28

"เธอรู้หรือเปล่าว่าตอนที่ฉันเห็นเธอเจ็บหัวใจของฉันมันเหมือนถูกมือใครสักคนบีบให้แหลกละเอียด ฉันอยากจะเจ็บแทนเธอ อยากไปนอนอยู่บนเตียงนี้แล้วใส่สายน้ำเกลือแทนเธอ อยากป่วยไข้แทนเธอ และทุกครั้งที่ฉันคิดว่าหากฉันต้องเสียเธอไปฉันจะอยู่ยังไง...เมื่อก่อนฉันเป็นผู้ชายเละเทะไม่เอาไหน ใช้ชีวิตเรื่อยๆไปวันๆแทบไม่สนใจความรู้สึกใคร อยากจะทำอะไรก็ทำ แต่พอฉันได้มาเจอเธอจุดหมายปลายทางของฉันมันก็เริ่มมีความหมาย..." ทุกสิ่งทุกอย่างที่อาคมพูดออกมาล้วนจากใจจริงจากสิ่งที่เขารู้สึกจริงๆไม่ใช่ใส่สีตีไข่ให้สวยหรูดูดี "เธอทำให้ฉันอยากเป็นคนที่ดีขึ้น เธอทำให้ฉันอยากเป็นคนที่ดีพอที่จะยืนข้างๆเธอและสามารถดูแลเธอได้ เธอทำให้ผู้ชายคนนี้คนที่ไม่เอาไหนและไม่เคยคิดจะวาดฝันอนาคตหรือจริงจังมีครอบครัวกับใคร อยากสร้างอนาคตร่วมกับเธอโดยที่ที่ตรงนั้นต้องมีเธออยู่ข้างๆกาย ฉันรักเธอนะขึ้นฉ่าย"

น้ำใสๆเอ่อล้นอาบสองพวงแก้มด้วยความปลื้มปริ่มใจชนิดที่ว่าไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงเพราะตอนนี้ในใจมันเต้นโครมครามตื่นเต้นไปหมด

"แล้วเธอล่ะรักฉันหรือเปล่า?" อาคมถามอย่างมีความหวัง "แต่ถ้าเธอบอกว่าเธอไม่รักฉันฉันจะเอาหมอนเนี่ยอุดจมูกเธอซะ! เธอจะได้ไม่มีโอกาสไปรักใครนอกจากฉัน"

"หนูก็รักคุณเหมือนกันค่ะ" แล้วทั้งคู่ก็โอบกอดกัน

ผ่านไปประมาณ 10 นาที

"ตอนนี้คุณ 2 คนเป็นสามีและภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกันเรียบร้อยแล้วนะครับ" กระดาษ 2 แผ่นที่ถูกจารหัวข้อไว้ว่า ใบสำคัญการสมรส ถูกส่งมอบให้แก่ชายหญิงคู่นี้

"ขอบคุณค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

"นายท่านรีบมีหลานให้พวกกระผมอุ้มไวๆนะครับ พวกกระผมอยากจะเห็นนายน้อยเต็มทีแล้ว" แม้นเมืองเอ่ยแซว แม้นเมืองกับอาคมรู้จักและเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆจนกระทั่งเติบโตได้มารับใช้เป็นคนสนิทของอาคมที่เขาทั้งรักทั้งเมตตาเหมือนญาติพี่น้องอีกคนหนึ่ง...

ยามนี้เจ้านายที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตได้เดินผ่านเส้นทางอันเต็มไปด้วยขวากหนามมากมายแล้วเข้าสู่ช่วงชีวิตอีกช่วงหนึ่งที่แม้นเมืองมองเห็นรอยยิ้มของอาคมซึ่งกำลังยิ้มพิมพ์ใจเต็มริมฝีปากเป็นครั้งแรกหลังจากที่สูญเสียมารดาผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ...ซึ่งรอยยิ้มนั้นมีสาเหตุมาจากผู้หญิงคนนี้คนที่นั่งอยู่ข้างๆกายเจ้านาย

"แกก็รอให้เมียฉันเรียนจบก่อนสิ เอ๊ะ! หรือไม่ต้องเรียนแล้ว เรียนไปทำไมให้ปวดหัวมีผัวดีกว่าเดี๋ยวฉันจะเลี้ยงเธอเอง ตกลงไหม" อาคมพูดอย่างเอาแต่ใจ

"เอาแต่ใจอีกแล้วนะคะคุณอาคม ฉันไม่อยากถูกคนอื่นตราหน้าว่าเป็นเห็บหมัดที่มาเกาะคุณอาคมกินโดยที่ตัวเองไม่คิดจะกระดิกนิ้วทำอะไรเลยสักอย่างเดียว และที่สำคัญชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยก็เป็นชีวิตที่ฉันใฝ่ฝันและอยากจะสัมผัสมัน ให้ฉันได้เรียนเถอะนะคะ เราสามารถเรียนควบคู่กับการมีผัวได้นี่" จะว่าไปฝีปากเมียเขาก็จัดจ้านใช่ย่อยเพียงแค่บางครั้งมันถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้ต่อมจิตสำนึกและถูกรื้อฟื้นขึ้นมาเป็นบางครั้งบางคราวโดยยกตัวอย่างเช่น ขณะมีเพศสัมพันธ์

"แต่ก็เนอะ เธอกลับจากโรงพยาบาลฉันจะจัดหนักๆชุดใหญ่เลยคอยดู" ว่าแล้วก็หอมแก้มภรรยาฟาดหนักๆ

"พูดอะไรไม่เกรงใจแม้นเมืองที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคนเลยนะคะคุณอาคม" เขาลอยหน้าลอยตาทำเหมือนว่าเป็นเรื่องปกติทั่วไปต่างจากเธอที่แทบจะซุกแผ่นดินนี้เพราะความอับอายแทบไม่ทัน

"ไอ้แม้นเมืองมันคงชินแล้วนะ และที่สำคัญนับจากนี้เป็นต้นไปพี่จะแทนตัวเองว่าพี่ ส่วนหนูก็ต้องเรียกพี่ว่าพี่อาคมไม่เรียกคุณอาคมแล้วนะ" เขาอยากจะทำทุกอย่างให้มันชัดเจนกว่านี้แต่ต้องรอเวลารอโอกาสที่เหมาะสม

"ค่ะพี่อาคม"

แกร๊ก! บุคคลที่ไม่ได้รับเชิญเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"แกไปก่อเรื่องอะไรไว้ไอ้อาคม! ทำไมพ่อพงศกรถึงได้โทรมายกเลิกงานหมั้นหมายระหว่างแกกับหนูอารยาที่กำลังจะเกิดขึ้นสิ้นเดือนหน้าแล้วตัดสินใจที่จะจองตั๋วเครื่องบินส่งหนูอารยาไปอยู่กับคุณป้าที่ต่างประเทศกะทันหันขนาดนั้น" ทันใดที่คุณทรงอำนาจรู้ข่าวเขาก็รีบบินตรงมาจากประเทศฮ่องกงแล้วสืบสาวราวความจนทราบว่าไอ้พ่อลูกชายตัวดีมันมาหมกอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกับแม่นางบำเรอคนนั้น "ออกไปไอ้แม้นเมือง"

"ครับ"

"คุณลุงพงศกรคงจะอับอายขายขี้หน้าแล้วก็รู้สึกผิดแทนลูกสาวมั้งครับที่กล้าทำเรื่องบัดซบแล้วก็เรื่องเหมือนพวกไม่มีการศึกษาเขาทำกัน" อาคมยอกย้อนกลับไปโดยที่แขนแกร่งข้างนั้นยังคงโอบตัวภรรยาไม่ห่าง "พ่อน่าจะไปถามแม่อารยาแม่คนหน้าใสใจคดที่โคตรจะตอแหลนั่นดีกว่านะว่าทำเรื่องหน้าโง่แบบนั้นได้ยังไง แต่ต่อให้ไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้นผมก็ตั้งใจเอาไว้แล้วล่ะว่าผมเนี่ยแหละจะเป็นคนล้มงานแต่งแล้วเชิญนักข่าวมาเก็บภาพเพื่อเอาไปพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งทุกสำนักพิมพ์ด้วยตัวเอง"

"ไอ้อาคม!!!!"

"เออผมลืมแนะนำให้พ่อรู้จักเลย นี่ขึ้นฉ่าย เมียผม เราเพิ่งจะจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายไปก่อนที่พ่อจะมาถึงเสี้ยววินาทีเอง" ไม่ว่าเปล่าเขาชูใบสำคัญการสมรสแล้วแกว่งไปมาเพื่อยั่วยวนประสาทผู้เป็นพ่อก่อนจะรีบเก็บไว้ในเคาน์เตอร์ "อุ้ยตาค้างเลย เมียผมสวยใช่ไหมล่ะ สวยจนพ่อพูดอะไรไม่ออกเชียว"

"แกนี่มันกวนประสาทฉันจริงๆเลย! นี่เธอ เธอเองก็ยังสาวยังสวยไม่มีปัญญาหาผู้ชายที่ดีกว่าลูกชายฉันแล้วเหรอ? หรือว่าเธอคิดจะมาจับไอ้อาคมเพียงเพราะมันรวย ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่มีวันยอมรับผู้หญิงอย่างเธอมาเป็นสะใภ้ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเด็ดขาด ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอเด้งแล้วหายไปจากชีวิตลูกชายฉันให้ได้" น้ำเสียงทรงอำนาจของคุณทรงอำนาจทำให้ขึ้นฉ่ายหวาดกลัวจนตัวสั่น นี่เพิ่งจะถึงคราวความสุขของเธอแท้ๆเหตุใดทำไมถึงได้สั้นนัก เธอยังไม่ได้กอบโกยมันจนสาสมและรู้สึกอิ่มเอิบเลยแต่จู่ๆก็มีอีกฝ่ายกำลังมาพรากมันไปจากอก

"ผมไม่ยอมให้พ่อทำแบบนั้นเด็ดขาด! ผมจะปกป้องขึ้นฉ่ายจากน้ำมือผู้ชายร้ายๆอย่างพ่อ"

"แต่ฉันก็ไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงคนนี้มาชุบมือเปิบสมบัติของอินทรีขาวหรอกนะไอ้อาคม! แกยังไม่รู้ธาตุแท้และรู้มารยาสาไถยของผู้หญิงดีพอ ทำตัวใสซื่อไร้เดียงสาแต่จริงๆแล้วก็พยายามใช้เต้าไต่ขึ้นมาเพื่อถีบให้ตัวเองอยู่สูงจากจุดต่ำพล้อยที่เป็นกำพืดของตัวเองทั้งนั้นนั่นแหละ" คุณทรงอำนาจเคยสัญญากับภรรยาเพียงคนเดียวเอาไว้แล้วว่าเขาจะดูแลลูกชายของเราให้ดีที่สุด...แล้วจะให้เขานิ่งดูดายมองลูกชายก้าวเดินในเส้นทางผิดๆไปคว้าผู้หญิงประเภทมือสองมือสามจากไหนก็ไม่รู้ขึ้นมาเชิดหน้าชูตาได้เหรอ?

แล้วหากวันหนึ่งผู้หญิงคนนั้นทำให้อาคมต้องเสียใจล่ะ หัวอกคนเป็นพ่ออย่างเขาคงทนไม่ได้จึงเลือกที่จะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม "ฉันทำทุกอย่างเพื่อแกนะไอ้อาคม ฉันหวังดีกับแก ฉันหวังดีในฐานะของพ่อคนนึงที่อยากให้ลูกประสบความสำเร็จในชีวิต"

"แล้วพ่อเคยถามผมหรือเปล่าล่ะว่าผมอยากได้ความหวังดีที่พ่อให้หรือเปล่า? พ่อเคยรู้บ้างไหมว่าความหวังดีของพ่อมันย้อนกลับมาทำร้ายผม มันทำให้ผมไม่เคยมีความสุขเลยสักครั้ง..."