ตอนที่ 19

เช้าวันเสาร์เป็นวันที่น้องริวไม่ได้ไปโรงเรียน ป๋องแป้งหลับอย่างอ่อนเพลียจากงานที่เลิกดึกดื่นแล้วยังต้องออกแรงกับป๋าที่ห้องของเขาจนค่อนคืน เจ้าลูกชายตัวน้อยตื่นก่อนและถือโอกาสแค่แปรงฟันแล้วก็ออกไปเล่นตักดินทรายใส่รถดั้มอยู่คนเดียว

ในช่วงสายรถของป๋าก็กลับมาจากตลาดนายเขินคนขับรถก็ยกจักรยานเด็กคันสวยและดูแข็งแรง แล้วยังมีล้อเล็กๆ สองล้อพยุงไม่ให้ล้มด้วย จังหวะนั้นป๋าเดินออกมาจากบ้านแล้วกวักมือเรียก

“เจ้าริวมานี่ซิ”  เด็กชายวางของเล่นในมือ แล้วลุกปัดดินทรายจากเสื้อผ้า ถือเป็นการเช็ดมือกับกางเกงด้วย

“ป๋าซื้อจักรยานมาให้ แต่ต้องสัญญาว่าจะรู้จักรักษาของ” “คับป๋า” หนูน้อยตอบทั้งรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจ

“ผู้ใหญ่ให้ของต้องทำยังไง”

“ขอบคุณคร้าบ” เจ้าเด็กฉลาดยกมือไหว้แล้วขอบคุณลากเสียงยาว

“ลองปั่นเลยดีกว่า ลองตอนนี้เลยป๋าจะยืนดูให้แน่ใจว่าริวขี่ได้ มาป๋าจะจับให้ก่อน”

เขาจับรถพร้อมสอนเด็กชาย ให้ขึ้นนั่ง บอกว่าว่าตรงไหนคือเบรก กดกระดิ่งเมื่อเห็นคนไม่หลบ อย่าปั่นเร็ว ถ้าทางลาดชันรถจะเร็วมากต้องพร้อมเบรก ระหว่างพาน้องริวฝึกจนปั่นได้คร่อง ป๋าวรรธน์เรียกเด็กน้อยว่าลูกหลายครั้ง

‘ระวังหน่อยไอ้หนู’

‘เดี๋ยวล้มนะลูก’ เขารู้สึกเอ็นดูเจ้าริวขึ้นเป็นกอง ทั้งที่ไม่เคยใส่ใจเด็กคนไหน ในวันที่รู้ว่าตัวเองเป็นหมันหลังอุบัติเหตุตกหลังม้ากระแทกท่อนไม้ตอนอายุสิบห้าปี

เคยคิดเสียใจที่จะไม่มีลูกเพราะความคิดที่ผู้ใหญ่ปลูกฝังว่า เป็นชายต้องมีทายาทสืบสกุล ตอนใช้ชีวิตอยูกับฝ้าย เห็นคนอื่นสร้างครอบครัวแล้วมีลูกคล้องใจ เห็นข่าวเด็กสาวทำแท้ง แม่ทิ้งลูกแล้วสะท้อนใจว่า คนพร้อมอยากมีลูกแทบตายกลับเป็นไปไม่ได้ แต่พวกที่ไม่พร้อมน่ะพลาดท้องกันจัง          

เสียงเด็กๆ พูดคุยกันเหมือนขอเล่นของเล่นอะไรสักอย่าง รบกวนการนอนตื่นสายของป๋องแป้ง เสาร์-อาทิตย์เท่านั้นที่มีโอกาสตื่นสาย และกลางดึกก่อนถึงวันเหล่านี้แหละที่ป๋าใช้แรงงานเธอจนอิ่มเอม ตอนเช้าจึงเป็นอะไรที่เพลียสุดๆ

เธอเดินลงจากบ้านเห็นน้องริวปั่นจักรยานคล่องแคล่วอย่างกับเคยมีมาก่อน

“ไปเอาจักรยานใครมาคะน้องริว” ได้ยินเสียงแม่หนูริวก็ยิ้มสดใส

“ป๋าซื้อให้ริวครับ” อีกแล้วสิ ตั้งแต่มีอะไรกับเธอ ป๋าวรรธน์คอยแต่ซื้อของให้ลูกชายเป็นประจำ

“โห! ป๋าซื้อของเล่นให้น้องริวเยอะจัง”

เด็กชายรูปร่างผอมคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยท่าทางอิจฉาตามประสาเด็ก ป๋าซื้อของเล่นให้ทุกคน แต่ริวได้พิเศษกว่าตลอด

“ก็ป้าแป้งเป็นเมียป๋านี่”

เด็กหญิงอีกคนซึ่งเป็นหลานของพรเด็กเสิร์ฟพูดออกมาอย่างไร้เดียงสาคงเพราะได้ยินที่ผู้ใหญ่นินทากัน นั่นทำให้ป๋องแป้งเกิดความรู้สึกอาย เรื่องเธอกับป๋าถูกเอาไปนินทาจนแม้กระทั่งเด็กตัวน้อยยังได้ยิน ถึงจะพยายามทำใจมาตลอด แต่การที่ลูกชายมาได้ยินแบบนี้ก็ไม่ไหว

“อะไรกันเด็กๆ ป้าแป้งไม่ได้เป็นเมียป๋านะ”

แค่นอนกันไม่ใช่เมียสักหน่อย ป๋องแป้งบอกตัวเองว่าเธอไม่ได้โกหกก่อนจะพาลูกกลับเข้าห้องเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เจ้าหนู คงเห่อจักรยานมากสิท่าเหงื่อโทรมกายเชียว

“ใครพูดอะไรว่าอะไรให้ได้ยิน หนูต้องถามแม่ก่อนเอาไปพูดต่อรู้ไหม” น้องริวพยักหน้ารับ

“น้องริวอยากถามแม่เหมือนกัน”

“ถามเรื่องอะไรจ๊ะ” “ป๋าเป็นพ่อน้องริวใช่ไหมแม่”

คำถามลูกทำเอาป่องแป้งชะงัก

“ไม่ใช่สิ เราเพิ่งรู้จักป๋าเอง แล้วแม่กับป๋าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

“ทำไมป๋า เรียกริวว่าลูกละแม่ ป๋าบอกปั่นจักรยานดีๆ นะลูก อย่างนี้น่ะ”

เด็กน้อยดูบอกด้วยน้ำเสียงล้อเลียนเสียงป๋าวรรธน์ และคำพูดของลูกทำให้ป๋องแป้งถึงกับจุกอก

“ก็ป๋าเขาเอ็นดูริวไงครับ อย่าไปพูดให้ใครได้ยินนะเดี๋ยวคนเขาจะเข้าใจผิด แม่แป้งเคยบอกลูกแล้วไงครับ ว่าแม่เลิกกับพ่อเพราะเขาไปทำงานที่ต่างประเทศ เราไกลกันก็เลยเลิกกัน”

“แต่ว่าริวคิดถึงพ่อ”

“อะไรนะ”

ป๋องแป้งถึงกับน้ำตารื้นออกมา ทำไมลูกพูดว่าคิดถึงพ่อทั้งที่น้องริวไม่เคยเห็นหน้าพ่อของเขาด้วยซ้ำ

“ริวคิดถึงว่าพ่อหน้าตายังไง มีคนบอกว่าริวน่าจะหน้าตาเหมือนพ่อ เพราะริวไม่เหมือนแม่แป้งเลย”

“เฮ้อ...ริว”

เธอถอนหายใจเพื่อแหงนหน้าขึ้น สกัดหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเอาไว้ ยอมรับว่าเธอไม่รู้จะรับมือกับคำถามของลูกอย่างไร เพราะที่ผ่านมาลูกไม่เคยถามถึงพ่อเลย ตั้งแต่มาอยู่กับป๋าลูกชายมีเพื่อนเล่นเยอะ ทำให้พูดเก่งขึ้นมาก ตอนนี้รู้สึกทั้งจมูกและลำคอตีบตันแทบจะเปล่งเสียงไม่ออก แล้วพูดกับลูกน้อยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แม่กับพ่อเราเลิกกัน เพราะพ่อเขาไปทำงานที่ต่างประเทศมันไกลมากๆ เราเลยไม่เจอกัน ในอนาคตริวอาจจะมีโอกาสได้พบเขา หรืออาจไม่พบกันเลยก็ได้ แต่แม่ไม่อยากให้ริวคิดถึงอะไรที่เราไม่มี ตอนนี้หนูมีแม่ แม่คนเดียวที่ดูแลหนู แม่รักริวมากที่สุดในโลก”

“ริวละ...รักแม่หรือเปล่า”

ในที่สุดน้ำตาที่พยายามจะห้ามก็ทะลักออกมา

“ริวก็รักแม่นะคับ แม่อย่าร้องไห้นะ”

เจ้าตัวน้อยโผเข้าโอบกอดแม่แล้วก็ร้องไห้ตาม ป๋องแป้งไม่เคยรู้ว่าตัวเองอ่อนแอจนวันนี้ คงเพราะความกลัว กลัวว่าลูกจะรู้สึกขาดความอบอุ่น ทั้งๆ ที่ผ่านมา เธอพยายามทำตัวเป็นทั้งพ่อและแม่ให้แก่เขา ถ้าที่ทำไปมันยังทำให้ลูกรู้สึกขาด แล้วต้องทำอย่างไรหรือ

 ต้องยอมรับว่าทุกวันนี้เธอกับลูกมีชีวิตที่ดีขึ้นมาก พอที่จะมีเงินเก็บเพิ่มขึ้น แล้วไหนจะยังมีเงินที่ป๋าวรรธน์โอนให้อีก ทีแรกก็รู้สึกไม่ดีที่เขาให้เงินหลังจากที่นอนกับเธอ แต่ไม่อยากคิดอะไรมากอีกต่อไป เพราะความจริงแล้วก็ต้องการเงินเก็บไว้เลี้ยงดูลูก ยิ่งตอนนี้เจ้าริวน้อยของเธอกำลังเข้าศูนย์พัฒนาเด็กเล็กก่อนวัยเรียน ต่อๆ ไปยังมีค่าใช้จ่ายอีกมากมายรออยู่