29

"..." คุณทรงอำนาจนิ่งเงียบ...

"พ่อรู้ไหมว่าความหวังดีของพ่อมันทำให้ผมเป็นทุกข์มากแค่ไหน" น้ำใสๆของลูกผู้ชายเอ่อล้นคลอเบ้าด้วยอารมณ์ที่ยากจะกักเก็บเอาไว้อยู่ "หลังจากที่แม่ตายพ่อก็ไม่เคยมาดูดำดูดีหรือเอาใจใส่ผมอย่างที่พ่อคนอื่นทำเลยสักครั้ง...ฮึก ตอนมีงานวันพ่อที่โรงเรียนผมได้แต่ยืนมองดูเพื่อนคนอื่นๆกราบเท้าพ่อโอบกอดพ่อแล้วก็บอกรักพ่อ แต่ด้านหน้าของผมมีเพียงแค่เก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินที่แสนว่างเปล่าไร้แม้กระทั่งเงาของพ่อ พ่อรู้หรือเปล่าว่าผมรู้สึกยังไง...ฮือ"

อาคมพูดด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆเพราะการกลั้นลมหายใจไม่เป็นจังหวะของเขา ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาอาคมพยายามเก็บซ่อนไอ้ความรู้สึกแย่ๆเหล่านี้ให้ฝังและจมดินไปตลอดแต่สุดท้ายก็ไม่สามารถทำได้...

"อะ...อาคม" คุณทรงอำนาจไม่เคยรู้เลยว่าความหวังดีของตนจะไปทำร้ายลูกชายเพียงคนเดียวของเขาขนาดนี้

"พอผมโตขึ้น...ฮึก ผมอยากเรียนอยากได้ดีไปทางวาดรูปแต่พ่อก็ไม่เคยสนับสนุน พ่อเอากระดาษ เอาสีเอาพู่กันของผมไปทิ้งเพราะพ่อมองว่ามันไร้สาระ...พ่อบังคับให้ผมเรียนห้องคิงที่เป็นห้องส่งเสริมความสามารถพิเศษด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ พอมัธยมศึกษาตอนปลายพ่อก็ส่งผมไปเรียนที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ แม้กระทั่งตอนที่ผมจะเลือกศึกษาต่อระดับปริญญาตรีและปริญญาเอกพ่อก็ยังบังคับให้ผมเดินตามทางของพ่อโดยที่ไม่สนใจเลยว่าลูกชายคนนี้ต้องการมันหรือเปล่า...ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยขัดคำสั่งของพ่อผมทำตามที่พ่อต้องการมาโดยตลอด ฮึก...พ่อทำให้แม่ต้องตาย พ่อเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่ตาย พ่อพรากผู้หญิงคนที่ผมรักไปอย่างไม่มีหวนกลับคืนมาทีหนึ่งแล้ว แล้วตอนนี้พ่อยังจะพรากความสุขเดียวรอยยิ้มเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตของผมไปอีกเหรอ?"

อาคมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ใบหน้าของเขาแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เอ่อล้นหยดแล้วหยดเล่าจนผู้เป็นพ่อแทบสำนึกไม่ทันเพราะเขาไม่เคยเห็นอาคมตกอยู่ในสภาพนี้มาก่อนหลังจากที่แคทธีรีนเสียชีวิต

"พ่อขอโทษ...พ่อขอโทษอาคม"

"ถ้าครั้งนี้พ่อไม่ยอมรับผมกับขึ้นฉ่าย ไม่ยอมให้เราสองคนคบกัน ผมนี่แหละจะเป็นคนหายออกไปจากชีวิตของพ่อเอง..." สิ้นเสียงอาคมบรรยากาศภายในห้องก็เริ่มเข้าสู่สภาวะตึงเครียดและอึมครึมไปด้วยความหม่นหมองใจระหว่างสองพ่อลูกที่เคยมีเรื่องราวบาดหมางกันมาตั้งแต่อดีต

"พ่อขอโทษนะอาคม พ่อไม่เคยรู้เลยว่าแกคิดแบบนี้มาตลอด พ่อคิดว่าทุกสิ่งที่พ่อทำลงไปก็เพราะพ่อหวังดีกับแก พ่ออยากให้แกเติบโตมาอย่างดี พ่อไม่อยากให้แกแตกสลายเพราะใคร...อย่าไปไหนเลยนะ พ่อจะไม่บังคับแกอีกแล้ว แกจะรักใครหรือจะคบกับใคร พ่อก็จะรักด้วย"

น้ำตาของคุณทรงอำนาจเองก็หลั่งไหลเป็นทาง ใช่ว่าเขาจะไม่รักอาคม...อาคมเป็นลูกแท้ๆของเขา เป็นของขวัญในชีวิตหลังแต่งงานระหว่างเขาและแคทธีรีน เป็นเสมือนตัวแทนความรักที่ยังหลงเหลืออยู่ให้เขาได้ชื่นใจ...

"..."

"พี่อาคมคะ" ฝ่ามือเล็กๆแตะลงบนแขนแกร่งของฝ่ายชาย "อย่าโกรธอย่าเกลียดคุณพ่อเลยนะคะ ไม่มีพ่อคนไหนหรอกที่ไม่รักลูกหรอกค่ะซึ่งคุณทรงอำนาจเองก็คงจะไม่ต่างกัน ท่านดูจะรักพี่อาคมมากเลยนะคะ...แต่บางสิ่งบางอย่างที่ท่านทำลงไปท่านก็คงจะไม่ได้ตริตรองดูให้ถี่ถ้วน เพราะหลังจากที่คุณแม่ของพี่อาคมเสียชีวิตแล้วหนูก็เชื่อว่าคุณทรงอำนาจก็คงจะเสียใจมาก คงจะเสียศูนย์ กว่าจะตั้งหลักปักฐานหรือทรงตัวเองได้คงใช้เวลานานอยู่...ท่านไม่เคยมีลูกนี่คะ ซ้ำยังไม่มีคนเคียงข้างที่คอยตักเตือนหรือคอยบอกกล่าวว่าสิ่งนู้นดีสิ่งนี้ไม่ดี มันก็ต้องลองผิดลองถูกโดยที่ท่านเองก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้"

น้ำเสียงหวานๆที่กล่าวบอกเขาเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจและแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเย็นช่วยไหลชโลมห่อล้อมรอบหัวใจที่มันกำลังคุกรุ่นเป็นไฟร้อนระอุได้อย่างดี

และภาพลงหน้าก็ทำให้คุณทรงอำนาจได้เข้าใจเช่นเดียวกันว่า...ทำไมลูกชายของตัวเองถึงได้หลงรักผู้หญิงคนนี้จนกล้าแข็งข้อกับเขาทั้งๆที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่หน้าตาสะสวย มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่ทัศนคติของเธอต่างหากล่ะ...เธอมีความคิดในแง่บวก มองโลกในแง่ดี ทำให้คนรอบข้างพลอยมีความสุขไปด้วย

ขึ้นฉ่ายพูดเพื่อให้ลูกชายเข้าใจเขา...ทั้งๆที่เขาว่าร้ายและพูดจาดูหมิ่นดูถูกเธอสารพัด แต่ก็ไม่ได้ยินคำพูดคำจายุแยงตะแคงรั่วให้พ่อลูกแตกหักกันเลยสักนิด

"..."

"พ่อขอโทษนะอาคม"

"ครับพ่อ ผมก็ต้องขอโทษพ่อเหมือนกันที่ผ่านมาผมไม่เคยพูดจาดีๆกับพ่อ ผมขอโทษนะครับ" หลังจากที่สองคนพ่อลูกได้ปรับความเข้าใจกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ขอตัวเข้าโอบกอดกระชับความสัมพันธ์ในรอบสามสิบกว่าปี

....

"เธอคงเป็นความสุขของลูกชายฉันจริงๆ...ฉันเองก็ต้องขอโทษเธอเหมือนกันนะขึ้นฉ่ายที่มองคนแค่ภายนอก ตัดสินคนเพียงจากตาเห็นทั้งๆที่ไม่ได้รู้นิสัยใจคอเลยสักนิดว่าคนคนนั้นเป็นคนยังไงกันแน่"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่าน"

"เรียกฉันว่าคุณพ่อสิ เธอเป็นลูกสะใภ้ฉันนะ" คำพูดนี้ทำเอาทั้งสองคนที่นั่งโอบไหล่กันอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลถึงกับยิ้มแป้น

"ค่ะคุณพ่อ"

"แล้วนี่จะจัดงานแต่งงานเลยไหมล่ะ? ฉันเร่งรีบอยากจะได้หลานเต็มทีแล้ว อายุอานามไอ้อาคมมันก็ 30 กว่าปี ฉันกลัวว่าหากเลยไปมากกว่านี้คงจะไม่มีแรงทำลูกน่ะสิ" พอถึงบทที่จะง่ายทุกอย่างมันก็ดูราบรื่นและทำอะไรสะดวกไปเสียหมด

"หนูอยากเรียนให้จบก่อนน่ะคะคุณพ่อ"

"แต่พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับอีกแค่ 3 ปีเอง ผมเนี่ยยังเซี๊ยะ ยังหนุ่มยังแน่น ให้ถึงคราวนั้นก่อนเถอะพ่อจะได้อุ้มหลานจนเอือมระอาเลย" ว่าแล้วก็ดันศีรษะของภรรยามาซบที่แผงอกแกร่ง "เรามีลูกกันซัก 12 คนดีไหมขึ้นฉ่าย เป็นผู้หญิงสัก 6 คน ผู้ชายสัก 6 คน"

"จะบ้าเหรอคะพี่อาคม! มีขนาดนั้นคิดจะตั้งทีมฟุตบอลหรือไง หนูไม่คลอดให้หรอกมีหวังคลอดหมดทั้ง 12 คนคงได้เข้ารีแพร์กันพอดี" ขึ้นฉ่ายชำเลืองตามองเขาด้วยความเหลืออดขนาดต่อหน้าพ่อก็ยังไม่เว้นวาย

"แต่ตอนนี้ยังแน่นฟิตอยู่เลยนะ..."

"พี่อาคม"

เพี้ยะ!!!

"พ่อชินแล้วล่ะ" คุณทรงอำนาจหัวเราะในลำคอเบาๆ เพียงได้เห็นลูกชายมีความสุขในสิ่งที่ตนเองเลือกเขาก็มีความสุขแล้ว...

ก๊อกๆ!

"เข้ามา"

"คุณพงศกรพาคุณอารยามาขอพบครับนายท่าน" แม้นเมืองรายงาน

"ให้เข้ามา"

แกร๊ก...

เรือนร่างบอบบางในชุดกระโปรงคลุมหัวเข่าของอารยากำลังถือช่อดอกไม้ช่อโตโดยมีโปสการ์ดขอโทษ เดินเข้ามาพร้อมๆกับผู้เป็นบิดาอย่างคุณพงศกรที่รายนั้นก็หอบหิ้วกระเช้าใบใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยผลไม้รากไม้นานาชนิดระดับเกรดพรีเมี่ยมด้วยเช่นกัน

"เอ่อ..." ริมฝีปากบางมิ้มเข้าหากันเบาๆ "ฉันขอโทษนะขึ้นฉ่าย ทะ...ที่ ฉะ ฉันเป็นคนสั่งให้น้องสาวและก็แม่ของเธอ ปะ ไปดักทำร้ายเธอจนต้องเข้าโรงพยาบาลแบบนี้"

"กราบเท้าเมียฉันสิ" อาคมสั่งเสียงเข้ม

"อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลยนะคะพี่อาคม"

"ฉันสั่งว่าให้กราบเท้าเมียฉัน!" เขาสั่งอีกรอบ

"..." เรือนร่างบางที่ยืมตัวสั่นงันงกค่อยๆทรุดหัวเข่าลงกระแทกกับพื้นแล้วยกมือขึ้นไหว้พนม

"พูดด้วย พูดเหมือนเมื่อกี้ก็ได้"

"ฉะ...ฉันขอโทษนะ ขะ..ขึ้นฉ่าย ที่ ฉันเป็น คะ...คนสร้างให้ นะ...น้องสาวและก็แม่ของเธอ ปะ ไปดักทำร้ายเธอ จะ..จนต้องเข้าโรง พะ...พยาบาลแบบนี้"

"กราบสิ!!!" เขาตะคอกเสียงดังจนทำให้หล่อนยิ่งตัวสั่นแล้วรีบก้มลงกราบแทบเท้าขึ้นฉ่ายเพื่อเป็นการขอขมาตามคำสั่งของอาคม "แล้วก็ไสหัวไปซะ"

"ลุงต้องขอโทษแทนลูกสาวลุงด้วยนะหนูขึ้นฉ่าย" คุณพงศกรเดินเข้าไปแล้วส่งกระเช้าผลไม้เพื่อแทนคำขอโทษอีกทีหนึ่ง "ตอนแรกภรรยาของลุงก็ว่าจะมาเยี่ยมหนูที่โรงพยาบาลด้วย แต่ช่วงนี้ภรรยาของลุงไม่ค่อยสบายก็เลยไม่มีโอกาสมาขอโทษหนูด้วยตนเองดั่งที่ตั้งใจไว้"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง หนูไม่ได้ถือโทษโกรธใครทั้งนั้น"