LOGINShare
10
publish date:
2026-04-18 12:29:35ขึ้นฉ่ายลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของอีกวันหนึ่ง เธอรู้สึกหนักสมองอย่างบอกไม่ถูกคล้ายกับมีใครเอาก้อนหินมาวางทับเอาไว้ “อื้อ”
“ตื่นแล้วเหรอ เธอเป็นไงบ้างขึ้นฉ่ายรู้สึกดีขึ้นหรือยัง เมื่อเช้าเธอตัวร้อนจี๋แถมยังหนาวสั่นปากซีดปากเซียว จนฉันแทบจะหามเธอส่งไปที่โรงพยาบาลอยู่แล้ว” เพียงได้ยินเสียงเธอร้องเอะเดียว อาคมซึ่งกำลังยุ่งพัลวันอยู่กับการทำอาหารในห้องครัวก็รีบทิ้งกระทะ ทิ้งตะหลิว ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วตรงปรี่เข้ามาหาเธอทันที “ดีขึ้นแล้วค่ะ” บนศีรษะของเธอแปะด้วยแผ่นเจลลดไข้อย่างกับตอนเด็กๆที่พ่อเคยดูแลเธอยามที่เธอป่วยไข้ไม่มีผิด “วันนี้เปิดเทอมวันแรกนี่คะ” ขึ้นฉ่ายทำท่าจะลุกขึ้นพราดพราดจากเตียงนอน แต่ก็ต้องเซล้มลงไปเพราะในสมองมันหมุนติ้วติ้วปั่นป่วนทรงตัวยืนตรงไม่ไหว “นั่งพักเสียก่อนเถิดแม่คุณ อยากจะไปมอแค่ยืนตรงตรงยังทำไม่ไหวเลย และที่สำคัญตอนนี้ บ่าย 2 โมงแล้วครับ ฉันโทรไปบอกอาจารย์ให้เรียบร้อยแล้วว่าวันนี้เธอไม่สบายขอลาหยุดหนึ่งวัน” อาคมบอกกล่าว “เพราะคุณอาคมเลยแท้แท้ที่ทำให้การไปมหาวิทยาลัยวันแรกของฉันต้องล่มลงไม่เป็นท่า!” นึกแล้วเธอก็รู้สึกหงุดหงิดเมื่อคืนกว่าเขาจะปล่อยให้เธอนอนตามสบายได้ก็ปาไปเกือบตีสามหัวรุ่ง “แล้วใครล่ะที่พูดว่า พี่อาคมขากระแทกแรงแรงเลยค่ะ พี่อาคมขาฉันไม่ไหวแล้วค่ะ” อาคมบีบเสียงเล็กล้อเลียนหญิงสาว “พี่อาคมคะ พี่อาคมขา” “หยุด ไม่ต้องพูดเลย” เธอแทบอยากจะกรีดร้องให้สุดเสียง เมื่อคืนไม่รู้ว่าตัวอะไรมันเข้าสิงร่างเธอหรือเปล่าทำไมถึงได้ใจกล้าบ้าบิ่นและพูดอะไรที่ไม่อายปากเช่นนั้นออกไป “เวลาเธอเขิน เธอก็น่ารักเหมือนกันนะ” ไม่สิ ขึ้นฉ่ายน่ารักน่ามองทุกอิริยาบถการเคลื่อนไหวของร่างกายต่างหาก “นี่เมื่อเช้าฉันอุตส่าห์ลงไปซื้อวัตถุดิบเพื่อมาทำข้าวต้มกุ้งตัวโตโตให้เธอกินโดยเฉพาะเลยนะ แล้วขอบอกก่อนว่าเธอเนี่ยโชคดีมากเพราะฉันไม่เคยทำอาหารให้ใครกินเลยแม้กระทั่งคนในครอบครัว ซึ่งนั่นหมายความว่าเธอเป็นคนแรกที่ได้รับสิทธิพิเศษคนนั้น” อาคมพูดเกริ่นนำก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวแล้วยกถ้วยซึ่งหอมกรุ่นกลิ่นข้าวต้มกุ้งยั่วยวนต่อมความหิวของคนบนเตียงออกมา “กุ้งตัวโตเนื้อสดไม่ผ่านการแช่ฟรีซ” “ฉันจะตายหรือเปล่าคะเนี่ย” ขึ้นฉ่ายแซว “ฉันบอกเลยนะถ้าเกิดฉันเปลี่ยนอาชีพแล้วไปเปิดภัตตาคารเป็นเชฟห้าดาวทำอาหารเองเนี่ย รับรองเลยว่า เป็นคู่แข่งตัวเต็งของร้านอาหารทั่วโลกที่ค่อนข้างน่าเกรงขามอย่างมาก” อาคมไม่ได้หลงตัวเองสักหน่อยสมัยที่เค้าเรียนมัธยมต้น มัธยมปลายแล้วก็ยาวจนปริญญาโทที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ต้องอาศัยอยู่ตามลำพังกับรูมเมทตาน้ำข้าวซึ่งเป็นเพศชาย เขาก็ต้องอาศัยความสามารถตัวเองในการลงครัวและหุงหาอาหารทุกมื้อ เพื่อนสนิทซึ่งเป็นรูมเมทเขาตอนนั้นเอ่ยชมไม่ขาดปากว่าอร่อยจนกระทั่งสามารถเปิดเป็นร้านอาหารที่เป็นยอดนิยมได้ร้านหนึ่งเชียวล่ะ “ฉันจะลองชิมดูก็แล้วกันนะคะ แต่ถ้าเกิดฉันเป็นอะไรไปอย่าเที่ยวไปบอกคนอื่นนะคะว่าที่ฉันเป็นแบบนั้นเพราะอาหารฝีมือคุณ ไม่งั้นอับอายขายขี้หน้าแย่เลย” พูดพลางก็ตักข้าวต้มขึ้นมาชิมคำหนึ่งแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายแบบอาคมจะมีมุมเช่นนี้กับเขาด้วย รสชาติการทำอาหารเขาไม่ได้แย่แต่ในทางกลับกันซ้ำร้ายอร่อยเทียบเท่าเชฟมือทองในภัตตาคารสุดหรูจริงๆ แม้เธอจะไม่เคยลองชิมก็เถอะ… “อร่อยก็พูดว่าอร่อย” “อร่อยค่ะ” เมื่อได้ยินคำชมเช่นนั้นอาคมก็ยิ้มปากฉีกถึงรูหูหน้าตาเบิกบานแจ่มใสเริงร่าคล้ายกับจานดาวเทียม “ส่วนนี่ยาลดไข้ ยาแก้อักเสบ แล้วก็ยา…” “ยาอะไรเหรอคะ” มันเป็นกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ “ยาคุมฉุกเฉิน เมื่อคืนฉันปล่อยในไปหลายน้ำ รีบกินข้าวแล้วก็กินยานี่ซะประสิทธิภาพมันจะได้คงที่ในระดับสูงสูงอยู่” ต่อให้อาคมจะรู้สึกชอบพอผู้หญิงตรงหน้ามากแค่ไหนแต่เขาก็ยังไม่รู้จักนิสัยใจคอหรือวาดฝันจนกระทั่งมีครอบครัวมีลูกด้วย… การมีครอบครัวแล้วก็มีลูกสำหรับเขามันเป็นเรื่องที่เหนือการคาดหมายและไม่เคยอยู่ในสมองของอาคมมาก่อน เขาไม่อยากหาเหาใส่หัว สร้างความรำคาญใจแล้วก็ความเดือดร้อนใจมาสู่ตัวเอง ตอนนี้เขายังอยากใช้ชีวิตวัยรุ่นเลขสาม ใช้ชีวิตช่วงนี้ให้สุดเหวี่ยง ยังไม่อยากมีพันธะบ้าบอที่คาดเดาอนาคตข้างหน้าได้เลยว่าแทบสูญเสียความเป็นตัวตนและเวลาในการใช้ชีวิตไปมากโข “ค่ะ” ส่วนเธอเองก็สำเหนียกดีว่าเธอเป็นเพียงแค่นางบำเรอ เป็นเมียขัดดอกที่ถูกมารดาส่งเข้ามาชดใช้หนี้สิน… ไม่ใช่คนที่เขาวาดฝันจะแต่งงานหรือสร้างอนาคตไปด้วยกัน “ส่วนนี่ยาคุมแผงแบบรายเดือน เธอต้องกินทุกวันห้ามลืมเด็ดขาด เพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะมีลูกหรือมีครอบครัวในตอนนี้” และอีกส่วนหนึ่งหากเขามีลูกหรือมีครอบครัวขึ้นมาจริงๆทั้งสองสิ่งนั้นจะกลายเป็นจุดอ่อนในชีวิตเขาและทำให้ศัตรูใช้เล่นงานเขา ซึ่งการเข้ามาอยู่ในวงการนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย...ทุกคนที่อยู่รอบตัวย่อมได้รับอันตรายและเสี่ยงกันถ้วนหน้า… ตื้ดด เสียงริงโทนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้อาคมที่กำลังจ้องตาขึ้นฉ่ายอยู่นั้นละความสนใจไปทางอื่นแล้วลุกขึ้นพรวดพราดมุ่งหน้าสู่ริมระเบียงด้านนอกเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวของตนเอง “คุณทรงอำนาจ” นั่นคือชื่อของพ่อที่เขาบันทึกไว้ในโทรศัพท์ ทรงอำนาจ “ฮัลโหล มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ” “ฉันได้ข่าวมาว่าสัปดาห์หลังมานี้แกแทบจะหมกตัวอยู่ที่เพนท์เฮาส์ไม่เป็นทำงานทำการอะไรเลย” น้ำเสียงทรงอำนาจสมชื่อ “นี่พ่อสั่งให้คนสะกดรอยตามผมอีกแล้วงั้นเหรอ?” อาคมแทบไม่เหลือพื้นที่ยืนความเป็นส่วนตัวของตัวเองอยู่แล้ว เพราะมีตาที่สองตาที่สามของใครก็ไม่รู้คอยจับจ้องมองพฤติกรรมแล้วรายงานให้ทรงอำนาจรับทราบอยู่ทุกเวลา “ก็ใช่น่ะสิ ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ฉันจะรู้หรือเปล่าล่ะว่าไอ้ลูกชายตัวดีของฉันมันไม่เอาไหนขนาดไหน” “ครับ แล้วนี่พ่อโทรมามีธุระแค่นี้ใช่ไหม?” “แกไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องบ้างเลยรึไง? หรือจะโผล่หัวมาทีเดียวตอนที่ฉันตายล่ะ” สองคนพ่อลูกคู่นี้เป็นไม้เบื่อไม้เมาที่ไม่เคยลงรอยกันอยู่เป็นประจำตั้งแต่เล็กจนโต “ก็คงงั้นมั้งครับ” “ไอ้อาคมฉันชักจะหมดความอดทนกับแกแล้วนะ! เข้ามาที่บ้านเดี๋ยวนี้! ตอนนี้! เวลานี้! ฉันมีธุระสำคัญจะคุยกับแก” และพ่อเขาก็ยังเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจสุดโต่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ชนิดที่ว่าอยากได้อะไรก็จะต้องได้ในเวลานั้นหากไม่เป็นไปตามที่ตนคาดเอาไว้โมโหตีโพยตีพายอาละวาดยกใหญ่ ซ้ำบางครั้งยังด่าทอเขา ว่าเขาได้นิสัยโมโหร้ายแบบนี้มาจากใครทั้งทั้งที่รู้แจ้งแก่ใจ “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น” อันที่จริงบางเรื่องเขาขอเป็นลูกไม้ที่หล่นใกล้ต้นเสียยังดีกว่า… ขืนเขาได้นิสัยแบบคุณทรงอำนาจผู้ยิ่งใหญ่มาเต็มรูปแบบอย่าง 100 เปอร์เซ็นต์ มีหวังทายาทที่กำลังเกิดมาเป็นรุ่นที่สามคงได้ชิงฆ่าตัวตายด้วยการเอามือปิดจมูกตัวเองตั้งแต่อยู่ในท้องแม่นู้น “ยังเอาแต่ใจไม่เปลี่ยนเลยนะครับคุณทรงอำนาจ” แต่อย่างน้อยคุณทรงอำนาจก็ยังสามารถทำตามคำสัญญาที่ให้กับเขาไว้ได้อย่างนึง นั่นก็คือ คุณทรงอำนาจจะต้องไม่ยกผู้หญิงคนไหนหรือใครขึ้นมาแทนที่แม่เด็ดขาด!
Latest chapter
เพียงใจกระหายรัก 18
"ชุดนี้ก็สวย ถ้าอยู่บนร่างของเธอคงจะเร้าใจแล้วก็เย้ายวนมากเลยแน่ๆขึ้นฉ่าย" อาคมหยิบชุดตัวจิ๋วที่ตัดเย็บด้วยมีลักษณะคล้ายกับซีฟองบางๆขึ้นมาดู "เลิกชมเพื่อเอาใจฉันได้แล้วค่ะคุณอาคม" ขึ้นฉ่ายปลงกับการกระทำของเขาเสียแล้ว ต่อให้เธอจะปฏิเสธไม่เอาท่าเดียวแต่ฝ่ายนั้นก็รีบดึงไม้แขวนส่งให้พนักงานไปเช็คเงินรวบยอดที่เคาน์เตอร์ทันที "ก็เธอสวยจริงๆนี่ขึ้นฉ่าย รู้หรือเปล่าว่าหน้าตาเธอน่ะไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่หรือโหลๆบ้านๆเลยสักนิด ในทางกลับกันเธอห่างไกลจากคำพวกนั้นมากเลยนะขึ้นฉ่าย เธอค่อนข้างจัดอยู่ในระดับผู้หญิงพิมพ์นิยมที่ใครๆเห็นก็ต้องตกหลุมพรางเหมือนกับโดนมนต์สะกด ฉันคิดว่าหากมีการประกวดดาวเดือนเธอคงได้รับตำแหน่งนั้นและเป็นคนที่ฮอตมากคนหนึ่งในคณะในมหาวิทยาลัยเชียวล่ะ" อาคมพูดไปตามเนื้อผ้า เขาไม่ได้เป็นคนเยินยอใครง่ายๆแต่หากได้กล่าวมาแล้วคนๆนั้นจะต้องสะสวยและต้องใจเขาจริงๆตัวอย่างเช่นผู้หญิงตรงหน้า... คราวแรกที่เห็นเธอในชุดเสื้อโอเวอร์ไซซ์ กางเกงขายาวทรงกระบอกปิดตาตุ่มแนบด้วยผ้ากันเปื้อนฉบับแม่ค้าสาว ผมผ้าวนี่ก็กระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง ปาดเหงื่อไหลย้อยตามใบหน้าร่างกายทำงานงกๆตัวเป็นเกลียวจน
เพียงใจกระหายรัก 17
"แล้วนี่ขึ้นฉ่ายจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า เดี๋ยวเราไปส่ง" "แหมมม ถามแค่ขึ้นฉ่ายคนเดียวเลยนะ แล้วพวกฉัน 2 คนล่ะนี่ถามบ้างหรือไง นึกว่าในห้างนี้มีกันอยู่สองคนเหรอจ๊ะนายกร" ลดาแซว หล่อนมิใช่เด็กน้อยวัย 7-8 ขวบที่จะมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับขึ้นฉ่ายเพื่อนสนิทของตน "เอ่อ..." กรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "จะให้เราไปส่งเธอยังไงล่ะลดา เธอเพิ่งบอกไปหยกๆเมื่อครู่ว่าเธอมีนัดกับแฟน ถ้าแฟนเธอเห็นเราแฟนเธออาจจะเข้าใจผิดหรือไม่ก็บุกเข้ามาต่อยเราสลบคาที่ก็ได้นะ" แก้ตัวน้ำขุ่นๆ "อะจ้า ฉันจะเชื่อก็แล้วกันนะ แต่ มีนาล่ะ มีนายังไม่ได้พูดสักคำเลยนะว่ามีนามันมีแฟนน่ะ" "ก็เราเห็นว่าคอนโดของมีนาอยู่ตรงข้ามกับคอนโดของเธอ ก็น่าจะไปด้วยกันได้ยังไงล่ะ..." "พอๆเถอะ ไม่ต้องสรรหาคำพูดอะไรมาแก้ตัวอีกแล้ว ฉันมองออกน่ะว่าเธอรู้สึกยังไงกับขึ้นฉ่าย เพราะสายตาของเธอเวลาที่มองขึ้นฉ่ายกับมองพวกฉันสองคนมันไม่เหมือนกัน" "...เอ่อ..." "เอ่อ...ขอบคุณอีกครั้งสำหรับความหวังดีนะกร แต่ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวฉันนั่งรถเมล์หรือไม่ก็รถสองแถวกลับเองได้" ขึ้นฉ่ายรีบชิงพูดออกมาหลังจากที่รับรู้ได้ว่าความอึดอัดมันเริ่มครอบงำเมื่อลดาพูดจบ "อ๋อโ
เพียงใจกระหายรัก 16
“งั้นเดี๋ยวรอฉันตรงนี้แป๊บนึงนะ ฉันขอตัวไปคุยโทรศัพท์ครู่เดียว” อย่างไรเสียจะทำอะไรเธอก็ควรรายงานให้ฝ่ายโน้นทราบด้วย คุณอาคม “คิดถึงฉันจนทนไม่ไหวหรือไง” ปลายสายแซวด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว “เดี๋ยวกลับเพ้นท์เฮ้าส์มาผัวจะจัดให้อย่างสมใจอยากเลย”“ถามจริงเถอะค่ะคุณอาคมในหัวคุณมีแค่เรื่องนี้เท่านั้นเหรอคะ? เอ่อ… พอดีว่าวันนี้มีกิจกรรมแค่รับน้องปีหนึ่งเท่านั้น ช่วงบ่ายฉันขอไปเดินเที่ยวห้างใกล้ใกล้กับเพื่อนได้ไหมคะ”“เพื่อนที่ไหน ชื่ออะไร ผู้หญิงหรือผู้ชายแล้วไปรู้จักกันได้ยังไง” อาคมถามคำถามยาวยืดซักไซร้เธอด้วยความเป็นห่วง “บอกฉันมาให้หมดเปลือกเลยนะขึ้นฉ่าย เธอน่ะชอบทำตัวให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย” อาคมไม่ได้กลัวว่าหญิงสาวจะไปประพฤติปฏิบัติตัวไม่ดีไม่งามแต่อย่างใด เพียงแค่เขาเกรงว่าเธอจะถูกใครเขาหลอกลวงได้อย่างง่ายดายเพราะอาศัยความไร้เดียงสาไม่ทันคนและดีจนเกินไปของเธออาคมไม่อยากจะคิดจินตนาการถึงภาพที่มีชายคนอื่นมากระทำกับของรักของหวงของเค้าเช่นเดียวกับที่เขากระทำเธอ…หากเป็นเช่นนั้นอาคมคงอาละวาดคลั่งตายแน่ๆ “ชื่อลดา มีนา แล้วก็กรค่ะ” หญิงสาวตอบไปตามความจริงโดยไม่ได้ปิดบัง “ทั้งสามค
เพียงใจกระหายรัก 15
“…” หญิงสาวดวงตากลมโตดุจไข่ห่านเหลือบขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาลูกเสี้ยวอิตาลีของเขาเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ อ้าริมฝีปากแล้วลากไล้แลบลิ้นเลียความแข็งแกร่งของแท่งแข็งขืนตั้งแต่โคนจรดปลาย “อ่าห์” แววตาอันแสนเร่าร้อนของเขาจ้องมองปฏิกิริยาและทุกการเคลื่อนไหวของร่างกายเย้ายวนจากคนตรงหน้าไม่ให้คลาดแม้แต่วินาทีเดียวอาคมเพียงจินตนาการคิดถึงภาพที่ตนเองกำลังกระแทกความใหญ่โตถาโถมใส่ร่างบอบบางแล้วได้ยินเสียงร้องครวญครางผสมผสานกับใบหน้าเหยเกของเธอมันรู้สึกดีมากแค่ไหน บ๊วบ บ๊วบ! “…” หญิงสาวครอบความเป็นชายกลืนกินลงไปจนสุดความยาวเอ็น แล้วออกแรงขยับเขยื้อนโยกศรีษะขึ้นลงตามจังหวะปรนเปรอเขาเต็มที่จนเขาส่งเสียงร้องฮึมฮัมในลำคอด้วยความพึงพอใจต่อการกระทำนี้ “อย่างนั้นแหละขึ้นฉ่าย อ่าห์!” อาคมใช้ฝ่ามือกดศีรษะเธอเอาไว้ยามที่กำลังเสร็จสรรพถึงปลายสวรรค์เพื่อสูบฉีดน้ำเหนียวข้นพุ่งกระฉูดเข้าไปในโพรงปากเล็ก“อ่าห์…” “แค่กๆ” เธอเผลอกลืนมันเข้าไปทุกหยาดหยด “คาว” นี่คือรสชาติแรกที่ได้ลิ้มชิม “ขอกระแทกเธอสักรอบก่อนไปเรียนได้ไหม?” ไฟปรารถนาอันแรงกล้าที่ลุกโชนโชติช่วงอยู่ในอกไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงได้เลย“คุณอาคมคะ
เพียงใจกระหายรัก 14
“ตั้งแต่ที่ไม่มีแคท พี่คงเป็นพ่อที่แย่มากใช่ไหมแคท พี่แทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ต้องเลี้ยงลูกยังไงลูกของเราถึงจะเติบโตมาอย่างดี… แต่วันนี้แคทรู้หรือเปล่าว่าเจ้าอาคมมันเรียนจบปริญญาโทและกำลังจะเปิดรีสอร์ทของตัวเองที่จังหวัดภูเก็ตด้วยน้ำพักน้ำแรงของมันเองแล้วนะ ถ้าวันนี้แคทยังอยู่ แคทคงจะมีความสุขมากที่ลูกชายของขวัญในชีวิตของเราสองคนประสบความสำเร็จสมดังที่คิดตั้งใจเอาไว้ยังไงล่ะ” เรือนร่างหนาของคุณทรงอำนาจสั่นคลอนตามแรงสะอึกสะอื้นที่ถ่ายทอดออกมายามอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าภายใต้หน้ากากที่ต้องทำตัวเหมือนเข้มแข็งและเข้มงวดทุกคนรวมถึงลูกชายเพียงคนเดียวอยู่ตลอดเวลานั้นเบื้องหลังเขาไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน เขาแทบใช้นิ้วมือนิ้วตีนนับไม่หมดเลยด้วยซ้ำว่า เขาแอบร้องไห้กับตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วตั้งแต่ที่ภรรยาของเขาเสียชีวิต… คุณทรงอำนาจต้องทำเหมือนว่าตัวเองเข้มแข็งและแข็งแกร่งมาโดยตลอด นั่นเพราะเขาเป็นประมุขใหญ่ของบ้านที่ไร้ซึ่งคู่คิดและคนเคียงข้างกาย เขายืนอยู่ลำพังโดดเดี่ยวเดียวดาย หากเขาอ่อนแอลงแล้วทุกคนในการดูแล ทุกคนในบ้านจะอยู่อย่างไร จะเคารพนับถือได้อย่างไรกัน? ทั้งทั้งที
เพียงใจกระหายรัก 13
“ตาอำนาจนี้ก็กระไรดี แต่ถ้าคิดในทางกลับกันพ่อเค้าอาจจะหวังดีกับเราก็ได้นะอาคม ตอนนี้เราก็ไม่ใช่เด็กเด็กแล้วอายุอานามปาเข้าเลขสามควรจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วก็มีเหลนให้ย่าอุ้มได้แล้วนะ” คุณหญิงประภาศิริปลงกับเรื่องนี้ไปเสียแล้ว หล่อนตั้งหน้าตั้งตาอุ้มเหลนเตรียมของไว้รับขวัญมากมายตั้งแต่อาคมเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีหมาดๆ แต่นี่เวลาล่วงเลยผ่านพ้นมาหลายปีก็ไร้ซึ่งวี่แววทายาทรุ่นถัดไป“ผมยังไม่เจอใครที่ถูกใจนี่ครับย่า” ยกเว้นขึ้นฉ่าย“ย่าก็ไม่รู้จะพูดยังไงกับเราสองคนพ่อลูกจริงๆ” “ไม่เป็นไรหรอกครับย่า ผมจัดการเองได้” ว่าจบก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยคล้ายกับสมองอันชาญฉลาดของเขาได้คิดแผนการเอาตัวรอดสำหรับดินเนอร์มื้อเย็นสุดหรูนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว “…” คุณประภาศิริถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่ถ้าลูกสะใภ้ยังอยู่หล่อนคงจะหาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้อย่างดีแน่นอน @ตกเย็น อาคมจัดการโทรไปบอกหญิงสาวที่กำลังนั่งรออยู่ที่เพนท์เฮาส์อย่างใจจดใจจ่อเอาไว้แล้วว่าเย็นนี้เขาอาจจะไม่ได้กลับไปรับประทานอาหารเย็นร่วมด้วย เนื่องจากมีธุระสำคัญที่ต้องเคลียร์และสะสางให้เรียบร้อย หากเธออยากรับประทานอะไรที่มันไม่มีในตู้เย็นก็ออกปา
You may also like
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี66.0K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก162.1K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว272.6K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ125.4K viewsคลั่งไคล้รักเมียหมอ NC25+
เลดี้พิ้งค์1.1K viewsตำให้นัวรัวให้ลึก
อลิซาเบธ ลี1.2K viewsเจ้าสาวตัวแทนที่ไม่ใช่เมีย
Duangkwan4.1K viewsสาวน้อยยั่วรักหมาแก่สายเปย์
จันทร์ต้องลม64 views
