27

รุ่งเช้าวันถัดมา...

อาคมกำลังนั่งป้อนข้าวต้มกุ้งตัวโตๆให้กับหญิงสาวร่างบอบบางด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความห่วงใยเธอ

"คุณอาคมทานบ้างสิคะ..."

"แค่ฉันเห็นเธอกินฉันก็อิ่มแล้ว" อาคมไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกพวกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่และเกิดขึ้นตอนไหนนานแล้วหรือยัง แต่ทุกครั้งยามที่เขามีเรื่องทุกข์กายทุกข์ใจอะไรพอได้กลับมาเพนท์เฮ้าส์แล้วเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของขึ้นฉ่ายที่มีแต่รอยยิ้มพิมพ์ใจมอบให้แก่เขา เขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...เขารู้สึกว่าตัวเองได้ค้นพบคำตอบของหัวใจตั้งแต่ครั้งแรกที่นั่งมองเธอผ่านกระจกสีดำยามส่งลูกน้องคนสนิทไปเหมาทั้งข้าวเหนียวหมูปิ้งและพวกขนมไทยหน้าโรงเรียนที่เธอมักจะมาตั้งโต๊ะขายเป็นประจำ

จนตอนนี้ลูกน้องของเขาแทบทุกคนคงจะต้องพาไปตรวจร่างกายประจำปีที่โรงพยาบาลเพื่อเช็ควินิจฉัยดูว่ามีน้ำตาลในเลือดเกินกว่ามาตรฐานหรือไม่

"เธอรู้หรือเปล่าว่าเราเจอกันครั้งแรกตอนไหน..." จู่ๆอาคมก็หลุดปากถามคำถามนี้ออกไป

"ก็ตอนที่ลูกน้องของคุณจับตัวหนูมาที่เพนท์เฮ้าส์ยังไงล่ะคะ"

"เปล่า...เธอจำผู้ชายที่ชอบไปเหมาข้าวเหนียวหมูปิ้งและสั่งพวกขนมทีละหลายกิโลได้ไหม"

คำถามนี้ทำให้ขึ้นฉ่ายหยุดชะงัก เพื่อนำคำถามผ่านเข้าสู่สมองเจียระไนโดยกระบวนการคิด วิเคราะห์ แล้วย้อนนึกกลับไปเหตุการณ์หลายเดือนก่อนหน้านี้

แต่...แล้วทำไมคุณอาคมถึงรู้เรื่องนี้กันล่ะ

"คุณมดดำมดแดงนั่นเหรอ คุณรู้ได้ยังไงคะ?"

"ก็ออเดอร์ทั้งหมดที่เธอได้น่ะเป็นฝีมือของฉันเอง ส่วนไอ้คนที่ลงไปซื้อใส่หมวก ใส่แว่น ปิดแมสก์คนนั้นน่ะคือไอ้แม้นเมืองลูกน้องคนสนิทของฉันเอง" เมื่อได้ยินคำอธิบายขยายความของอาคมขึ้นฉ่ายก็ถึงบางอ้อทันที

"คุณทำแบบนี้ทำไมคะ?"

"ตอนแรกฉันก็แค่ขับรถผ่านทางนั้นเฉยๆแต่ก็ดันเห็นใครไม่รู้ยืนกวักมือเรียกลูกค้า หมูปิ้งไหมจ๊ะหมูปิ้งหมูปิ้งไม้ละ 5 บาทจ้ะ ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงขยันขันแข็งแทบทุกวันต้องมายืนหลังผดหลังแข็งตากแดดจนเหงื่อไหล ฉันชอบแล้วฉันก็นับถือในความมุ่งมั่นมานะของเธอ หลังจากนั้นฉันก็เลยมาขับรถแอบมองเธออยู่ทุกวันทุกวันทุกวัน..." ทุกครั้งที่เขาเล่าเรื่องราวหรือเล่าอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับหญิงสาวซึ่งชื่อว่าขึ้นฉ่ายมันมักจะมีรอยยิ้มพิมพ์ใจแสดงให้เห็นอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาร่ำไป

"แล้วคุณก็ให้ลูกน้องมาช่วยซื้อของหนูเพราะสงสารงั้นเหรอคะ? ถ้างั้นสรุปที่หนูต้องมาอยู่กับคุณเพื่อเป็นการไถ่ดอกแล้วก็ชดใช้หนี้สินที่แม่หนูไปก่อเอาไว้รวมอยู่ในแผนการของคุณด้วยงั้นเหรอคะ?" เครื่องหมายคำถามอันเบ้อเร่อปักอยู่กลางหน้าผากของหญิงสาว ถ้าเป็นอย่างที่เธอสันนิษฐานจริงเธอก็คงจะเป็นของเล่นชั่วครั้งชั่วคราวที่อีกฝ่ายอยากได้มากจนกระทั่งต้องพยายามทำทุกสิ่งอย่างให้อยู่ในการครอบครอง

แต่พอเบื่อแล้วก็คงจะถูกเฉดหัวทิ้ง...เพราะบางอย่างยิ่งได้มาง่าย ก็ยิ่งไร้ค่าง่ายเช่นเดียวกัน

"มันไม่ใช่แผนการของฉันหรอก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอคือลูกสาวของพิมพาหญิงวัยกลางคนที่มักจะมาเล่นการพนันที่บ่อนของฉันแล้วติดหนี้มากมาย ฉันเองก็เพิ่งทราบตอนที่ไอ้แม้นเมืองมันโทรบอกว่าคนคนนั้นคือเธอ ฉันก็เลยคิดว่าแม่อย่างพิมพาหากคิดจะยกเธอให้ฉันแล้วก็คงจะยกเธอให้ใครต่อใครได้ไม่ยาก มันเกิดความรู้สึกหึงหวงในใจฉันไม่อยากให้เธอเป็นของใครฉันก็เลยเลือกที่จะให้เงินพิมพาก้อนหนึ่งเพื่อแลกกับตัวเธอ" ในแววตาของอาคมมีแต่ความจริงจังและเน้นย้ำว่าคำพูดที่ถูกเปล่งออกมาไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อโกหกหลอกลวงแต่มันคือเรื่องที่เคยเกิดขึ้น

"...ที่คุณรับหนูมาอยู่ด้วยเพราะว่าคุณแค่สงสารหนูเหรอคะ?" น้ำเสียงสลดก้มหน้างุด พยายามสำเหนียกตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าตนเองเป็นแค่ลูกหนี้ที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อชดใช้หนี้ให้กับเจ้าหนี้อย่างเขา ไม่ใช่คนที่เขาคิดว่าจะรักด้วยซ้ำ...

“ฉันทำขนาดนี้แล้ว เธอยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าฉันคิดยังไงกับเธอ” อาคมทุ่มตัวลงบนเตียงนุ่มของโรงพยาบาลด้วยความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่ยอมรับรู้อะไรเสียที!

อาคมผู้ที่ไม่เคยยอมใคร ร้ายกาจกับคนทั้งโลก ใครทำให้โมโหหรือไม่พอใจมันต้องหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลหรือตายเท่านั้น แต่เมื่อเขามาเจอเธอทุกทฤษฎีก็ถูกลบล้างไปหมด มันเหมือนเขามีข้อยกเว้นให้เธอในทุกๆเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

“ก็หนูไม่รู้นี่คะว่าที่คุณบอกรักหนู เพราะรักหนูจริงๆหรือหวังแค่เซ็กซ์อย่างเดียวกันแน่” ที่ผ่านมาอาคมเพียงแค่พูดกล่อมให้เธอรู้สึกอินแต่กลับไม่ได้ให้สถานะหรือความชัดเจนกับเธออะไรซักอย่าง แม้แต่การมีตัวตนอยู่บนโลกของเขาในฐานะคนรู้ใจเธอยังไม่เคยได้รับเลยด้วยซ้ำ...

“ฟังนะขึ้นฉ่ายผู้หญิงในโลกนี้มีเป็นร้อยเป็นพันที่พร้อมจะถอดผ้าถวายตัวให้ฉัน ถ้าฉันหวังแค่เซ็กซ์กับเธออย่างเดียวฉันคงไม่ยอมลงทุนทำเพื่อเธอมากมายขนาดนี้หรอก สู้ฉันไปกินของฟรีหรือซื้อกินเอาครั้งห้าหกพันไม่ดีกว่าเหรอ?” หากคุยกับคนอื่นป่านนี้อาคมคงขึ้นเสียงแข็งเสียงหยาบกร้านไปแล้ว แต่อย่างว่ากับเธอข้อต้องห้ามทุกอย่างถูกยกเว้นขึ้นหิ้งเอาไว้เสียโดยนัย

“เหรอคะ?”

“ถ้าเธอยังไม่มั่นใจ ก็รีบลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ

“คะ?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วหรี่ตามองด้วยความสงสัยที่ลอยว่อนอยู่กลางหน้าผาก “รีบลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าไปไหนเหรอคะ”

“ก็ไปจดทะเบียนสมรสไง เธอจะได้เชื่อว่าฉันรักเธอจริงๆไม่ใช่แค่หวังเซ็กซ์อย่างเดียว”

จากผู้ชายที่ตั้งมั่นกับตัวเองเอาไว้ว่าชาตินี้จะไม่มีลูก มีครอบครัวหรือมีภรรยาให้ปวดสมองเด็ดขาด กลับรีบร้อนเลิ่กลั่กพาหญิงสาวไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างขึ้นฉ่ายไปจดทะเบียนสมรสเพียงเพราะกลัวเมียไม่รัก

"คะ..."

"เออฉันลืมไปว่าอาการเธอคงจะไม่ดีสักเท่าไรหากให้เดินทางไปที่เขตอีกตั้งหลายนาทีกว่าจะถึง งั้นฉันโทรให้คนมาจดทะเบียนสมรสเราสองคนที่โรงพยาบาลเลยก็แล้วกัน รอฉันครู่นึงนะ" พูดจบอาคมก็เดินออกไปด้านนอกริมระเบียงเพื่อต่อสายโทรหาบุคคลที่สามที่ถูกกล่าวถึงหมาดๆเมื่อครู่โดยไม่ได้สนใจหญิงสาวที่กำลังนั่งหัวมึนตึ๊บเพราะทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมดเสียจนเธอไม่สามารถตั้งตัวทัน

"เดี๋ยวอีก 10 นาทีคนที่จะมาจดทะเบียนสมรสให้เราสองคนจะมาถึง"

"อะไรกันคะ?"

"เห้อ! เดี๋ยวฉันไปเรียกไอ้แม้นเมืองแล้วก็ลูกน้องอีกสักคนสองคนมาเป็นพยานก็แล้วกันนะ เพราะถ้าฉันจำไม่ผิดการจดทะเบียนสมรสนี่ต้องมีพยานรู้เห็นอย่างน้อย 2 คน" แล้วก็ลุกขึ้นพรวดพราดออกไปอีกรอบ ก่อนจะกลับเข้ามา

"คุณคิดดีแล้วเหรอคะที่จะจดทะเบียนสมรสกับหนู ถ้าคุณจะจดทะเบียนสมรสกับหนูเพียงเพราะอยากจะให้หนูเชื่อคุณไม่เป็นไรก็ได้ค่ะ"

"ขึ้นฉ่าย ที่ฉันจดทะเบียนสมรสกับเธอก็จริงอยู่ฉันอยากจะให้เธอเชื่อในคำพูดของฉันว่าฉันจริงจังกับเธอและไม่ได้คิดเล่นๆกับเธอจริงๆ ซึ่งอีกอย่างฉันก็อยากให้มันเป็นเครื่องยืนยันความรักระหว่างเราด้วย" อาคมเดินเข้าไปใกล้เรือนร่างบอบบางแล้วหยิบยกฝ่ามือนุ่มขึ้นมาจับเอาไว้เสมอใบหน้า "ฉันรักเธอนะขึ้นฉ่าย ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกพวกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหนแต่ฉันมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอกลายเป็นรอยยิ้ม กลายเป็นโลกทั้งใบทำให้โลกสีเทาของฉันกลายเป็นสีชมพู"

"..."