11

“ฉันหวังว่าฉันจะเจอแกที่บ้านหลังจากวางสายไม่เกินครึ่งชั่วโมง” ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณทรงอำนาจเองก็ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการพูดคุยฉอเลาะกับพ่อลูกชายตัวดีที่มักจะกวนประสาทและกวนส้นตีนอยู่ตลอดเวลา

ตู้ดๆๆๆ แล้วก็กดวางสายตามระเบียบ

“เห้อ!” อาคมเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าหงุดหงิดซึ่งสังเกตผ่านหัวคิ้วที่กำลังคิ้วขมวดนิ่วผูกติดเป็นปมรูปโบ

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก” ขึ้นฉ่ายถามตามมารยาท อันที่จริงก็อยากรู้อยู่หรอกว่าเมื่อครู่ใครโทรมาทำไมเขาถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้หลังจากที่คุยสายเสร็จ

แต่ก็ทำได้เพียงเก็บซ่อนความสงสัยนั้นไว้ในใจแล้วใช้เท้าเหยียบให้จมดินอีกทอดหนึ่ง เพราะนั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาที่คนนอกอย่างเธอไม่ควรล่วงล้ำ

“ฉันมีธุระด่วนน่ะ เธอดูแลตัวเองได้ใช่ไหม” อาคมสองจิตสองใจอยากจะปฏิเสธพ่อก็กลัวว่าจะเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตแล้วฝ่ายโน้นส่งคนมาสะกดรอยตามเขาจนแทบไม่ได้กระดิกเท้าอีก…

แต่หากถ้าออกไปอย่างไร้เยื่อใย…เขาก็ยังคงเป็นห่วงขึ้นฉ่ายอยู่ไม่น้อย เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้เพราะเขาแต่เขากลับไม่ดูดำดูแดงทิ้งทิ้งขว้างขว้างปล่อยให้นอนซมอยู่บนเตียงตัวคนเดียว

“งั้นเดี๋ยวฉันจะให้ไอ้เมืองมาเฝ้าหน้าห้องก็แล้วกัน มันเป็นลูกน้องคนสนิทของฉันโตมาพร้อมกับฉันเธอไม่ต้องกลัวนะ ถ้าเกิดเธอต้องการอะไรหรือมีอะไรก็สามารถเรียกใช้มันได้เลย” เขากล่าว

“ไม่เป็นไรค่ะฉันดูแลตัวเองได้ ฉันแค่ป่วยไข้ไม่สบายไม่ได้เป็นง่อยซะหน่อย” ขึ้นฉ่ายยิ้มหวานๆ ทั้งทั้งที่ใจจริงก็อยากให้เขามาดูแลเทคแคร์เอาใจใส่นั่นแหละ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพียงแต่พูดกับตัวเองเสมอว่า ‘ได้เท่านี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว‘

มันเหนือการคาดหมายมากเลยนะสำหรับชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่จู่จู่ก็ถูกยัดเหยียดให้มาเป็นสินค้าชดใช้หนี้สินเป็นสิบๆล้าน แต่กินดี อยู่ดี เรียบหรูดั่งเจ้าหญิงในนิยาย ซ้ำยังได้รับโอกาสเข้าศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัยอีกด้วย

แต้มบุญเธอคงมีเพียงเท่านี้ล่ะ

“งั้นเดี๋ยวฉันจะรีบไปรีบกลับนะ และไม่ต้องทำใจดีเป็นคนเก่งลงครัวเองล่ะเพราะลำพังเดินให้รอดก่อน ส่วนเรื่องมื้อเย็นฉันจะเป็นคนจัดสรรแล้วก็ซื้อมาจากด้านนอกเอง เข้าใจไหม” อาคมกำชับนักกำชับหนา ใช่ว่าเขาจะไม่อยากรับประทานอาหารฝีมือเธอหรอกนะ แต่แค่ไม่อยากให้เธอเหนื่อยก็เท่านั้นเอง…

“ค่ะ” ขึ้นฉ่ายพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย

“อืม” อาคมตอบในลำคอเบาๆ ก่อนจะคว้ากุญแจรถลัมโบร์กีนีคันหรูออกจากเพ้นท์เฮ้าส์แล้วมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์อินทรีขาวที่ใหญ่โตราวกับพระราชวังกินพื้นที่หลาย 100 ไร่

@คฤหาสน์อินทรีขาว

ทันใดที่รถลัมโบร์กีนีคันหรูแล่นจอดเทียบด้านหน้าประตูพระราชวังอันกว้างใหญ่ไพศาล ก็มีสาวใช้วัยกลางคนอายุอานามน่าจะประมาณ 50 ต้นต้นรีบวิ่งออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าเริงร่าและแสดงความคิดถึงด้วยการโอบกอด

“ทูนหัวของป้า” คนนี้ชื่อว่าป้านวล เป็นอีกหนึ่งผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูอาคมมาตั้งแต่อ้อนแต่เอาะและคอยปกป้องเขาจากเงื้อมมือของผู้เป็นพ่อใจร้าย! ซ้ำยังเป็นคนสนิทของแคทธีรีนมารดาที่เข้ามารับใช้ใกล้ชิดตั้งแต่ตอนที่เป็นเพียงว่าที่สะใภ้จนกระทั่งเสียชีวิตลง ทว่า ความจงรักภักดีที่มีก็ไม่เคยเลือนหาย

“สวัสดีครับป้านวลสุดสวยของผม” ก็คงจะมีแค่ป้านวล คุณย่าประภาศิริ และเด็กสาวคนนั้นเท่านั้นแหละที่จะสามารถมองเห็นอาคมในอีกมุมมองหนึ่งซึ่งต่างจากคนอื่นทั่วโลก “ป้านวลเป็นไงบ้างครับ สบายดีหรือเปล่า”

“ป้าสบายดีจ้ะ ว่าแต่คุณหนูเถอะไม่กลับบ้านกลับช่องมาเกือบสัปดาห์ ป้าคิดถึ้งคิดถึง” ป้านวลรักและเอ็นดูอาคมเสมือนลูกแท้แท้ที่ตนเบ่งคลอดออกมา

“ผมก็คิดถึงป้าเหมือนกันครับ ไว้ผมขอตัวเข้าไปหาคุณทรงอำนาจก่อนนะครับ เดี๋ยวท่านจะไม่พอใจแล้วอาละวาดเอา”

“จ๊ะ” ป้านวลส่ายศีรษะเล็กน้อยด้วยความเอือมระอา พ่อคนนี้เป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยเปลี่ยน หล่อนก็เพียงหวังว่าคงมีสักวันที่คุณทรงอำนาจและอาคมพูดคุยกันดีดีโดยไม่ทะเลาะเบาะแว้งกันบ้าง

อาคมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกลึกพยายามย้ำเตือนกับตัวเองเสมอว่าอย่าไปทะเลาะเบาะแว้งกับเขานักเลย ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของคุณทรงอำนาจที่ถูกประดับประดาด้วยเครื่องเรือนเฟอร์นิเจอร์ไม้สักอย่างหรูหราและเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่ผิดแผกไปจากตอนที่แม่ยังอยู่

ถึงแม้คุณทรงอำนาจจะทำหน้าที่พ่อได้ห่วยแตกที่สุด แต่เขาก็ทำหน้าที่สามีได้ดีเยี่ยมเพียงแค่มันเกิดขึ้นหลังจากที่มารดาของเขาเสียชีวิตแล้วก็เท่านั้น…

“มาแล้วเหรอ” อีกฝ่ายแหงนหน้าขึ้นมามองในขณะที่ตนเองกำลังลงน้ำหมึกปากกาบนเอกสารสำคัญ ใช่ว่าเขาจะทำธุรกิจสีเทาเป็นแก๊งมาเฟียเพียงอย่างเดียว แต่เขายังมีอสังหาริมทรัพย์และบริษัทรวมถึงรีสอร์ทห้าดาวมากมายซึ่งถูกจัดวางอยู่ในตำแหน่งต่างๆของหลายประเทศ

ธุรกิจสีเทาที่ว่า… ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติดใดใดทั้งสิ้น เคยค้าเคยขายก็จริงในอดีต ทว่าหลังจากมาเจอกับแคทธีรีนผู้หญิงที่เขาเห็นเพียงแว๊บแรกก็รู้ได้ทันทีเลยว่าหล่อนเนี่ยแหละคือแม่ของลูกในอนาคต… แคทธีรีนมีปมหลังพี่ชายที่หล่อนรักมากที่สุดเสพยาเสพติดเกินขนาดจนบ้าคลั่งและทำให้ช็อคตาย

หล่อนก็เลยขอร้องอ้อนวอนเขา เพราะหล่อนคงทนอยู่กับคนที่เป็นพ่อค้ารายใหญ่ขายในสิ่งที่เป็นต้นเหตุทำให้พี่ชายของตนเองตายมาแล้วได้ ซึ่งในที่สุดคุณทรงอำนาจก็สามารถยุติมันเพื่อพิสูจน์รักแท้สำเร็จ

“ครับ สรุปพ่อมีธุระอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า” อาคมหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับผู้เป็นบิดา แล้วจ่อประเด็นถามตรงตรงอย่างไม่อ้อมค้อม

“แกดูรีบร้อนจังเลยนะ”

“ครับ”

“ช่วงนี้แกติดพันผู้หญิงที่ไหนอีกล่ะ ทำไมถึงไม่เป็นอันทำงานทำการแล้วก็ออกมาควบคุมดูแลผับรวมถึงบ่อนพนันเลย” คุณทรงอำนาจเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วแม้นว่าอาคมจะมีผู้หญิงคนใดแต่ก็ไม่เคยส่งผลกระทบต่อเรื่องงานสักครั้งเดียว

“เปล่า” ตอบห้วนๆ

“ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนเลยนะไอ้อาคม ไม่ว่าแกจะไปคั่วกับนางแบบ ดารา หรือซื้อกินเอาเป็นครั้งคราวเพื่อระบายกำหนัดความใคร่ของแก ฉันจะไม่เข้าไปสนใจเพราะนั่นคือเรื่องส่วนตัว แต่อย่าจริงจังกับผู้หญิงพวกนั้นเด็ดขาดเพราะฉันไม่มีวันยอมรับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าขึ้นมาเป็นสะใภ้ ขึ้นมาเป็นนายหญิงของแก๊งค์อินทรีขาวให้เสื่อมเสียเด็ดขาด” คุณทรงอำนาจสั่งเสียงเข้ม แลดูหนักแน่นและไม่อาจต้านทานได้ แววตาเขานั้นเต็มไปด้วยความเอาจริงเอาจังไม่ใช่หยอกเอิน

“…”

“และอีกอย่างป้องกันระวังตัวเอาไว้ให้ดีอย่าไปฝากไข่เอาไว้ในมดลูกใครล่ะ เพราะฉันเนี่ยแหละจะเป็นคนฆ่าทิ้งทั้งแม่ทั้งลูกโดยไม่สนว่ามันจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแก!” อาคมรู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าโหดเหี้ยมอำมหิตขูดเลือดขูดเนื้อของคุณทรงอำนาจเขาพูดจริงทำจริง!

“ผมป้องกันตัวเองดีน่ะ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” เขาตอบส่งส่งอย่างอารมณ์เสีย

“ฉันก็แค่เตือนแกไว้ก่อน”