ตอนที่ 29

 “พี่ธนาบอกว่าเมื่อเช้าแอบไปคุยกับพี่แป้งมาเหรอคะ”

เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่น

 “มายด์…พี่…ตอนนั้นพี่กระวนกระวายใจมากเรื่องลูก พี่อยากรู้ความจริง จะได้รู้ว่าจะทำยังไงต่อ”

 “พี่ไม่น่าทำอะไรที่ดูเหมือลับๆ ล่อๆ ถ้าพี่ไม่มีใจกับพี่แป้งจริง” มายด์พูดตรงๆ ทั้งน้ำตาคลอ

“ไม่เลยมายด์ พี่ยืนยันว่าพี่กับพี่แป้งเราไม่ได้รักกัน คืนก่อนมายด์บอกพี่เองว่าเห็นพี่แป้งจูบกับป๋า”

มายด์พยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม ผู้หญิงที่เคยนอนกับธนา ตอนนี้รักกับป๋าวรรธน์ และจะกลายเป็นญาติผู้ใหญ่ของเธอ ถ้าแค่เคยนอนด้วยกันเฉยๆ ยังพอมองข้ามได้ แต่นี่คือเขาทั้งสองมีลูกด้วยกัน

“มายด์ว่า...เราเลื่อนงานแต่งไปก่อนดีไหม มายด์อยากขอทบทวน”

“ไม่นะมายด์ พี่ไม่เลื่อนเด็ดขาด พี่ไม่ได้ลังเลใจเลยที่จะแต่งกับมายด์ พี่รักมายด์มากนะครับ”

“แต่พี่ยังไม่ได้เคลียร์เรื่องของลูก พี่จะทำยังไงกับเรื่องนี้ พี่คิดหรือเปล่าว่าจะรับผิดชอบเขา”

เวลานี้มายด์ไม่รู้ควรรู้สึกอย่างไรดี แต่ที่แน่ๆ เธอขาดความมั่นใจว่าธนายังรู้สึกหวั่นไหวกับป๋องแป้งหรือไม่ จู่ๆ ก็รู้สึกอยากมีเวลานานกว่านี้ค่อยแต่งกับเขา ทั้งที่ผ่านๆ มาอยากให้ถึงวันแต่งเร็วๆ หลังจากพูดคุยกันมายด์ก็เข้าไปหาป๋าวรรธน์ทั้งน้ำตาคลอ ฝ่ายอาเองก็มีความสับสนในแววตาไม่น้อย

“รู้เรื่องเจ้าริวแล้วใช่ไหม”

ป๋าถามขณะเดินเข้าหาหลานสาวที่นั่งบนโซฟามายด์พยักหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ป๋า ป๋ารักพี่แป้งใช่ไหม แล้วเขารักป๋าหรือเปล่า”

วรรธน์ถอนหายใจออกมา

“ที่ผ่านมาป๋าว่าป๋ารักแป้งแต่มันเหมือนไม่รู้ตัว มันมาชัดเอาตอนที่รู้เรื่องธนา ป๋ารู้สึกหึงหวงแป้งมาก”

“มายด์ว่าจะขอเลื่อนงานแต่งอ่ะป๋า”

“ทำไมละ เราแจกการ์ดไปหมดแล้วนะ ธนาบอกป๋าว่ารักหนูนะ และป๋าเชื่อว่าเขาจริงใจ”

“แล้ว...ลูกเมียเขาละป๋า”

เธอร้องไห้โฮออกมา รู้สึกว่าอารมณ์อ่อนไหวเหลือเกิน วรรธน์รีบคว้าสาวน้อยเข้ามากอดปลอบใจ เขาเป็นอาเธอก็จริง แต่ทั้งสองสนิทกันมากในวัยเด็ก ด้วยไม่มีลูกหากเขาเป็นอะไรไป ทรัพย์สมบัติที่มีตั้งใจจะยกให้หลานสาวคนนี้ฝ่ามืออบอุ่นลูบผมยาวสลวยของหลานรักแผ่วเบา

“ลูกเขาน่ะใช่ แต่แป้งเป็นเมียป๋า มายด์เองก็กำลังจะเป็นเมียธนา ป๋าเชื่อว่าเขารักมายด์มาก และพร้อมทำทุกอย่างเพื่อมายด์แน่นอน สำหรับเรื่องที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว ตอนนี้ธนาคงกำลังเครียดและไม่สบายใจมาก แทนที่จะมางอนเขา เปลี่ยนเป็นเข้าอกเข้าใจ ให้กำลังใจและเคียงข้างเขาดีไหม ป๋าเองก็จะให้กำลังใจแป้งเหมือนกัน”

เธอซบกับแผงอกของอาหนุ่มร้องไห้อยู่สักพัก และคิดตามที่เขาบอก จริงสิพี่นาต้องทุกข์ใจมากแน่ๆ เลย มายด์ค่อยๆ ขยับออกจากอ้อมกอดเขา

“ขอคุณที่ป๋าแนะนำ มายด์เพิ่งคิดได้ว่ากำลังเห็นแก่ตัว มองแต่ในมุมตัวเอง พี่ธนาคงไม่สบายใจมาก มายด์จะไปหาเขาและให้กำลังใจเขาค่ะ”

วธรรธน์ยิ้มให้กำลังใจ

“เราควรยินดีที่พ่อแม่ลูกเขาได้เจอกัน และควรมั่นใจในคนรักของตัวเองให้มาก”  “ค่ะป๋า...มายด์จะไปหาพี่ธนาแล้ว”บอกพลางเช็ดน้ำตาและยิ้มออกมา หลานของเขาก็อารมณ์แปรปรวณเหมือนกันนะเนี่ย สิ่งที่บอกว่า ‘ควรมั่นใจในคนรักของตัวเองให้มาก’ อาจหมายถึงเขาไม่ได้ เพราะไม่รู้จะเอาอะไรมามั่นใจป๋องแป้งรักเขาไหมก็ไม่รู้

ร่างหนาของธนาที่นอนบนเตียงคลุมผ้านวมผืนใหญ่ มายด์เดินไปนั่งลงแล้วแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มนวมผืนเดียวกัน พอเธอคลุมเสร็จแล้วเขาก็กอดรัดแน่นแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมคนตัวเล็ก สูดดมกลิ่มหอมที่ข้างแก้ม

“มายด์ พรุ่งนี้พี่จะเคลียร์ทุกอย่าง”

“เคลียร์ยังไงคะ”

เธอถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้  อีกใจก็นึกหวั่น ถ้าเคลียร์หมายถึงว่า เขาจะเลือกไปรับผิดชอบลูก และเลื่อนงานแต่งออกไปอย่างที่เธอว่าก่อนหน้านี้ คิดดูอีกทีแล้วถ้าเป็นจริงเธอคงรับไม่ได้

“พี่ยอมรับนะ ว่าพี่ตกใจยังสับสน และกังวลไปหมด ตอนพี่ทำแผลให้แล้วน้องริวเขาพูดถึงพ่อซึ่งไม่เคยแม้แต่เห็นหน้า เด็กคนนั้นมีความหวังว่าจะได้เจอพ่อของเขา พอรู้ว่าพี่คือคนคนนั้น พี่อยากรับผิดชอบ อยากชดเชยช่วงเวลาที่พรากจากกันไปให้ลูก พี่เอ็นดูและสงสารเขาจับใจ แต่สิ่งที่พี่กลัวที่สุดคือ…กลัวมายด์ไปจากพี่ ถ้าเป็นแบบนั้นพี่คงเสียใจที่สุดในโลกและคงไม่ให้อภัยตัวเองอีกเลย”

“ไม่ค่ะพี่ธนา มายด์จะไม่ไปไหน จะไม่ไปจากพี่”

หญิงสาวซบหน้าร้องไห้ในอ้อมอกของเขา

“แต่มายด์บอกจะเลื่อนงานแต่งออกไป มันทำให้พี่ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี” น้ำเสียงของเขาฟังดูหนักใจ

“มายด์ไม่เลื่อนแล้ว ที่พูดไปเพราะมายด์แค่ตกใจเหมือนกัน มายด์ด่วนตัดสินใจพูดไปโดยไม่คิดให้ดีก่อน ดีที่ป๋าเตือนสติมายด์ว่าพี่อาจกำลังลำบากใจอยู่ มายด์ควรเข้าใจพี่และเคียงข้างพี่มากกว่า”

“ขอบใจมากเลยนะที่ยังอยู่เคียงข้างพี่ ได้เจอลูกแล้วถ้าพี่ทำเป็นไม่รับรู้ พี่คงเลวมาก และวันหนึ่งถ้าเจ้าริวเขารู้ว่าพี่เป็นพ่อ แต่วันนี้กลับเมินเฉยไม่แสดงตัว พี่คงสร้างปมในใจเขาไม่น้อย”

“มายด์เข้าใจแล้วค่ะ มายด์จะเป็นกำลังใจให้พี่นะคะ อีกอย่าง...มายด์ไม่ยอมเสียพ่อของลูกให้ใครหรอก” เธอลังเลเล็กน้อยแต่ก็พูดออกมาแล้ว

“พ่อของลูก...หมายความว่ามายด์กำลัง..ท้อง... ท้องเหรอ”

หญิงสาวยิ้มพรางตอบว่า

“คิดว่าน่าจะใช่ แต่มายด์ยังไม่ได้ตรวจนะคะ”

“เมนไม่มานานแค่ไหนแล้ว” เขาถามคาดคั้นเพราะความตื่นเต้น

“เลยรอบเดือนมาสามสัปดาห์แล้วค่ะ” ธนาถึงกับน้ำตาคลอ

“พี่ธนาเป็นอะไร” หญิงสาวถึงกับตกใจเพราะไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อน เธอโอบกอดธนาแนบแน่น เขาใช้หลังหมือปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจนแห้ง

“พี่หวังให้มายด์ท้อง พี่อยากมีลูกกับมายด์ แต่จะบอกเลยนะว่า ไม่ว่าท้องหรือไม่ท้องพี่ก็จะทำทุกอย่างให้มายด์อยู่กับพี่ อาจจะว่าพี่เห็นแก่ตัวก็ได้ แต่พี่รักมายด์เหลือเกินลูกจะต้องไม่พลัดพรากกันไปอีก พอคิดตรงนี้แล้ว พี่ก็รู้สึกสงสารเจ้าริวจับใจ ที่ผ่านมาพี่พลาดโอกาสที่จะได้ดูแลเขาตั้งหลายปี”

ได้ฟังแล้วมายด์เข้าใจหัวอกธนามากขึ้น เขาต้องรับมือกับหลายเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วเป็นปัญหาใหญ่ด้วย

“มายด์ให้กำลังใจพี่นะคะ” เธอสวมกอดเขาแน่น ให้กำลังใจโดยไออุ่นจากกายของเธอตลอดคืนนั้น