บทที่ 17

ปลายลิ้นเล็กเขี่ยวนอยู่กับรอยบากที่มีน้ำใสซึมออกมาก เล่นเอาเขาถึงกับครางฮือขยับเอาเข้าให้สึกเข้าสุด เธอปล่อยให้เขาทำอยู่อย่างนั้นจนพอใจ แล้วหยุดตอนที่เธอเกือบจะสำลักหายใจไม่ออก จึงเปลี่ยนมาใช้มือกับแท่งร้อนแทน

มือของป๋องแป้งไม่ได้นิ่มเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยผ่าน แต่เธอรู้ว่าต้องสัมผัสจุดไหนที่เขาซ่านเสียว รู้ว่าต้องใช้ร่างกายส่วนใดเบียดเสียดให้เขาพอใจ

“แป้งทำดีมาก และเก่งด้วย เก็บกดละสิไม่มีแฟนมานานแค่ไหนแล้ว”

อย่างน้อยก็แปดเดือนที่รู้จักกันเขาไม่เห็นเธอมีใครเลย

“ตั้งแต่ตั้งท้องน้องริว ก็ไม่เคยมีใคร เพราะไม่คิดจะมี”

ตั้งแต่ท้องก็เลิกกับพ่อของลูก เมื่อต้องคิดว่าผู้ชายคนสุดท้ายเป็นใครภาพของธนาก็ปรากฏขึ้นมาในหัว ยอมรับว่าที่ผ่านมาเธอคิดถึงธนาตลอดมา คงเพราะเขาป็นพ่อน้องริว และความทรงจำระหว่างกันไม่มีอะไรเลวร้าย

เคยคิดแม้กระทั่งวันหนึ่งได้กลับมาพบกันอีกครั้งดั่งเช่นนิยายรักแนวหอบท้องหนี แต่ตอนนี้โลกความเป็นจริงคือ เธอมีสัมพันธ์กับป๋าวรรธน์แล้ว ชีวิตจริงเป็นแบบนี้แหละมิได้สวยงามและเธอไม่ได้เป็นนางเอกนิยายสักหน่อย

 “หืม นั่นสี่ปีจะห้าปีแล้วนะ ทะ...ทนได้ยังไงเนี่ย”

“ไม่ได้ทนขนาดนั้น แค่ดูแลลูกแต่ละวันก็เหนื่อยแล้ว”

เธอขยับมือเร็วขึ้น ทำเขาครางกระเส่าเสียงพร่าและออกอาการติดขัด เขาทำท่าจะจับกดเธอแต่หญิงสาวจับมือเขาเอาไว้

“ดะ เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งทำเดี๋ยวป๋าเสร็จ”

เธอค่อยๆ ละมือออก

ป๋องแป้งต้องการเป็นฝ่ายควบคุมเกมและปีนขึ้นไปบนตัวเขา มอบจูบดูดดื่มราวกับชายคนนี้คือคนที่รักผูกพันธ์มาเนิ่นนาน เป็นจูบที่ป๋าเองไม่เคยได้รับจากหญิงใดมาก่อน เขากับเธอเพิ่งผ่านช่วงเวลาร่วมรักกันเมื่อสองชั่วโมงก่อนแต่ป๋องแป้งทำเหมือนคนเคยๆ กันมาหลายครั้งแล้ว

แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายที่สุดคือเธอขึ้นคล่อมเขาในท่าหันหลังให้ ค่อยๆ หย่อนปั้นท้ายกลืนความเป็นชายเข้าไปจนสุดแล้วควบสวนลงไปทางปลายเท้าทำเอาป๋าวรรธน์ถึงกับคราง

 “อ่า นี่ใช่ที่ป๋าชอบหรือเปล่า”

“ใช่ แต่คงไม่มีใครเอาไปบอกแป้งหรอกมั้ง เพราะเธอคนเดียวที่กล้าทำให้ป๋าแบบนี้ เร็วอีกสิแป้ง”

วรรธน์มองแผ่นหลังเคลื่อนขึ้นลงของหญิงสาว เธอเปล่งเสียงครางหวานไม่หยุดปาก พร่ำคำหวานว่ารู้สึกอย่างไรบ้าง

“ป๋า ดีอ่ะ เข้าลึกมากจนแป้งปวดท้องไปหมดเลย”

“เขาเรียกจุก”

“จุกนั่นแหละ แป้งจุกมาก อะ อา ป๋าจ๋า”

ป๋องแป้งดูมีความสุขที่ได้เป็นฝ่ายเคลื่อนไหวจึงปล่อยให้เธอได้แสดงออกเต็มที่ แล้วจึงค่อยลุกขึ้นมาเบียดแผ่นหลังเล็กจับเธอพลิกลงมาใต้อาณัติ

“ป๋าขอทำเองนะ”

ขาเรียวทั้งสองถูกจับพาดบ่า ไม่น่าเชื่อว่าป๋า จะจูบข้อเท้าเธอทั้งสองข้าง เขาจับจ่อแก่นกายอวบยาวที่ร่องรัก แล้วแทรกมันสุดแรกจนเนื้อปะทะ

“อ๊า ป๋า ขา”

พละกำลังที่มากกว่ากระหน่ำใส่คนตัวเล็ก โดยเธอโอนอ่อนผ่อนตามตอบโต้ประสานร่างกับเขาทุกท่วงท่าจนถึงจุดไคลแมกซ์ร่วมกัน แล้วเริ่มต่อกันอีกหลังพักเหนื่อย

วรรธน์ไม่เคยขาดเรื่องนี้ ส่วนป๋องแป้งเธอห่างหายมานานมาก แม้จะบอกกับตัวเองว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือลูก แต่เธอก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความต้องการ หลังมีลูกทำให้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง กลัวว่าถ้ามีสามีใหม่เขาอาจไม่รักไม่เอ็นดูน้องริว และอาจจะทำร้ายลูกชายอย่างที่เป็นข่าว

“อา ป๋า อะ”

แรงกระแทกกระทั้นทำเอาร่างเล็กของเธอไถลขึ้นไปชนหัวเตียง ป๋าวรรธน์คำรามเสียงต่ำเขาแทบจะหยุดในทันทีในช่วงที่กดลึกขณะที่หลั่งน้ำอุ่นวาบสู่เธอ

ริมฝีปากหนาประกบจูบถ่ายทอดอารมณ์เปี่ยมสุข เอ็นร้อนกระตุกในตัวป๋องแป้งหยุดนิ่งแล้วค่อยๆ อ่อนตัวลงแต่ชายที่ทาบทับยังโอบกอด ใช้มือลูบต้นแขนแสดงความใส่ใจราวห้านาทีถึงคลายอ้อมกอดทิ้งตัวลงไปนอนหงายข้างๆ

 “ขยับลงมานอนหนุนหมอนสิ คืนนี้นอนนี่ละนะ”

เมื่อขยับจากหัวเตียงลงมาหนุนหมอนระดับต่ำกว่าเขา ป๋าก็คว้าเธอมากอดแนบอก หลังจบเกมรักแล้วยังใส่ใจกันแบบนี้ เป็นสิ่งที่ป๋องแป้งไม่เคยได้รับมาก่อน แบบนี้ใช่ไหม

ผู้หญิงคนก่อนๆ ถึงอยากได้เขากันนัก เรื่องที่เขาขอให้นอนนี่คงไม่ทำตาม ถ้าเมื่อไหนเขาหลับก็จะย่องออกไปหาลูก คิดในใจแบบนี้ แต่ในความเป็นจริงร่างกายที่ถูกตักตวงหนักหน่วงจึงอ่อนล้าและหลับลึก

สายโทรศัพท์เข้ามาตั้งแต่เช้ามืดปลุกป๋าวรรธน์ให้ตื่นขึ้นมาควานหามือถือที่หัวเตียง พอกดรับสายแล้วเสียงเรียกเข้าสงบลงเขาได้ยินเสียงกดชักโครกในห้องน้ำจึงรู้ว่าป๋องแป้งยังไม่ได้ออกไป

 “ว่าไงไอ้เสี่ย” คนอยู่ในห้องน้ำหยุดความเคลื่อนไหวเพื่อฟังต่อเมื่อรู้ว่าใครโทรมา

[รู้สึกแย่เรื่องป๋องแป้งว่ะ ข้าไม่คิดว่าน้องจะไม่พอใจ คือ...ก็ไม่ถึงกับไม่คิดหน้าคิดหลังหรอก เพราะที่ผ่านมาเวลาเสนออะไรแบบนี้ไปแล้ว ผู้หญิงมักจะรับ บางคนพยายามจะอัพค่าตัว]

“ตะกี้นายพูดว่าค่าตัวเหรอ”

[ข้าไม่ได้มองว่าป๋องแป้งหน้าเงินหรอกนะ ที่เสนอไปเพราะอยากให้เธอมั่นใจเท่านั้น]

 “เฮ้ย! คิดดีๆ นะ ผู้หญิงทั้งอำเภอก็มีไม่น้อย นายน่ะเป็นหนุ่มทั้งแท่ง จะมากินแตงเถาตายเหรอ”

การสนทนาของผู้ชายมีบางสิ่งก็ไม่น่าฟังนัก ทำให้รู้สึกได้ว่าเขามองว่าผู้หญิงมีลูกติด เป็นหญิงสาวมีตำหนิ ไม่ว่าจะผ่านมากี่ศตวรรษตรรกะนี้จะคงอยู่คู่ผู้ชายสินะ ได้ฟังแล้วทำให้ป๋องแป้งตัดสินใจได้ว่า

 เรื่องระหว่างเธอกับป๋าวรรธน์เป็นแค่การปลดเปลื้องอารมณ์เพื่อผ่านข้ามคือเหงาคืนหนึ่งเท่านั้น ถึงแม้บทรักเร่าร้อนกับเขามันทำให้เธอมีความสุข น่าติดอกติดใจเพียงไร แต่เธอไม่ควรให้มันเกิดขึ้นอีก

อีกครั้งแล้วสินะที่ปล่อยให้ความเหงาและราคะครอบงำและปล่อยตัวไปกับผู้ชาย พอเช้ามาก็พบว่าเขาไม่ได้ให้ค่าอะไรเธอสักนิด หญิงสาวขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำสักพักก่อนขอตัวกลับห้องไป