบอกเธอว่าเขาต้องการดูแลค่าเล่าเรียนร่วมกับพ่อแม่เขา เพื่อชดเชยที่เขาไม่ได้ดูแลลูกคนนี้ เหมือนกับลูกสาวทั้งสองที่เขามีกับมายด์ ซึ่งฝ่ายภรรยาธนาเองก็ยืนยันว่าเธอโอเคที่ธนาจะรับผิดชอบลูก

ย้อนไปเมื่อเก้าปีก่อนหลังธนารู้ว่าเป็นพ่อเจ้าริว เขาเลือกเป็นคนพูดกับลูกชายด้วยตัวเองว่าเป็นพ่อ ที่ผ่านมาหายไปเพราะไม่เคยรู้ว่ามีลูก ป๋องแป้งเองก็อธิบายเพิ่มว่าเธอรักลูกมากแค่ไหน ขอโทษที่ทำให้ต้องแยกจากกัน วันถัดมาทั้งพ่อแม่และเอวาพี่สาวของธนาก็มาเพื่อดูหน้าหลาน โชคดีที่ทุกคนเอ็นดูลูกชายของเธอ

ครึ่งปีต่อมาป๋าวรรธน์ก็จัดงานแต่งงานกับป๋องแป้งใหญ่โต เชิญคนทั้งหมู่บ้านมาร่วมงาน แล้วยังมีเพื่อนฝูงรวมถึงข้าราชการในพื้นที่มาร่วมแสดงความยินดีหลายคน เขาจดทะเบียนสมรสกับป๋องแป้ง และจดทะเบียนรับรองบุตรให้น้องริวเป็นลูกชายคนเดียวของป๋า เป็นผู้สืบทอดมรดกทุกอย่าง เจ้าริวน้อยสัญญากับป๋าว่าเขาจะเรียนหมอ เพื่อมาดูแลรักษาป๋ากับแม่แป้งตอนแก่ ได้ฟังแบบนี้ก็ทำให้ทั้งสองชื่นใจ

เสียงข้อความและยอดเงินหลักหมื่นเข้าสู่แอพธนาคารในมือถือของป๋องแป้ง แล้วรถบิ๊กอัพขนส้มล็อตสุดท้ายก็แล่นจากสวนไป วรรธน์จ่ายค่าเหนื่อยพิเศษให้ลูกน้องอยู่ท้ายสวนแล้วให้ทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน ส่วนตัวเขาเดินเข้าบ้านหลังเก่าในสวนส้ม

“ดื่มน้ำเย็นก่อนป๋า”

ป๋องแป้งยกแก้วน้ำมาให้หลังวรรธน์นั่งบนโซฟา

“ขอบใจนะ”

เขาถอดหมวกคาวบอยออกแล้วดื่มน้ำจนหมดแก้ว ป๋องแป้งรับแก้วเปล่ามาวางที่โต๊ะ ก่อนใช้ผ้าขนหนูที่เธอทำเป็นผ้าเย็นไว้ มาซับตามใบหน้าและซอกคอของสามี

“ส้มล็อตสุดท้ายหมดแล้วป๋าได้พักสักที”

“ก็ว่าจะพักนะ แต่พรุ่งนี้ป๋าจะไปดูรีสอร์ตสักหน่อย”

“ให้ลูกน้องเขาดูแทนดีไหม เราอุตส่าห์มาอยู่บ้านสวนกันแล้วนะ แป้งอยากให้ป๋าได้พักยาวๆ ”

“ก็ได้แป้งว่าไงพี่ก็ว่างั้น”

“ดีมากที่เชื่อฟังเมีย วันนี้กินอะไรดี”

“เดี๋ยวป๋าไปเก็บบวบมาให้ อยากกินผัดบวบใส่ไข่”

เขาทำท่าจะลุก แต่ป๋องแป้งจับไหล่เอาไว้

“แป้งเก็บเองค่ะ เดี๋ยวจะเก็บพริกมาทำน้ำพริกด้วย”

วรรธน์มองตามภรรยาด้วยความรักใคร่ ถ้าบอกว่าเวลานี้มีความสุขที่สุดก็ใช่ เขาเคยตั้งใจจะไม่มีใครอีกนอกจากฝ้าย แต่ตอนนี้มาคิดดูแล้วถ้าทำตามความตั้งใจนั้น เขาคงไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต คงจมจ่อมอยู่กับความคิดถึงโหยหาและอาวรณ์ และไม่มีใครควบคุมในการดำเนินชีวิต

มาคิดดูแล้วการสูญเสียฝ้ายไป อาจเพราะชีวิตของเขายังมีใครบางคนรออยู่ บางครั้งเขาทำงานหนักเกินไป หรือตัดสินใจทำในบางอย่างที่สุดโต่งก็มีป๋องแป้งคอยทัดทาน

หลังแต่งงานป๋องแป้งเสนอให้วรรธน์พาเธอกลับมาอยู่ที่บ้านสวนหลังนี้ แม้เขาจะยังรู้สึกไม่สบายใจกับความทรงจำที่ภรรยาเก่าเสียชีวิต แรกๆ เขาเลือกพาเธอกับริวไปด้วยทุกที่ ตอนเขาไม่อยู่บ้านหลังนี้

จนพักหลังๆ เขาสบายใจขึ้นและใช้ชีวิตตามปกติ ป๋าวรรธน์จ้างผู้จัดการดูแลกิจการต่างๆ รวมถึงตลาดสดป๋าวรรธน์ที่เพิ่งเปิดเมื่อสามปีก่อนด้วย

วรรธน์เกษียรตัวเองมาใช้ชีวิตกับเมียที่บ้านสวน เช้าขับรถไปส่งลูกชายที่โรงเรียน กลางวันก็ดูแลสวน ปลูกผักสวนครัวเล็กๆ น้อยๆ เพื่อกินเอง และได้เอาไปใช้ทำอาหารในร้านคาราโอเกะด้วย พอเจ้าริวไปเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯ

ป๋องแป้งกับวรรธน์ ใช้ช่วงเวลาที่ยังมีเรี่ยวแรงจัดทริปไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ที่อยากไป

วรรธน์ไม่ให้ลูกน้องขับรถให้ เพราะเขาอยากไปกันเพียงสองคน แต่ละทริปนานเกือบเดือน กางเต็นท์บ้าง พักโรงแรมรีสอร์ตบ้าง

ทริปบ้านรักไทย หมู่บ้านชาวไทยเชื้อสายจีนยูนนาน ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากสำหรับนักท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือนร้านค้า โรงแรมสีสอร์ท เป็นเหมือนบ้านเมืองคนจีน ตกแต่งโคมไฟสีแดง

เช้าวันนี้ทั้งคู่นั่งเรือจิบชากลางแม่น้ำ ไอหมอกในคุ้งน้ำสวยงาม

“สดชื่นดีจังนะป๋า”

“ใช่สดชื่นมาก ป๋าเคยมาตั้งแต่ตอนเป็นเด็กกับครอบครัว หลังจากนั้นก็ไม่มีโอกาสมาเลย”

“แป้งชอบนะป๋า เราอยู่ใกล้ๆ แค่นี้ป๋าต้องพาแป้งมาบ่อยๆ แล้วล่ะ สงบสบายสภาพบ้านเรือน อาหารการกิน รู้สึกเหมือนได้เที่ยวเมืองจีนเลย”

“ได้สิ แป้งอยากมาอีกเมื่อไหร่ก็บอกป๋า เพราะป๋าอยากไปในที่ต่างๆ กับเมียอยู่แล้ว ได้เปลี่ยนบรรยากาศดี”

คำหวานและแววตาที่มองเธอของเขาทำเอาคนที่กำลังจิบชาแทบสำลัก เพราะคำว่าเป็นบรรยากาศในน้ำเสียงนั้นแฝงนัยถึงกิจกรรมที่เขาต้องทำทุกคืน ป๋องแป้งหันไปมองคนพายเรือเองก็พายไปอมยิ้มไปด้วย

“แป้งอยากมาพักผ่อนนะ ไม่ได้อยากเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย”

เธอแกล้งมองค้อนเพราะป๋าวรรธน์ทำให้เธออ่อนเพลียระหว่างท่องเที่ยวทุกทริป เพราะเขารู้สึกว่ายิ่งได้ไปไหนต่อไหนด้วยกัน  เขาก็ยิ่งรักเธอมากขึ้น

“คืนนี้กางเต็นท์ที่ปางอุ๋งนะ”

“ค่ะ”

อากาศหนาวเหน็บที่ผ่านเข้ามา ไม่มีผลต่อคนในเต็นท์ทั้งสอง แต่สิ่งที่ทำให้ป๋องแป้งสำท้านแล้วสะท้านอีก ก็คือร่างกายกำยำที่ทาบทับเธออยู่ ริมฝีปากอุ่นดูดดุนที่ทรวงอก เขาไม่ถอดเสื้อของเธอแต่แกะกระดุมพอให้ได้เกลือกกลิ้งใบหน้าบนทรวงนุ่มหยุ่น

“ที่บอกว่าหนาวตะกี้นี้ ตอนนี้อุ่นขึ้นหรือยัง”

เขาถามระหวางแทรกนิ้วเรียวเข้าสู่ร่องรัก สอดลึกจนป๋องแป้งต้องขยับขากว้าง

“อืม ร้อนเลยล่ะป๋า แป้งรู้สึกร้อนไปหมดแล้ว”

“ถ้าร้อนป๋าถอดเสื้อแป้งนะ”

“ได้ แต่ป๋าต้องไวหน่อยนะ อากาศมันหนาวมาก” ต่างคนต่างช่วยกันถอดเสื้อผ้าในความมืด สลับกับจูบบนเรือนร่างเปล่าเปลือยของกันและกันเพื่อไล่ความหนาวเหน็บ

“เต็นท์เราไม่ห่างจากคนอื่นเท่าไหร่ แป้งต้องกลั้นเสียงหน่อยนะ” “รู้แล้ว ป๋าเข้ามาได้เลย แป้งจะไม่ไหวแล้ว อา”

เธอกอดรัดและเร่งเร้าจนความแข็งแกร่งสอดเข้าสู่กายทั้งหมด ป๋องแป้งครางออกมาเบาๆ ด้วยความซ่านเสียว เมื่อสะโพกดันแกนกายเข้าออก อย่างช้าๆ ความอบอุ่นก็ระอุขึ้น

“ป๋าจะขยับแล้วนะ อืม แน่นจัง” เขาเคลื่อนสะโพกเข้าออกเร็วและหนักหน่วง และเธอเคลื่อนตัวสอดรับตามจังหวะ

“อา ป๋าแรงอีกสิ ทำแป้งเร็วกว่านี้ แป้งหนาว”

“ไม่เชื่อหรอก แป้งจะหนาวได้ไง ที่รัดป๋าอยู่โคตรจะอุ่นเลย อ่า”

เขากระซิบข้างใบหูแล้วเร่งจังวะขึ้นอีก แม้ป๋องแป้งพยายามกลั้นเสียงครางที่สุด แต่ก็หลุดหวีดร้องเพราะสามีเธอกระทั้นเข้าใส่เพื่อไล่ความหนาว

“หายหนาวยังจ้ะ แป้งจ๋า”

“ยะ ยังเลยป๋าต้องแรงอีก อ๊า! แบบนี้อุ่นขึ้นแล้วป๋า”

“ป่าจะเอาให้ร้อนเลย” เขาโถมตัวลงกกกอดจูบที่ริมฝีปากเล็กห้ามเสียงครางหวาม ขนะที่ช่วงล่วงบดอัดถี่รัว เคลื่อนตัวจนปลดปล่อยหยาดรักอุ่นเข้าสู่เมียรัก เขาหอบหายใจข้างใบหู

“ป๋าหนาวอีกแล้วล่ะ” “แป้งก็...ยังหนาวเหมือนกัน”

เธอตอบอย่างลังเล ทีแรกจะบอกให้พัก แต่เปลี่ยนใจตามใจเขา  “ขออีกห้านาทีนะ ป๋าจะทำให้แป้งหาหนาว”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวแป้งจะทำให้ป๋าร้อนเอง”

ป๋องแป้งพลิกตัวขึ้นมาเป็นผู้นำ สัมผัสแกนกายที่กำลังจะอ่อนแรงให้ค่อยๆ ขยายขึ้น แม้ไม่อาจสบสายตาในความมืด แต่จูบสัมผัสและเสียงกระซิบหวานหู ก็ทำให้ความสุขล้ำก่อเกิดขึ้นมาได้

ร่างบอบบางขยับบดเบียดสลับกับขย่มอยู่บนตัวสามี เธอเก่งในการควบคุมจังหวะที่ทำให้เขาหลงใหลอยู่แล้ว และวรรธน์เองไม่ปล่อยให้ภรรยาเหนื่อยฝ่ายเดียว จังหวะต่อมาเขาจับเธอคว่ำลงบนที่นอนปิกนิกภายในเต็นท์ ทาบทับมอบความอบอุ่นจากด้านหลัง

“แป้ง จะกลั้นไม่ไหวแล้ว”

เธอครวญกับหมอน รู้สึกเหมือนสามีกำลังกลั่นแกล้ง เขากระทั้นตั้งใจให้แกนกายเข้าลึกและหนักหน่วง ทำซ้ำเช่นนั้นหลายครั้ง ช้าๆ แต่แทงลึก ถอดสุดแล้วหมุนควง

“ป๋า ทำไมทำเสียวแบบนี้” “ป๋ารู้ว่าแป้งชอบไง”

“ชะ ใช่ แป้งชอบความรู้สึกนี้ ชอบที่ป๋าคับแน่นในตัวแป้ง อะ อ้า มันสุดยอด”

“แล้วป๋าก็รู้ว่าแป้งชอบแบบนี้ ใช่ไหมจ้ะ” ป๋องแป้งแทบหวีดร้องเสียงหลง เมื่อเขาเปลี่ยนมาตอกอัดถี่ๆ

“ป๋า อืม”

บทรักดำเนินไปจนสุขสมอีกครั้ง และทั้งสองเลือกจะพักเอาแรงเพื่อตื่นมาชมพระอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันใหม่

ไม่ว่าจะพักค้างคืนค้างแรมที่ไหน ไม่ว่าในค่ำคืนที่อากาศร้อนหรือเหน็บหนาว ป๋าวรรธน์และป๋องแป้งไม่มีคำว่าเปลี่ยวเหงา ไม่มีค่ำคืนเหงาให้ไขว่คว้าใครเข้ามาแค่ให้ผ่านพ้นไปเหมือนที่เคยอีกแล้ว เพราะวรรธน์และป๋องแป้งจะเคียงข้างกันไปตลอดในทุกค่ำคืน

                       จบบริบูรณ์