ตอนที่ 21

หัวใจป๋องแป้งมันรู้สึกโหวงๆ ภาพป๋ากับผู้หญิงสามคน และน้ำเสียงที่เขาเอ่ยไล่ ทำให้ถึงกับน้ำตารื้น รู้สึกหวงเขาจริงๆ ทั้งที่บอกกับตัวเองมาตลอดว่าป๋าไม่ใช่ของเธอ เขาไม่เคยบอกว่ารัก พูดแค่ว่าที่ทำแบบนี้เพื่อคลายเหงาให้กันและกัน เตือนตัวเองตั้งกี่ครั้งว่าเขาไม่ได้คิดอะไร กลับหวั่นไหวจนได้

วันนี้ร้านปิดเร็วเพราะฝนก็กระหน่ำลงมา เป็นฝนฟ้าคะนองเสียด้วย ป๋องแป้งกลับมาที่ห้องอาบน้ำแล้วนอนกอดลูกชาย ถ้าเก็บเงินได้มากพอ เธอคงจะพาลูกย้ายไปอยู่ที่อื่น ไม่อยากให้เรื่องสัมพันธ์กับป๋าถูกพูดถึงให้เสียหายกันทั้งคู่

ป๋องแป้งลุกมาแต่เช้ามืด เพราะป๋าเคาะประตูเรียกเขามีการเกณฑ์คนงานทั้งหมดไปที่สวนส้ม ไม่เคยรู้มาก่อนว่าป๋ามีสวนส้มด้วย ฝนหลงฤดูมาพร้อมลมกระโชกแรง ทำให้ส้มสายน้ำผึ้งร่วงระนาว แม้ส่วนใหญ่จะมีรสชาติหวานได้ที่แต่ผลของมันก็ช้ำทำให้ต้องรีบขายออกในราคาถูก นับว่ายังดีที่เสียหายเพียงห้าถึงหกไร่ จากสวนหลายสิบไร่

นึกว่าป๋าทำแต่รีสอร์ตกับร้านคาราโอเกะ แต่ได้รู้ตอนนี้ว่าเขามีมากกว่านั้นอีก แบบนี้ยิ่งทำให้ฐานะของเธอกับป๋าต่างกันลิบลับ ไม่มีทางที่เขาจะยกหม้ายลูกติดและมีชีวิตโสมมมาก่อนอย่างเธอขึ้นมาเป็นเมียอย่างแน่นอน

“แป้งมากับป๋าหน่อย” เขาเดินมาเรียกก่อนที่เธอจะขึ้นรถกลับกับคนงาน

“แป้งจะรีบไปดูเจ้าริวน่ะป๋า เดี๋ยวปั่นจักรยานไปซุกซนที่ไหนอีก” “ป๋าฝากคนงานให้ดูแล้ว”

น้ำเสียงเขาเป็นคำสั่งมากกว่า แล้วคนงานแต่ละคนก็ทำเหมือนไม่สนใจประมาณไม่มีใครกล้ายุ่งเรื่องของป๋า แบบนี้ทุกคนคงรู้ว่าเธอกับเขามีอะไรกัน  ป๋าวรรธน์พาเธอเดินไปที่ลำธารลัดเลาะขึ้นไปมีมีเสียงน้ำตกดังซ่า เพิ่งผ่านฤดูฝนไม่นาน น้ำยังคงมากอยู่ เป็นธรรมชาติที่งดงาม

“เย็นสบายดีจัง แป้งเพิ่งรู้ว่าป๋ามีที่ตรงนี้ด้วย”

“อืม เมื่อก่อนชาวบ้านเขาจะเอาไปขายให้นายทุน ป๋าก็เลยชิงซื้อไว้ ถ้าตกอยู่ในมือนายทุนละก็ ป่านี้ไม่เหลือหรอก กลายเป็นรีสอร์ตไปหมด”

“ป๋าเองก็มีรีสอร์ตไม่ใช่เหรอ”

“นั่นป๋าก็คิดดีแล้วว่าตรงไหนควรทำ ตรงไหนควรอนุรักษ์ ข้างบนเป็นภูเขาถ้าตัดต้นไม้หมดป่า เวลาฝนตกก็ดินถล่มทับตายกันพอดี”

 “ดีจังเนาะที่ป๋าไม่เห็นแก่ได้ขนาดนั้น ว่าแต่พาแป้งมาดูทำไม”

“อยากพามาพักผ่อน จะเล่นน้ำไหมล่ะ”

“ไม่ดีกว่าแป้งไม่ใช่เด็กๆ จะมาเล่นน้ำอะไรกัน แล้วก็ไม่มีชุดมาเปลี่ยนด้วย”

“ถอดเปลือยเลยก็ได้นะป๋าไม่แอบดูหรอก”

“ไม่เอา” เขาพูดกระเซ้าเย้าแหย่อย่างอารมณ์ดี แล้วจูงมือป๋องแป้งเดินริมธารน้ำใส มีปลาธรรมชาติน้อยใหญ่ หญิงสาวสะดุดก้อนหินหลายครั้ง และเขาพยุงเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับคู่รัก

เดินไปสักเกือบสองร้อยเมตร ก็เห็นจุดผันน้ำจากลำธารไปไว้ในอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ทำให้สวนส้มนี้มีน้ำใช้ตลอดทั้งปี

ถัดไปไม่ห่างจากอ่างเก้บน้ำมากนักมีบ้านพักกลางสวน เป็นบ้านชั้นเดียวออกแบบสวยงามทันสมัย สามห้องนอนสองห้องน้ำ หนึ่งห้องรับแขกที่ค่อนข้างกว้าง แม้สภาพบ้านดูเก่าแต่ยังเป็นระเบียบ มีฝุ่นเกาะตามจุดต่างๆ และใบไม้เต็มลานบ้าน

“บ้านสวยมาก” ป๋องแป้งมีท่าทางชอบบ้านหลังนี้มาก

“บ้านเก่าน่ะ เมื่อก่อนเป็นเรือนหอป๋า”‘คงเป็นบ้านที่เมียป๋าถูกงูกัดตายที่นี่สินะ’ หญิงสาวคิดในใจ

“ป๋าจะพาคนงานแวะมาทำความสะอาดบ่อยๆ ไหนๆ วันนี้มาแล้วช่วยทำหน่อยสิ”

“ขอแป้งนั่งสักพักนะ” เธอใช้มือเปล่าปัดฝุ่นที่โซฟาไม้สักหลังใหญ่ ก่อนหย่นสะโพกลงนั่งพัก เพราะวันนี้ทำงานหนักกับการเก็บส้ม

ป๋าวรรธน์เดินเข้าไปในห้องนอนที่เขากับภรรยาเคยนอนด้วยกัน หยิบรูปคู่วันแต่งงานบนหัวเตียงมาเช็ดทำความสะอาด อาการเมื่อยผ่อนคลายแล้วป๋องแป้งจึงเดินตามเข้ามาในห้อง

"ห้องนอนป๋าเหรอ" "ใช่" เขาตอบสั้นๆ พลางทำความสะอาดกรอบรูปในมือ  ภรรยาเก่าของป๋าหน้าตาน่ารักเขาคงจะรักมาก ถึงได้ไม่ยอมมีใคร

"เมียป๋าน่ารักดีนะ มิน่าถึงได้รักมาก”

“ที่ป๋ารักมาก ก็เพราะฝ้ายเป็นคนน่ารัก ทั้งหน้าตาและนิสัยใจคอก็น่ารักด้วย”

“ผ่านมาหลายปีแล้วใช่ไหม แล้วป๋าคิดจะมีครอบครัวใหม่หรือเปล่า” เขานิ่งไม่แสดงท่าทีโกรธที่ถูกเอ่ยถาม ทำเอาป๋องแป้งรู้สึกไม่ดี เธอควรเก็บทรงมากวว่านี้ แค่เห็นผู้หญิงป๋ามารวมกันเมื่อคืน ก็กลัวว่าเขาจะเลือกหนึ่งในสามคนนั้นมาเป็นเมีย จนพลั้งปากถามในสิ่งที่เขาลำบากใจที่จะตอบ

“ไม่หรอก ที่ผ่านมาไม่มีครอบครัวป๋าก็อยู่มาได้ตั้งหลายปี”

คำตอบของป๋าวรรธน์บอกเป็นนัยตีความแล้วให้คำตอบหลายเรื่อง คือผู้หญิงทุกคนที่เขาหลับนอนด้วย รวมถึงตัวเธอเองเป็นเพียงคู่นอน เขาไม่ได้คิดกับเธอมากไปกว่าใคร ตลอดสองเดือนกว่าเธอเพียงที่ระบายให้คลายเหงา

“ก็จริงนะ ป๋าเก่งอยู่แล้ว เอ่อ เดี๋ยวแป้งไปกวาดข้างนอกนะ จะได้รีบกลับ”

บอกแล้วรีบเดินออกไปให้พ้น เมื่อครู่นี้เธอน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่อยากให้เขาจับได้ว่ากำลังรู้สึกยังไง ป๋องแป้งหยิบไม้กวาดมาทำความสะอาด แต่ในหัวไม่หยุดตั้งคำถาม

ทำไมเมื่อได้คำตอบตามที่ตัวเองคาดเดาไว้ยังรู้สึกเจ็บแปลบใจ ทั้งที่เธอห้ามใจตัวเองทุกเมื่อเชื่อวันว่าอย่ามีใจให้เขาแล้วทำไมทำไม่ได้ รักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

แม้เรื่องระหว่างเธอกับป๋าจะไม่เป็นไปอย่างที่แอบหวังลึกๆ ในหัวใจ แต่ไม่ได้ยากเย็นเกินที่จะทำตัวเหมือนเช่นเคย เขาเองก็เว้นระยะห่างจนรู้สึกได้ วรรธน์เข้านอนก่อนร้านปิด และบางวันไม่ลงมาดูร้าน ไม่ได้เรียกให้เด็กสาวคนไหนมาดูแล ราวกับว่าเขาตัดขาดผู้หญิงทุกคนแล้ว