10

ขึ้นฉ่ายลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของอีกวันหนึ่ง เธอรู้สึกหนักสมองอย่างบอกไม่ถูกคล้ายกับมีใครเอาก้อนหินมาวางทับเอาไว้ “อื้อ”

“ตื่นแล้วเหรอ เธอเป็นไงบ้างขึ้นฉ่ายรู้สึกดีขึ้นหรือยัง เมื่อเช้าเธอตัวร้อนจี๋แถมยังหนาวสั่นปากซีดปากเซียว จนฉันแทบจะหามเธอส่งไปที่โรงพยาบาลอยู่แล้ว” เพียงได้ยินเสียงเธอร้องเอะเดียว อาคมซึ่งกำลังยุ่งพัลวันอยู่กับการทำอาหารในห้องครัวก็รีบทิ้งกระทะ ทิ้งตะหลิว ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วตรงปรี่เข้ามาหาเธอทันที

“ดีขึ้นแล้วค่ะ” บนศีรษะของเธอแปะด้วยแผ่นเจลลดไข้อย่างกับตอนเด็กๆที่พ่อเคยดูแลเธอยามที่เธอป่วยไข้ไม่มีผิด “วันนี้เปิดเทอมวันแรกนี่คะ” ขึ้นฉ่ายทำท่าจะลุกขึ้นพราดพราดจากเตียงนอน แต่ก็ต้องเซล้มลงไปเพราะในสมองมันหมุนติ้วติ้วปั่นป่วนทรงตัวยืนตรงไม่ไหว

“นั่งพักเสียก่อนเถิดแม่คุณ อยากจะไปมอแค่ยืนตรงตรงยังทำไม่ไหวเลย และที่สำคัญตอนนี้ บ่าย 2 โมงแล้วครับ ฉันโทรไปบอกอาจารย์ให้เรียบร้อยแล้วว่าวันนี้เธอไม่สบายขอลาหยุดหนึ่งวัน” อาคมบอกกล่าว

“เพราะคุณอาคมเลยแท้แท้ที่ทำให้การไปมหาวิทยาลัยวันแรกของฉันต้องล่มลงไม่เป็นท่า!” นึกแล้วเธอก็รู้สึกหงุดหงิดเมื่อคืนกว่าเขาจะปล่อยให้เธอนอนตามสบายได้ก็ปาไปเกือบตีสามหัวรุ่ง

“แล้วใครล่ะที่พูดว่า พี่อาคมขากระแทกแรงแรงเลยค่ะ พี่อาคมขาฉันไม่ไหวแล้วค่ะ” อาคมบีบเสียงเล็กล้อเลียนหญิงสาว “พี่อาคมคะ พี่อาคมขา”

“หยุด ไม่ต้องพูดเลย” เธอแทบอยากจะกรีดร้องให้สุดเสียง เมื่อคืนไม่รู้ว่าตัวอะไรมันเข้าสิงร่างเธอหรือเปล่าทำไมถึงได้ใจกล้าบ้าบิ่นและพูดอะไรที่ไม่อายปากเช่นนั้นออกไป

“เวลาเธอเขิน เธอก็น่ารักเหมือนกันนะ” ไม่สิ ขึ้นฉ่ายน่ารักน่ามองทุกอิริยาบถการเคลื่อนไหวของร่างกายต่างหาก “นี่เมื่อเช้าฉันอุตส่าห์ลงไปซื้อวัตถุดิบเพื่อมาทำข้าวต้มกุ้งตัวโตโตให้เธอกินโดยเฉพาะเลยนะ แล้วขอบอกก่อนว่าเธอเนี่ยโชคดีมากเพราะฉันไม่เคยทำอาหารให้ใครกินเลยแม้กระทั่งคนในครอบครัว ซึ่งนั่นหมายความว่าเธอเป็นคนแรกที่ได้รับสิทธิพิเศษคนนั้น”

อาคมพูดเกริ่นนำก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวแล้วยกถ้วยซึ่งหอมกรุ่นกลิ่นข้าวต้มกุ้งยั่วยวนต่อมความหิวของคนบนเตียงออกมา “กุ้งตัวโตเนื้อสดไม่ผ่านการแช่ฟรีซ”

“ฉันจะตายหรือเปล่าคะเนี่ย” ขึ้นฉ่ายแซว

“ฉันบอกเลยนะถ้าเกิดฉันเปลี่ยนอาชีพแล้วไปเปิดภัตตาคารเป็นเชฟห้าดาวทำอาหารเองเนี่ย รับรองเลยว่า เป็นคู่แข่งตัวเต็งของร้านอาหารทั่วโลกที่ค่อนข้างน่าเกรงขามอย่างมาก” อาคมไม่ได้หลงตัวเองสักหน่อยสมัยที่เค้าเรียนมัธยมต้น มัธยมปลายแล้วก็ยาวจนปริญญาโทที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ต้องอาศัยอยู่ตามลำพังกับรูมเมทตาน้ำข้าวซึ่งเป็นเพศชาย เขาก็ต้องอาศัยความสามารถตัวเองในการลงครัวและหุงหาอาหารทุกมื้อ

เพื่อนสนิทซึ่งเป็นรูมเมทเขาตอนนั้นเอ่ยชมไม่ขาดปากว่าอร่อยจนกระทั่งสามารถเปิดเป็นร้านอาหารที่เป็นยอดนิยมได้ร้านหนึ่งเชียวล่ะ

“ฉันจะลองชิมดูก็แล้วกันนะคะ แต่ถ้าเกิดฉันเป็นอะไรไปอย่าเที่ยวไปบอกคนอื่นนะคะว่าที่ฉันเป็นแบบนั้นเพราะอาหารฝีมือคุณ ไม่งั้นอับอายขายขี้หน้าแย่เลย” พูดพลางก็ตักข้าวต้มขึ้นมาชิมคำหนึ่งแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายแบบอาคมจะมีมุมเช่นนี้กับเขาด้วย รสชาติการทำอาหารเขาไม่ได้แย่แต่ในทางกลับกันซ้ำร้ายอร่อยเทียบเท่าเชฟมือทองในภัตตาคารสุดหรูจริงๆ แม้เธอจะไม่เคยลองชิมก็เถอะ…

“อร่อยก็พูดว่าอร่อย”

“อร่อยค่ะ”

เมื่อได้ยินคำชมเช่นนั้นอาคมก็ยิ้มปากฉีกถึงรูหูหน้าตาเบิกบานแจ่มใสเริงร่าคล้ายกับจานดาวเทียม “ส่วนนี่ยาลดไข้ ยาแก้อักเสบ แล้วก็ยา…”

“ยาอะไรเหรอคะ” มันเป็นกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ

“ยาคุมฉุกเฉิน เมื่อคืนฉันปล่อยในไปหลายน้ำ รีบกินข้าวแล้วก็กินยานี่ซะประสิทธิภาพมันจะได้คงที่ในระดับสูงสูงอยู่” ต่อให้อาคมจะรู้สึกชอบพอผู้หญิงตรงหน้ามากแค่ไหนแต่เขาก็ยังไม่รู้จักนิสัยใจคอหรือวาดฝันจนกระทั่งมีครอบครัวมีลูกด้วย…

การมีครอบครัวแล้วก็มีลูกสำหรับเขามันเป็นเรื่องที่เหนือการคาดหมายและไม่เคยอยู่ในสมองของอาคมมาก่อน เขาไม่อยากหาเหาใส่หัว สร้างความรำคาญใจแล้วก็ความเดือดร้อนใจมาสู่ตัวเอง

ตอนนี้เขายังอยากใช้ชีวิตวัยรุ่นเลขสาม ใช้ชีวิตช่วงนี้ให้สุดเหวี่ยง ยังไม่อยากมีพันธะบ้าบอที่คาดเดาอนาคตข้างหน้าได้เลยว่าแทบสูญเสียความเป็นตัวตนและเวลาในการใช้ชีวิตไปมากโข

“ค่ะ” ส่วนเธอเองก็สำเหนียกดีว่าเธอเป็นเพียงแค่นางบำเรอ เป็นเมียขัดดอกที่ถูกมารดาส่งเข้ามาชดใช้หนี้สิน… ไม่ใช่คนที่เขาวาดฝันจะแต่งงานหรือสร้างอนาคตไปด้วยกัน

“ส่วนนี่ยาคุมแผงแบบรายเดือน เธอต้องกินทุกวันห้ามลืมเด็ดขาด เพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะมีลูกหรือมีครอบครัวในตอนนี้”

และอีกส่วนหนึ่งหากเขามีลูกหรือมีครอบครัวขึ้นมาจริงๆทั้งสองสิ่งนั้นจะกลายเป็นจุดอ่อนในชีวิตเขาและทำให้ศัตรูใช้เล่นงานเขา ซึ่งการเข้ามาอยู่ในวงการนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย...ทุกคนที่อยู่รอบตัวย่อมได้รับอันตรายและเสี่ยงกันถ้วนหน้า…

ตื้ดด เสียงริงโทนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้อาคมที่กำลังจ้องตาขึ้นฉ่ายอยู่นั้นละความสนใจไปทางอื่นแล้วลุกขึ้นพรวดพราดมุ่งหน้าสู่ริมระเบียงด้านนอกเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวของตนเอง

“คุณทรงอำนาจ” นั่นคือชื่อของพ่อที่เขาบันทึกไว้ในโทรศัพท์

ทรงอำนาจ

“ฮัลโหล มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ”

“ฉันได้ข่าวมาว่าสัปดาห์หลังมานี้แกแทบจะหมกตัวอยู่ที่เพนท์เฮาส์ไม่เป็นทำงานทำการอะไรเลย” น้ำเสียงทรงอำนาจสมชื่อ

“นี่พ่อสั่งให้คนสะกดรอยตามผมอีกแล้วงั้นเหรอ?” อาคมแทบไม่เหลือพื้นที่ยืนความเป็นส่วนตัวของตัวเองอยู่แล้ว เพราะมีตาที่สองตาที่สามของใครก็ไม่รู้คอยจับจ้องมองพฤติกรรมแล้วรายงานให้ทรงอำนาจรับทราบอยู่ทุกเวลา

“ก็ใช่น่ะสิ ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ฉันจะรู้หรือเปล่าล่ะว่าไอ้ลูกชายตัวดีของฉันมันไม่เอาไหนขนาดไหน”

“ครับ แล้วนี่พ่อโทรมามีธุระแค่นี้ใช่ไหม?”

“แกไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องบ้างเลยรึไง? หรือจะโผล่หัวมาทีเดียวตอนที่ฉันตายล่ะ” สองคนพ่อลูกคู่นี้เป็นไม้เบื่อไม้เมาที่ไม่เคยลงรอยกันอยู่เป็นประจำตั้งแต่เล็กจนโต

“ก็คงงั้นมั้งครับ”

“ไอ้อาคมฉันชักจะหมดความอดทนกับแกแล้วนะ! เข้ามาที่บ้านเดี๋ยวนี้! ตอนนี้! เวลานี้! ฉันมีธุระสำคัญจะคุยกับแก” และพ่อเขาก็ยังเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจสุดโต่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ชนิดที่ว่าอยากได้อะไรก็จะต้องได้ในเวลานั้นหากไม่เป็นไปตามที่ตนคาดเอาไว้โมโหตีโพยตีพายอาละวาดยกใหญ่

ซ้ำบางครั้งยังด่าทอเขา ว่าเขาได้นิสัยโมโหร้ายแบบนี้มาจากใครทั้งทั้งที่รู้แจ้งแก่ใจ “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น”

อันที่จริงบางเรื่องเขาขอเป็นลูกไม้ที่หล่นใกล้ต้นเสียยังดีกว่า… ขืนเขาได้นิสัยแบบคุณทรงอำนาจผู้ยิ่งใหญ่มาเต็มรูปแบบอย่าง 100 เปอร์เซ็นต์ มีหวังทายาทที่กำลังเกิดมาเป็นรุ่นที่สามคงได้ชิงฆ่าตัวตายด้วยการเอามือปิดจมูกตัวเองตั้งแต่อยู่ในท้องแม่นู้น

“ยังเอาแต่ใจไม่เปลี่ยนเลยนะครับคุณทรงอำนาจ”

แต่อย่างน้อยคุณทรงอำนาจก็ยังสามารถทำตามคำสัญญาที่ให้กับเขาไว้ได้อย่างนึง นั่นก็คือ คุณทรงอำนาจจะต้องไม่ยกผู้หญิงคนไหนหรือใครขึ้นมาแทนที่แม่เด็ดขาด!