30

3 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก...

ตอนนี้ทั้งลดา มีนา กร และขึ้นฉ่ายก็เรียนจบปริญญาตรีกันเรียบร้อยแล้ว ซึ่งวันนี้เป็นวันพระราชทานปริญญาบัตรรับจากทางมหาวิทยาลัยโดยตรงทำให้ภายในรั้วมหาวิทยาลัยค่อนข้างครึกครื้นไปด้วยนิสิตและคนที่มาแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลาม...

"ในที่สุดพวกเราก็จบสักที!!!!" แก๊งเพื่อนรักกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจในขณะที่ตนเองกำลังสวมชุดครุยมหาวิทยาลัยอย่างมีเกียรติ "กอดคอพากันจบจนได้ แต่ก็ต้องขอบคุณหัวสมองยายขึ้นฉ่ายจริงๆที่เป็นแม่พระแล้วก็ทำให้พวกกู 3 คนจบพร้อมคนอื่นเขา"

"เอาพวงมาลัยมาไหว้ฉันเลยเดี๋ยวนี้!" ว่าจบทั้งสี่คนก็หัวเราะร่อมีความสุข

"แล้วพวกมึงคิดไว้หรือยังจบปุ๊บจะไปทำอะไรกัน" กร หลังจากที่ผิดหวังจากขึ้นฉ่ายเขาก็พักใจยาวๆจนกระทั่งได้ไปลงเอยกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีอายุมากกว่าประมาณ 4-5 ปี...

ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรกที่นิวยอร์กประเทศอังกฤษ...ตอนนั้นเขาจำได้ว่าเขากะจะไปพักใจเรื่องขึ้นฉ่ายในช่วงปิดเทอมของมหาวิทยาลัยแล้วบังเอิญเจอกันพูดคุยกันถูกคอแล้วค่อยๆพัฒนาขยับความสัมพันธ์ขึ้นมาเรื่อยๆ

ผู้หญิงคนนั้นก็คืออารยา...

"กูก็คงจะกลับไปเปิดร้านตัดเย็บเล็กๆที่แถวบ้านนั่นแหละเพราะกูกับพี่ต้นก็มีแพลนจะแต่งงานกันหลังจากที่กูเรียนจบเหมือนกัน ไว้เดี๋ยวกูจะมาเชิญพวกมึง 3 ตัวไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวนะ" ลดาบิดตัวแทบจะเป็นเลขแปดยามที่พูดถึงแฟนหนุ่มของหล่อน ซึ่งมันเป็นความรักที่ค่อนข้างยาวนานมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายจนกระทั่งลดาเรียนจบปริญญาตรี

"จ้า! อิจฉาคนมีผัว" มีนากรอกตามองบน "ส่วนกูก็คงไปทำงานในบริษัทก่อนนั่นแหละ ถ้าเก็บเงินได้สักก้อนก็ค่อยเปิดร้านตัดเย็บเล็กๆเป็นของตัวเอง แล้วมึงล่ะอีขึ้นฉ่าย"

"มึงจะไปถามมันทำไมอีมีนา! ผัวมันรวยจะตายไป คุณอาคมคงไม่ยอมให้มันทำงานหรอก รายนั้นติดยายขึ้นฉ่ายแจเลยหากซุกเก็บไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันก็คงทำไปแล้ว" ความรักคู่ของลดาและแฟนหนุ่มของหล่อนว่าหวานฉ่ำน้ำตาลเรียกพี่จนเป็นที่อิจฉาของใครหลายๆคนแล้ว แต่พอมาเจอคู่ขึ้นฉ่ายกับอาคมเข้าหล่อนขอถอยเป็น 2 รองที่ 1 ก็แล้วกัน

อาคมคลั่งรักขึ้นฉ่ายหนักมาก...ชนิดที่ว่าตามมารับไปส่งทุกเช้าทุกเย็น ทั้งยังแอบส่งชานมไข่มุกร้านโปรดของขึ้นฉ่ายมาให้ทุกๆตอนเที่ยงเวลา 12:30 น เป๊ะๆๆตลอดระยะเวลา 4 ปีที่คบหากัน

ไม่ว่าเห็นขึ้นฉ่ายที่ไหนจำต้องเห็นอาคมที่นั่นเว้นเสียแต่ว่าเป็นเวลาเรียนหรือมามหาวิทยาลัย...

"บ้า! ฉันก็กะว่าจะเปิดร้านนั่นแหละ มันเป็นความฝันอย่างหนึ่งของฉันเลยนะ ฉันอยากตัดชุดแต่งงานแล้วก็ใส่ในวันแต่งงานของตัวเองคงจะเริ่ดน่าดู" เธอกำลังจินตนาการเพ้อฝัน

"แหมมม จ้า"

"ฮะ...แฮ่ม" เสียงกระแอมกระไรหวานๆเดินมาทางด้านหลังกร "congratulation นะคะกร ยินดีด้วยกับบัณฑิตป้ายแดง" อารยาส่งช่อดอกไม้ช่อโตให้กับแฟนหนุ่มของหล่อนด้วยรอยยิ้มแย้มสดใส

"ขอบคุณครับ"

"คอนเกรตนะจ๊ะทุกคน" โดยไม่ลืมที่จะซื้อดอกไม้ช่อเล็กๆเผื่อเพื่อนๆของแฟนหนุ่ม "ยินดีด้วยนะขึ้นฉ่าย"

นั่นทำให้เรื่องราวที่บาดหมางอยู่ในใจทั้งสองคนระหว่างอารยาและขึ้นฉ่ายก็ถูกเคลียร์ใจลบล้างไปหมดหลังจากที่หล่อนเปิดตัวคบหากับกร

"ขอบคุณค่ะพี่อาย"

จู่ๆ เสียงกรี๊ดกร๊าดของเหล่าสาวๆก็ดังขึ้นระนาวราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตาย

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

"รีบไปดูดีกว่า" มีนาพยักหน้าแล้วรีบพาเพื่อนพาฝูงไปยังจุดที่คนกำลังยืนมุงอยู่ณขณะนี้

ภาพที่สะท้อนเข้ามาในแววตาของขึ้นฉ่ายเป็นอันดับแรกนั่นก็คือรถ PORSCHE รุ่นใหม่ล่าสุดคันสีดำสนิท ป้ายแดงแจ๊ราคาเหยียบหลักล้านจอดอยู่กลางแท่นพร้อมด้วยพี่หมีชุดสีชมพูที่ในมือของเขาถือดอกกุหลาบช่อเบ้อเร่อ

"ต้องมีคนมาทำเซอร์ไพรส์แฟนแน่ๆเลย" ลดาเองก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดตื่นเต้นอยากจะเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้น

"น่าอิจฉานะ..." แววตาเศร้าสลดหลุบลงมองต่ำอดน้อยอกน้อยใจไม่ได้ที่วันนี้แฟนหนุ่มของเธออย่างอาคมไม่สามารถมาร่วมแสดงความยินดีในวันประกาศนียบัตรของเธอได้เนื่องจากเขาติดธุระเร่งด่วนที่ประเทศฮ่องกงโดยไม่สามารถปลีกตัวหรือสละเวลาได้แม้แต่ชั่วโมงเดียว

อาคมบอกว่าจะเลี้ยงย้อนหลังให้กับบัณฑิตสาวสุดสวย แต่ก็ทำได้เพียงแสร้งยิ้มบางๆเพื่อไม่ให้เขาเป็นห่วงหน้าพะวงหลัง ทั้งๆที่ความน้อยอกน้อยใจมันซึมอยู่ในก้อนเนื้อสีแดงตั้งนานแล้ว...

"อย่าเศร้าใจไปเลยแก คุณอาคมคงจะติดธุระจริงๆนั่นแหละก็เลยมาไม่ได้" มีนารีบปลอบเพื่อนเมื่อเห็นว่าใบหน้าสวยแดงระเรื่อคล้ายคนกำลังร้องไห้

พรึ่บ!!!!

ป้ายไฟป้ายใหญ่ถูกชูขึ้นเขียนคำว่า congratulation!!! พร้อมด้วยลูกโป่งมากมายระดับประดาสีชมพูสลับกับสีขาวแลดูโรแมนติก

แล้วหมีตัวใหญ่ยักษ์ตัวนั้นก็เดินเข้ามาหากลุ่มก้อนของขึ้นฉ่าย ก่อนจะส่งดอกไม้ช่อเบอเร่อให้แก่เธอ

"ห๊ะ"

"รับสิยะ" ลดาเชียร์ขาดใจ

จากนั้นเจ้าหมีก็ดันมืออีกข้างหนึ่งไปด้านหลังพร้อมกับดึงกลับมาด้วยแผ่นไวนิลแผ่นหนึ่ง

'will you marry me?'

"..." ขึ้นฉ่ายยังคงอึ้งและตกตะลึงไม่หาย แต่...ก็ถึงบางอ้อเมื่อพี่หมีตัวใหญ่ยักษ์ถอดหัวออกปรากฏให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาลูกครึ่งอิตาลีของผู้เป็นสามีอย่างอาคมที่โกหกปล่อยให้เธอน้อยใจว่าไม่ได้มางานประกาศนียบัตรเพราะติดธุระเร่งด่วนที่ประเทศฮ่องกง

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับบัณฑิตป้ายแดง..." ดวงหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "แต่งงานกับพี่นะครับ"

อาคมคุกเข่าลงอย่างเก้งกังเพราะชุดที่เขากำลังสวมใส่อยู่มันค่อนข้างพองฟู ก่อนที่จะล้วงกล่องกำมะหยี่สี่เหลี่ยมออกมาจากกระเป๋าแล้วเปิดเผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามที่ยามแสงอาทิตย์ตกกระทบความเจิดจรัสของมันพุ่งไปเข้าตาคนรอบข้าง

"ให้พี่ได้ดูแลหนูไปตลอดชีวิตนะคะ...พี่สัญญาว่าพี่จะทำให้หนูเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด พี่จะทำให้หนูได้รู้ว่าหนูคิดไม่ผิดที่เลือกพี่" แล้ววงดนตรีที่เขาจ้างมาก็เริ่มบรรเลงเพลงรักคล้ายๆกับเพลงกล่อมหอ "พี่รักหนูนะคะ"

"แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย" เสียงนักศึกษารอบๆกายปรบมือเชียร์

"ค่ะ" ขึ้นฉ่ายพยักหน้ารัวๆ โผตัวเข้าโอบกอดอาคมที่อยู่ในชุดหมีตัวฟูฟ่อง

จากเด็กผู้หญิงที่โชคชะตาอันแสนบัดซบทรหดทำให้เธอต้องออกโรงเรียนเพื่อทำงานตัวเป็นเกลียวเป็นเสาหลักของบ้านในการส่งน้องสาวต่างมารดาได้มีโอกาสศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย และให้แม่ไปถลุงในบ่อนการพนันจนหมดตัว!

ใครจะไปคิดล่ะว่าวันหนึ่ง เธอจะมีโอกาสยืนอยู่ ณจุดๆนี้... จุดที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนในชีวิตว่าจะได้รับมันจากใครสักคนที่รักเธอจริงๆ

อยากขอบคุณอะไรก็ช่างที่ดลบันดาลแล้วทำให้เราสองคนได้เจอกัน ได้ทำความรู้จักกัน ได้รักกัน และได้ใช้ชีวิตร่วมกัน...

เขาบอกว่าเขาจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด ใช่...เธอเองก็จะทำให้เขาเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดด้วยเช่นเดียวกัน

"อย่าร้องไห้สิเด็กขี้แยของพี่"

"ก็หนูดีใจนี่คะ"

"ส่วนนี่รถปอร์เช่รุ่นใหม่ล่าสุดเป็นของขวัญเรียนจบสำหรับคนเก่งของพี่ครับ" เขายื่นกุญแจรถให้แก่เธอ

"..."

"ไม่ต้องปฏิเสธพี่เลยนะ เพราะยังไงพี่ก็จะให้" อาคมรู้ทันเพราะตลอดระยะเวลาที่คบกันมา 4 ปี ขึ้นฉ่ายมักจะปฏิเสธของมีค่าที่มีราคาแพงๆจากเขาอยู่เสมอ ด้วยเหตุผลเพราะไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเธอคบกับเขาเพื่อเกาะเขากิน

"ฮึ่ย!"

"ยินดีด้วยนะคะพี่ขึ้นฉ่าย" ผักบุ้งเดินเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับพี่สาวต่างมารดาด้วยดอกไม้ช่อเล็กๆพร้อมกับอุ้มเด็กน้อยวัยละอ่อนเพศหญิงที่หน้าตาน่ารักน่าชัง

"ผักบุ้ง...แม่"

"มาทำไม!" อาคมรีบเข้ามาขวางตัวภรรยาเพราะเกรงว่าคนพวกนั้นอาจไม่มีจุดประสงค์ดี

"ฉันมาดีค่ะคุณอาคม...ขอฉันได้คุยกับพี่ขึ้นฉ่ายสักหน่อยนะคะ"

"พี่อาคมคะ..."

"ก็ได้"

"นี่ดอกไม้แทนคำแสดงความยินดีสำหรับเราสองคนค่ะ" แววตาของผักบุ้งที่มองขึ้นฉ่ายมันเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนมันมีแต่รอยเกลียดชังและรอยโกรธแค้นอยู่เต็มเปี่ยมแต่ตอนนี้มันไม่ใช่...หล่อนไม่ใช่ผักบุ้งคนเดิม

"ยินดีด้วยนะขึ้นฉ่ายที่แกประสบความสำเร็จในชีวิต ฉันยินดีกับแกด้วยจริงๆ ส่วนนี่อาจจะเป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆที่แทบจะไม่มีราคาอะไรเลยแต่ฉันตั้งใจซื้อมาให้แก" พิมพายื่นกล่องสร้อยคอราคาร้อยกว่าบาทส่งให้แก่ขึ้นฉ่าย

"ขอบคุณมากนะผักบุ้ง ขอบคุณนะคะแม่"

"แม่ต้องขอโทษแกด้วยนะที่ที่ผ่านมาแม่ทำไม่ดีกับแกสารพัดอย่าง แม่ทำให้แกต้องเดือดร้อน แม่ขอโทษ" หล่อนสำนึกผิดแล้วจริงๆ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ หนูไม่โกรธแม่แล้วค่ะ"

"ฉันก็ต้องขอโทษเหมือนกันนะพี่ขึ้นฉ่าย ฉันมันเป็นน้องที่แย่มากเลย ฉันไม่เคยฟังคำเตือนของพี่ใช้ชีวิตเละเทะมาโดยตลอดจนกระทั่งวันที่ฉันรู้ว่าฉันท้อง..." ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเบาๆ หล่อนยังจำวันเฮงซวยนั้นได้เป็นอย่างดี หล่อนอยากจะเอาลูกออกอยากจะทำแท้งท่าเดียวเพราะคิดว่ามันคือมารหัวโขน แต่แล้วพิมพาก็เข้ามาห้ามเอาไว้...

หากหล่อนคิดทำแท้งเสียตั้งแต่วันนั้น ตอนนี้หล่อนก็คงจะไม่ได้มองเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาวที่กำลังยิ้มกำลังหัวเราะให้กับหล่อน...หล่อนคงรู้สึกผิดไม่ใช่น้อย ซึ่งตอนนี้หล่อนได้รู้แล้วว่าเด็กนี่ไม่ใช่ความผิดพลาดแต่เป็นของขวัญชิ้นโตในชีวิตต่างหาก

"ท้องโดยที่ไม่รู้ว่าพ่อของลูกคือใคร..."

"ไม่เป็นไรนะผักบุ้ง...ในชีวิตของเราไม่มีใครไม่เคยทำผิด เก็บความผิดพลาดครั้งนั้นไว้เป็นบทเรียนสอนใจแล้วเดินต่อไปข้างหน้าอย่างเข้มแข็ง เธอเก่งมากเลยนะที่สามารถเลี้ยงลูกมาได้จนโตป่านนี้ ชื่อน้องอะไรล่ะ..."

"ชื่อของขวัญจ้ะ ยัยหนูคือของขวัญในชีวิตฉัน ยัยหนูคือคนที่ทำให้ฉันอยากเป็นแม่ที่ดีและเป็นคนที่ดีขึ้น" ลูกคือตัวแปรที่ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปจากที่เคยทำตัวเหลวแหลกกลับมาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น

"ชื่อน่ารักเชียว อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนแม่ไม่มีผิด"

"3 ขวบจ๊ะ"

"เอ เอ เอ" ขึ้นฉ่ายหยอกล้อกับหลานสาวอยู่ครู่ใหญ่ๆ "แล้วนี่แม่กับน้องทำงานอะไรกันเหรอจ๊ะ?"

"ฉันกับแม่เปิดร้านข้าวจ้ะ ช่วงแรกๆก็ไม่ค่อยมีคนแต่พอขายไปเรื่อยๆเริ่มมีคนติดใจรสมือก็เลยมีลูกค้าประจำมาไม่ขาดสายเลย"

คนที่ผิดพลาดก็สามารถแก้ไขตัวเองให้ดีขึ้นได้...

"แม่สบายดีไหมจ๊ะ..."

"สบายดี ฉันขอกอดแกสักทีได้ไหม"

"..." ขึ้นฉ่ายพยักหน้าแล้วโผล่ตัวเข้าโอบกอดทั้งผักบุ้งและพิมพาผู้เป็นมารดาที่เมตตาเลี้ยงดูเธอมา...ในที่สุดไอ้เข็มเรียวๆแหลมๆอันเล็กๆที่ปักอยู่กลางอกเธอก็ถูกถอดถอนทิ้งไปเมื่อปัญหาและสิ่งที่ค้างคาใจได้รับการเคลียร์

"ฉันฝากลูกสาวฉันด้วยนะจ๊ะคุณอาคม"

"ไม่ต้องเป็นห่วง ขึ้นฉ่ายเป็นเมียฉันฉันไม่ปล่อยให้เมียฉันลำบากหรอก" เขากระชับกอดภรรยาแน่น "เอ๊ะ ว่าแต่หนูก็ดูรักเด็กดีนะ งั้นกลับบ้านไปก็ปั๊มลูกกันเลยดีไหมจะได้ทันการณ์ไงคะ"

"พี่อาคม!!" เขาก็ยังหื่นเสมอต้นเสมอปลาย

"นี่ๆ เรามาถ่ายรูปรวมกันดีกว่าไหม..." อารยาเป็นคนเสนอความคิดเห็นซึ่งทุกคนเองก็เห็นด้วย หล่อนจึงไปไหว้วานนักศึกษารุ่นน้องเป็นคนช่วยถ่ายให้

แชะ!

แชะ!

แชะ!

จบบริบูรณ์